Logo Villa pinedo small
Logo Villa pinedo small

Volwassen worden

DEEL dit verhaal MET ANDEREN

DOOR : Hannah

Geplaatst op: 02-02-2017

Ik heb jaren het gevoel gehad dat ik tussen mijn ouders in zat. Ik werd heen en weer geslingerd door gevoelens en spanningen. Door nieuwe partners en 'stief'broers en -zussen. Weer een nieuwe plek die ik thuis moest noemen. En daarbij had ik ook nog mijn eigen leven: relaties, vriendschappen, verhuizen, school. Langzaam heb ik het gevoel dat ik uit die slinger aan het komen ben. Ik word mijn eigen persoon en bepaal zelf wie of wat mijn emotionele staat beïnvloed.

Zo merk ik dat het nu anders is om mijn ouders te bezoeken. In elk nieuw huis van mijn vader heb ik nooit een eigen kamer gehad, dat voelde raar. Maar nu hij samen met zijn vrouw een eigen plek heeft, kom ik daar op visite. Ik kom er niet meer 'thuis' en dat is prima.

Ook bij mijn moeder is het anders. Zij woont nog in het huis waar ik ben opgegroeid, maar ik heb daar geen kamer meer. Op mijn oude kamer staat nu een logeerbed. Natuurlijk, het blijft het huis waar ik ben opgegroeid, maar toch kom ik daar nu op visite. En ook dat is prima.

Het is een ander perspectief van waaruit ik nu kijk. Een meer volwassen perspectief. De plek die ik had, tussen mijn ouders in, mijn 'kind-plek', die verlaat ik langzaam, terwijl ik volwassen word. Ik blijf natuurlijk altijd hun kind en zij blijven altijd mijn ouders. En ook al zullen hun keuzes mij op een bepaalde manier altijd blijven beïnvloeden, ik ga nu mijn eigen weg. Ik maak mijn eigen keuzes en fouten. Ik maak nieuwe herinneringen, op een plek die ik kies.

Ook kies ik ervoor me minder te laten beïnvloeden. Ik stel prioriteiten in mijn leven en ik heb geen zin meer om me druk te maken om de liefdeslevens van mijn ouders. Ik wil betrokken zijn en met ze praten, als volwassene en niet meer als een kind dat ergens tussenin zit. Ik ben blij dat ik er nu zo in sta.

Als tip wil ik meegeven dat als je nu in een situatie zit waar je misschien niet in wil zitten...er komt een tijd dat het anders wordt. Je wordt ouder, je mag uiteindelijk eigen keuzes gaan maken.
En voor nu: geniet van papa of mama als je bij ze bent en vooral: wees lekker jezelf!

Liefs,

Hannah, 23



Reacties (0)

📄 Laat een reactie achter!

Herken jij je in dit verhaal, heb je een goeie tip of wil je iets delen? We horen het graag!

Meer lezen over dit onderwerp

Een positieve scheiding en toch verdriet voelen
Een positieve scheiding en toch verdriet voelen
Mijn ouders

📖 Een positieve scheiding en toch verdriet voelen

Ik was 3 jaar toen mijn ouders uit elkaar gingen. Ik kan me niet veel van die tijd herinneren, maar ik weet nog wel hoe het voelde. Er veranderde iets heel groots, terwijl ik eigenlijk te klein was om precies te begrijpen wat er gebeurde.

MIJN OUDERS HADDEN GEEN RUZIE

In de jaren na de scheiding zei iedereen altijd dat ik "geluk had" omdat mijn ouders geen ruzie hadden. En dat was ook zo. Ik kan me maar weinig momenten herinneren waarop ik mijn ouders ruzie heb horen maken. Ze waren lief tegen elkaar, praatten normaal met elkaar en kwamen samen naar gesprekken op school. Daardoor voelde ik me veilig.

HOE KAN IK VERDRIETIG ZIJN ALS ALLES GOED LIJKT?

Toch had ik soms dat kleine, onverklaarbare gevoel in mijn buik. Nog steeds, na 22 jaar. Ik vond het moeilijk om te begrijpen waarom ik dat voelde. Hoe kun je verdrietig zijn als alles eigenlijk goed gaat? Ik dacht vaak: "Ik mag dit niet voelen. Er zijn kinderen bij wie het veel erger is." Maar dat gevoel ging niet weg, ook al dacht ik dat. Het bleef gewoon.

HET VERLANGEN NAAR 1 PLEK

In beide huizen had ik mijn eigen slaapkamer, eigen tandenborstel en hoekjes waar mijn speelgoed lag. Mijn ouders wilden dat ik me bij beide thuis zou voelen. Ik stond nooit tussen hen in en ik voelde altijd dat ze hun best deden om alles zo te doen dat het voor mij het fijnst was. Toch was er soms dat moment dat ik met mijn tas bij de deur stond en dacht: "Waarom kan ik niet gewoon op één plek blijven?"

MOEITE MET PRATEN OVER MIJN GEVOELENS DOOR DE SCHEIDING

Toen ik jong was, vond ik het moeilijk om over mijn gevoelens te praten. Ik wilde niemand verdrietig maken, want zij deden toch hun best om alles goed te doen? Dus ik hield het voor mezelf. Misschien herken je dat wel, dat je iets voelt maar je mond dicht houdt omdat je iemand anders niet wilt lastigvallen. Pas toen ik ouder werd, begreep ik dat gevoelens niet altijd logisch zijn. Je kunt blij én verdrietig tegelijk zijn. Je kunt dankbaar zijn dat je ouders geen ruzie maken, en dat ze liefdevol uit elkaar zijn gegaan. Maar je mag ook verdrietig zijn omdat je niet in een huis met beide ouders woont. Je kunt het fijn hebben in twee huizen én soms wensen dat je ouders nog samen waren. Dat is geen rare gedachte. Dat is menselijk. Dat is normaal.

Hoe ouder ik werd, hoe makkelijker het werd om over mijn gevoelens te praten. Dit had ik vooral met mama. Samen met haar kon ik praten over wat ik voelde. Zij heeft me altijd gerustgesteld dat mijn gevoelens er altijd mochten zijn. We gingen ook vaak met z’n drieën praten en samen zoeken naar oplossingen: wat kunnen we doen zodat het nóg fijner is voor mij?

IEDEREEN BELEEFT EEN SCHEIDING ANDERS: JOUW GEVOELENS ZIJN BELANGRIJK

Iedereen beleeft een scheiding anders. Wat jij voelt, hoort bij jouw verhaal. En jouw verhaal is net zo waardevol als dat van anderen. Soms ben je verdrietig, soms opgelucht. Misschien weet je soms niet goed wat je voelt, ook dat is oké. Misschien ben je soms moe van het regelen, of baal je omdat je dingen in het andere huis hebt laten liggen. Misschien ben je blij dat je ouders nu gelukkiger zijn, maar verlang je soms toch terug naar één huis, één woonkamer, één eettafel. Mijn ouders kunnen nu nog steeds met elkaar praten, ik zou zelfs zeggen dat ze nu echt vrienden zijn. Dat vind ik fijn om te zien. Maar dat betekent niet dat mijn verdriet nooit heeft bestaan. Het betekent alleen dat alles naast elkaar mag bestaan: liefde, gemis, blijdschap en verwarring.

12-05-2026

Verhaal lezen
‘We moeten jullie iets vertellen...'
‘We moeten jullie iets vertellen...'
Mijn oudersPraten over de scheiding

📖 ‘We moeten jullie iets vertellen...'

Ondertussen is het al meer dan 10 jaar geleden, maar ik herinner me het moment dat mijn ouders aan mijn broers en mij vertelden dat ze gingen scheiden als de dag van gister. 

Elke maandagavond had ik dansles, en ik weet nog dat ik op een winterse avond in het donker uitgeput thuis kwam en op de bank neerplofte. Terwijl ik lekker Spangas aan het kijken was (ik had geluk, mijn broers keurden dit namelijk niet vaak goed), werd de tv ineens uitgezet. Verontwaardigd keek ik mijn vader aan, wat is dit nou? ‘We moeten jullie iets vertellen…’ 

GELDPROBLEMEN

Mijn broers werden ook opgetrommeld en er werden stoelen rondom de bank gezet, het leek net alsof we een kringverjaardag gingen houden. Het zweet brak me uit, ik had namelijk al een sterk vermoeden waar dit over zou gaan: geldproblemen. 

Op mijn vaders werk-iPad had ik namelijk per ongeluk (toen ik deze voor huiswerk mocht gebruiken) een nog openstaande pagina gezien van een site waarbij er meerdere hulpvragen stonden. Ook ‘We gaan scheiden, wat nu?’ stond ertussen, maar aangezien mijn ouders nooit zichtbaar ruzie hadden en ik ook pas 10 jaar oud was, stond ik er geen moment bij stil dat dit de reden was dat mijn vader deze site had bekeken. Ik had snel de site weggeklikt en niemand verteld dat ik iets had gezien, maar ik had de conclusie getrokken dat het enige waarschijnlijke voor ons wat op de site stond geldproblemen waren. 

WE HEBBEN BESLOTEN UIT ELKAAR TE GAAN

‘Mama en ik… we hebben hier veel over gepraat… en we hebben besloten uit elkaar te gaan.’ Sorry wat?! Het ene moment zat ik nog nietsvermoedend te genieten van mijn lievelingsserie, en nu gebeurde dit ineens? Het voelde heel onwerkelijk. Honderden vragen raasden door mijn hoofd. Hoe kan dit nou ineens?! Hoezo heb ik nooit iets gemerkt? Ik begreep er eigenlijk helemaal niks van.

Na veel samen huilen, praten, verwarring en ook wel geruststellende woorden, was het toch echt tijd dat mijn broers en ik moesten proberen te slapen. Mijn broers en ik gaven elkaar bijna nooit een knuffel, maar ik herinner me nog hoe fijn het was dat we elkaar hadden. Alle mensen die dichtbij ons stonden, mijn tantes en ooms, opa en beste vrienden van mijn ouders, verzamelden zich namelijk ‘s avonds bij ons thuis, waarna ook hun het nieuws werd verteld. 

Ik deed die nacht geen oog dicht, ik probeerde iets meer uitleg te krijgen van de gesprekken die beneden werden gevoerd. Uiteindelijk werd het weer ochtend, en was het tijd om naar school te gaan. Ik kreeg geen hap door mijn keel, en ben de ochtend thuis gebleven. 

MIJN OUDERS GAAN SCHEIDEN

Tussen de middag, terwijl al mijn vriendinnen en klasgenoten even naar huis waren, liep ik met mijn moeder en vader samen de school binnen. Mijn meester op dat moment werd op de hoogte gesteld van de situatie, en hij zou mij helpen het de volgende dag aan de klas te vertellen. 

Dus daar zat ik dan, ‘Jongens, Svea wilt jullie nog even wat vertellen…’ zei de meester. Het was doodstil in de klas. Ik stond op en liep naar voren. ‘Ik, ehm, ja, mijn ouders gaan scheiden.’ Ik zag mijn vriendinnen geshockeerd naar mij kijken, niemand van hen had gescheiden ouders. Ik ging weer zitten en voelde de tranen achter mijn ogen branden. Meteen kwamen er vriendinnen naar mij toegesneld om me een knuffel te geven. 

Al met al was het een ongelooflijk onverwachts en lastig moment voor mij, maar de steun van mensen om me heen heeft me erdoorheen gesleept. Dus onthoud, je bent niet alleen, en je mag om hulp vragen bij anderen. Het komt goed!

12-05-2026

Verhaal lezen
Opgroeien in twee huizen: hoe ik mijn thuis pas later vond
Opgroeien in twee huizen: hoe ik mijn thuis pas later vond
Mijn woonsituatie

📖 Opgroeien in twee huizen: hoe ik mijn thuis pas later vond

Het grootste deel van mijn leven speelde zich af in twee huizen en ik had eigenlijk nooit door wat de impact daarvan was totdat ik eindelijk op mezelf ging wonen. Dat gaf rust.

LEVEN IN TWEE HUIZEN WERD MIJN IDENTITEIT

Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 4 jaar oud was, dus van de periode daarvoor heb ik eigenlijk geen herinneringen. Daarna verhuisde mijn moeder al vrij snel samen met ons naar een ander huis en begon mijn leven in twee huizen. 

In deze eerste fase woonden mijn ouders maar op een paar straten afstand. Een paar jaar later verhuisden wij met mijn moeder naar 60 kilometer verderop. Het leven in twee huizen was bijna een deel van mijn identiteit.

We gingen ieder weekend naar mijn vader toe, dus twee keer in de week was ik mijn spullen aan het inpakken: kleding, schoolspullen, alles moest mee. Enkel speelgoed en een tandenborstel had ik op twee plekken. We moesten zoveel meenemen, dat we ook van alles vergaten. 

Ik weet nog dat we een keer helemaal verregend waren in het weekend, dat mijn schoenen verzopen waren. En toen kon ik geen droge schoenen aantrekken, want die had ik niet meegenomen. De rest van het weekend liep ik rond in kletsnatte schoenen.

HET EFFECT VAN TWEE (OF MEER) HUIZEN

Maar doordat ik twee keer in de week mijn tas aan het inpakken was, voelde het soms ook meer alsof ik uit een koffer aan het leven was. Op elke plek waar ik was, miste ik een deel van mijn spullen. En ik moest altijd nadenken over wat ik mee ging nemen. Van tevoren plannen, alles klaarleggen, weinig ruimte voor spontaniteit: het vormde de kern van mijn jeugd. En daardoor voelde ik me nooit echt thuis.

Toen ik op kamers ging, veranderde hier niet veel in. In het weekend terug naar mijn ouders, of ook eens slapen bij mijn vriend. In plaats van leven in minder verschillende huizen, werden het er alleen nog maar meer. En overal stond alleen nog een tandenborstel en bed voor mij. Alle spullen lagen verspreid: een deel in mijn kamer, een deel bij mijn moeder, een deel bij mijn vader, een deel bij mijn vriend. Maar geen plek écht van mij. Geen plek waar ik elke avond terugkwam. Geen week waarin ik niet hoefde na te denken over spullen inpakken, meenemen, niets vergeten. Echt niets vergeten!

EEN EIGEN THUIS

Ik was er helemaal klaar mee. Ik verlangde echt naar een plek voor mezelf. Een plek waar ik altijd mezelf kon zijn, een plek waar ik gewoon elke avond terug kon komen. Geen spullen meer pakken, niets meer kunnen vergeten. Één huis, mijn thuis. Ik denk dat dit er altijd al is geweest, maar plots kwam het heel sterk naar boven. 

Sinds een paar maanden is het dan ook werkelijkheid geworden. Eindelijk heb ik mijn eigen huis , samen met mijn vriend. Een plek waar al mijn spullen liggen, een plek waar ik elke dag terug kom, een plek waar ik niets meer kan vergeten, want het is altijd binnen handbereik. Een plek voor mij. Ik heb nooit geweten hoe erg ik daar behoefte aan had, totdat ik het had.

12-05-2026

Verhaal lezen
Aan alle studenten met gescheiden ouders
Steun gescheiden oudersstudent vrijwilliger vrijwilligerswerk buddy steunen anderen helpen

📖 Aan alle studenten met gescheiden ouders

Met deze brief laten de 400 vrijwilligers van Villa Pinedo weten dat veel kinderen met gescheiden ouders steun nodig hebben. Als jouw ouders ook niet meer samen zijn, weet je als geen ander hoe dat voelt. Ben jij tussen 18 en 27 jaar? Dan kan ook jij met jouw ervaring iets positiefs doen en kinderen steunen tijdens en na de scheiding.

Bekijk brief