Verdriet en gemis

Lieve Asy, wat goed dat je je vraag stelt op dit forum! En wat naar dat je je zo verdrietig voelt. Ik begrijp heel goed dat je de ene ouder mist als je bij de andere bent, dat is helemaal niet gek. Toen mijn ouders net uit elkaar waren miste ik mama heel erg als ik bij papa was. Ik was vaak verdrietig, maar vond het net als jij niet fijn om bij mijn vader te huilen, omdat ik bang was dat hij het niet zou begrijpen. Ik heb toen aan mama verteld dat ik haar zo miste als ik bij papa was, en samen hebben we toen een paar dingen bedacht die ik kon doen als ik haar miste. Misschien werken deze dingen ook voor jou! Ik spoot bijvoorbeeld het luchtje van mama op mijn knuffel en nam die mee naar papa. Als ik haar dan miste, kon ik gewoon even aan mijn knuffel ruiken en leek het net alsof mama bij me was. Ik had ook een foto van mijn moeder en ik naast mijn bed bij papa staan. Zo zag ik haar toch nog, ook al was ik bij papa. En mijn moeder had een lief berichtje ingesproken op mijn telefoon, zo kon ik altijd even haar stem horen als ik haar miste. Zou je aan een van je ouders durven vertellen dat je je soms verdrietig voelt en dat je ze mist als je bij de ander bent? Of heb je een broer of zus aan wie je dit kan vertellen? Zij kunnen dan met je meedenken en misschien ook samen dingen bedenken die jij kan doen als je een van je ouders mist. Ik hoop dat je iets hebt aan deze tips! Je kan ook altijd via de website van Villa Pinedo een buddy aanvragen. Een buddy is iemand die zelf ook gescheiden ouders heeft. Met je buddy kan je ieder moment kletsen over de scheiding als je daar behoefte aan hebt: https://www.villapinedo.nl/ik-wil-een-buddy/ Veel liefs, Marijn

Lieve Asy, Fijn dat je VillaPinedo hebt gevonden om je verhaal te delen. Wat moeilijk hè, als je ouders uit elkaar zijn. Als je bij mama bent mis je papa en als je bij papa bent mis je mama. Ik kan me voorstellen dat je daar verdrietig van wordt. Ik denk dat veel kinderen met gescheiden ouders dat herkennen, ik herken ook wat je zegt. Toen mijn ouders uit elkaar gingen, was mijn wisseldag altijd zondag. Zondag vond ik de stomste dag van de week want ik was dan iedere keer de hele zondag verdrietig, omdat ik wist dat ik na het eten weer naar de andere ouder moest. Iedere zondag avond zat ik met tranen in mijn ogen te eten en mijn best te doen om niet te huilen, omdat ik na het eten weer die ouder moest gaan missen. Dat je niet durft te huilen herken ik dus ook heel erg, ik was bang dat ik mijn ouders dan verdrietig zou maken. Herken je dat? Toch denk ik dat mijn ouders het altijd wel wisten dat ik verdrietig was. Je ouders kennen jou als aller beste en kunnen het vaak wel aanvoelen als jij je niet goed voelt! Ik kan mij nog herinneren dat het mij op een avond niet lukte om mijn tranen in te houden. Ik moest dus huilen. Toen heb ik mijn vader verteld dat ik zo verdrietig was omdat ik hem weer twee weken moest gaan missen. Mijn vader troostte mij en zij dat hij het begreep en het verdrietig vond voor mij dat ik dat wisselen zo lastig vond. Het was een hele erge opluchting dat hij nu wist waarom ik iedere zondag zo verdrietig was. Het was fijn dat hij nu wist waar het door kwam als ik weer met tranen in mijn ogen zat, ik huilde nu ook vaker nu hij wist waar het door kwam en huilen lucht vaak heel erg op. Samen met mijn vader had ik bedacht dat we iedere zondag na het eten samen een spelletje gingen doen, zodat ik nog even een leuke afleiding had voor ik weer weg, dit vond ik heel fijn! Misschien is dit ook een idee voor jou? Je zou bijvoorbeeld ook kunnen afspreken dat je even met de andere ouder kan bellen als je die zo mist, soms is het fijn om even iemands stem te horen! Hopelijk heb je iets aan mijn tips. Je kan altijd weer terugkomen om verhalen te delen of vragen te stellen, wij denken graag met je mee <3. Liefs, Lisa