Zelfbeschadiging

Ik ben ongelukkig. Niets maakt me blij. Ik wil met niemand praten, niemand luistert toch. Ik wil mijzelf afleiden. Iets doen waar ik niet bij na hoef te denken. Iets doen wat de nare gedachten en pijn in mijn hart vermindert. Ik pak een kraspen, zo eentje waarmee je een tekening kan krassen. Scherp genoeg om te voelen, maar niet zo gevaarlijk als een mes. Ik begin krassen te maken op mijn linkerpols. Ja, het doet zeker zeer, maar op een andere manier dan dat mijn gedachten en gevoelens mij zeer doen.

Ik heb een tijdje aan zelfbeschadiging gedaan. Ik dacht dat het mij hielp, maar eigenlijk werkte het helemaal niet. Ik vond mijzelf zwak. Sterke mensen praten over wat hun dwars zit. Ze confronteren mensen of zoeken hulp bij ouders. Mijn ouders hebben tot op heden nooit geweten dat ik aan zelfbeschadiging deed. Hadden zij er iets aan kunnen doen? Eigenlijk hebben ze dat gedaan zonder dat we het over de zelfbeschadiging hebben gehad.

ik heb vooral met mijn bonusmama gepraat over hoe ontzettend ongelukkig ik was en dat ik niet wist hoe ik weer blij kon worden. We hebben veel gepraat, gehuild en naar oplossingen gezocht. Wat maakte mij blij voordat ik zo ongelukkig werd? Muziek en het hebben van vriendinnen. Ik ben bij een studentenkoor gegaan. Dat heeft mij uiteindelijk het meest geholpen. Zonder dit idee van mijn bonusmama had ik waarschijnlijk veel langer aan zelfbeschadiging gedaan.

Als je aan zelfbeschadiging doet of hebt gedaan, hoef je dat niet te vertellen als je dat niet wilt, maar praten over waarom je ongelukkig bent helpt wel. En ouders, jullie kunnen helpen, zonder de zelfbeschadiging te hoeven benoemen. We zijn er niet trots op, maar we willen begrepen worden. We hebben hulp nodig om weer gelukkig te worden. We kunnen het niet alleen.

Malou (22)