Logo Villa pinedo small
Logo Villa pinedo small

Volwassen worden

DEEL dit verhaal MET ANDEREN

DOOR : Hannah

Geplaatst op: 02-02-2017

Ik heb jaren het gevoel gehad dat ik tussen mijn ouders in zat. Ik werd heen en weer geslingerd door gevoelens en spanningen. Door nieuwe partners en 'stief'broers en -zussen. Weer een nieuwe plek die ik thuis moest noemen. En daarbij had ik ook nog mijn eigen leven: relaties, vriendschappen, verhuizen, school. Langzaam heb ik het gevoel dat ik uit die slinger aan het komen ben. Ik word mijn eigen persoon en bepaal zelf wie of wat mijn emotionele staat beĆÆnvloed.

Zo merk ik dat het nu anders is om mijn ouders te bezoeken. In elk nieuw huis van mijn vader heb ik nooit een eigen kamer gehad, dat voelde raar. Maar nu hij samen met zijn vrouw een eigen plek heeft, kom ik daar op visite. Ik kom er niet meer 'thuis' en dat is prima.

Ook bij mijn moeder is het anders. Zij woont nog in het huis waar ik ben opgegroeid, maar ik heb daar geen kamer meer. Op mijn oude kamer staat nu een logeerbed. Natuurlijk, het blijft het huis waar ik ben opgegroeid, maar toch kom ik daar nu op visite. En ook dat is prima.

Het is een ander perspectief van waaruit ik nu kijk. Een meer volwassen perspectief. De plek die ik had, tussen mijn ouders in, mijn 'kind-plek', die verlaat ik langzaam, terwijl ik volwassen word. Ik blijf natuurlijk altijd hun kind en zij blijven altijd mijn ouders. En ook al zullen hun keuzes mij op een bepaalde manier altijd blijven beĆÆnvloeden, ik ga nu mijn eigen weg. Ik maak mijn eigen keuzes en fouten. Ik maak nieuwe herinneringen, op een plek die ik kies.

Ook kies ik ervoor me minder te laten beĆÆnvloeden. Ik stel prioriteiten in mijn leven en ik heb geen zin meer om me druk te maken om de liefdeslevens van mijn ouders. Ik wil betrokken zijn en met ze praten, als volwassene en niet meer als een kind dat ergens tussenin zit. Ik ben blij dat ik er nu zo in sta.

Als tip wil ik meegeven dat als je nu in een situatie zit waar je misschien niet in wil zitten...er komt een tijd dat het anders wordt. Je wordt ouder, je mag uiteindelijk eigen keuzes gaan maken.
En voor nu: geniet van papa of mama als je bij ze bent en vooral: wees lekker jezelf!

Liefs,

Hannah, 23



Reacties (0)

šŸ“„ Laat een reactie achter!

Herken jij je in dit verhaal, heb je een goeie tip of wil je iets delen? We horen het graag!

Meer lezen over dit onderwerp

Een positieve scheiding en toch verdriet voelen
Een positieve scheiding en toch verdriet voelen
Gedachten en gevoelens

šŸ“– Een positieve scheiding en toch verdriet voelen

Ik was 3 jaar toen mijn ouders uit elkaar gingen. Ik kan me niet veel van die tijd herinneren, maar ik weet nog wel hoe het voelde. Er veranderde iets heel groots, terwijl ik eigenlijk te klein was om precies te begrijpen wat er gebeurde.

MIJN OUDERS HADDEN GEEN RUZIE

In de jaren na de scheiding zei iedereen altijd dat ik "geluk had" omdat mijn ouders geen ruzie hadden. En dat was ook zo. Ik kan me maar weinig momenten herinneren waarop ik mijn ouders ruzie heb horen maken. Ze waren lief tegen elkaar, praatten normaal met elkaar en kwamen samen naar gesprekken op school. Daardoor voelde ik me veilig.

HOE KAN IK VERDRIETIG ZIJN ALS ALLES GOED LIJKT?

Toch had ik soms dat kleine, onverklaarbare gevoel in mijn buik. Nog steeds, na 22 jaar. Ik vond het moeilijk om te begrijpen waarom ik dat voelde. Hoe kun je verdrietig zijn als alles eigenlijk goed gaat? Ik dacht vaak: "Ik mag dit niet voelen. Er zijn kinderen bij wie het veel erger is." Maar dat gevoel ging niet weg, ook al dacht ik dat. Het bleef gewoon.

HET VERLANGEN NAAR 1 PLEK

In beide huizen had ik mijn eigen slaapkamer, eigen tandenborstel en hoekjes waar mijn speelgoed lag. Mijn ouders wilden dat ik me bij beide thuis zou voelen. Ik stond nooit tussen hen in en ik voelde altijd dat ze hun best deden om alles zo te doen dat het voor mij het fijnst was. Toch was er soms dat moment dat ik met mijn tas bij de deur stond en dacht: "Waarom kan ik niet gewoon op Ć©Ć©n plek blijven?"

MOEITE MET PRATEN OVER MIJN GEVOELENS DOOR DE SCHEIDING

Toen ik jong was, vond ik het moeilijk om over mijn gevoelens te praten. Ik wilde niemand verdrietig maken, want zij deden toch hun best om alles goed te doen? Dus ik hield het voor mezelf. Misschien herken je dat wel, dat je iets voelt maar je mond dicht houdt omdat je iemand anders niet wilt lastigvallen. Pas toen ik ouder werd, begreep ik dat gevoelens niet altijd logisch zijn. Je kunt blij Ć©n verdrietig tegelijk zijn. Je kunt dankbaar zijn dat je ouders geen ruzie maken, en dat ze liefdevol uit elkaar zijn gegaan. Maar je mag ook verdrietig zijn omdat je niet in een huis met beide ouders woont. Je kunt het fijn hebben in twee huizen Ć©n soms wensen dat je ouders nog samen waren. Dat is geen rare gedachte. Dat is menselijk. Dat is normaal.

Hoe ouder ik werd, hoe makkelijker het werd om over mijn gevoelens te praten. Dit had ik vooral met mama. Samen met haar kon ik praten over wat ik voelde. Zij heeft me altijd gerustgesteld dat mijn gevoelens er altijd mochten zijn. We gingen ook vaak met zā€™n drieĆ«n praten en samen zoeken naar oplossingen: wat kunnen we doen zodat het nĆ³g fijner is voor mij?

IEDEREEN BELEEFT EEN SCHEIDING ANDERS: JOUW GEVOELENS ZIJN BELANGRIJK

Iedereen beleeft een scheiding anders. Wat jij voelt, hoort bij jouw verhaal. En jouw verhaal is net zo waardevol als dat van anderen. Soms ben je verdrietig, soms opgelucht. Misschien weet je soms niet goed wat je voelt, ook dat is okƩ. Misschien ben je soms moe van het regelen, of baal je omdat je dingen in het andere huis hebt laten liggen. Misschien ben je blij dat je ouders nu gelukkiger zijn, maar verlang je soms toch terug naar ƩƩn huis, ƩƩn woonkamer, ƩƩn eettafel. Mijn ouders kunnen nu nog steeds met elkaar praten, ik zou zelfs zeggen dat ze nu echt vrienden zijn. Dat vind ik fijn om te zien. Maar dat betekent niet dat mijn verdriet nooit heeft bestaan. Het betekent alleen dat alles naast elkaar mag bestaan: liefde, gemis, blijdschap en verwarring.

12-05-2026

Verhaal lezen
Niet mijn taak: opgroeien als kind van gescheiden ouders
Niet mijn taak: opgroeien als kind van gescheiden ouders
RechtenRuzie

šŸ“– Niet mijn taak: opgroeien als kind van gescheiden ouders

NIET MIJN TAAK

Mijn ouders gingen uit elkaar toen ik 11 was. Toch was het feit dat ze niet meer samen waren, voor mij niet het lastigst aan de scheiding. Ik was namelijk zelfs een beetje opgelucht toen ze vertelden dat ze uit elkaar gingen.

ā€˜Nu wordt het eindelijk beter!ā€™

, dacht ik. Maar dat bleek toch wat anders uit te pakken.Ā 

OPROEIEN ALS KOPP KIND

Ik ben de oudste van drie kinderen en had vroeger, toen mijn ouders nog bij elkaar waren, vaak het gevoel dat ik voor mijn broertje en zusje moest zorgen. Niet dat dat ooit direct aan mij gevraagd is, maar wij hadden niet de meest ā€˜stabieleā€™ situatie thuis, als ik het zo mag zeggen. Wat ik later leerde, is dat dit parentificatie heet en dat dit niet mijn taak is als kind.Ā 

Ik ben een KOPP kind. Dat staat voor ā€™Kinderen van Ouders met Psychische Problemenā€™. Ik had daardoor al snel het gevoel dat ik verantwoordelijk moest zijn voor dingen, waar ik eigenlijk het liefst helemaal niet mee bezig wilde zijn. Mijn vader was afwisselend ziek vanaf mijn 4e tot mijn 11e en mijn moeder was vooral bezig met het zorgen voor hĆ©m. Dan kon ik natuurlijk niet voor nĆ³g meer problemen zorgen, dacht ik. (Spoiler: dat is dus niet waar!)

TEVEEL VERANTWOORDELIJKHEID ALS KIND

Door de spanningen thuis waren er vaak veel ruzies, dus toen mijn ouders vertelden dat ze uit elkaar gingen, sprong ik bijna een gat in de lucht. Mijn vader voelde zich weer beter en het idee dat mijn ouders minder beroep op mij hoefden te doen, voelde als een 10 kilo pak suiker die van mā€™n schouders afviel.

ā€˜Nu wordt het eindelijk beter!ā€™,

dacht ik. Nu kon ik weer doen wat kinderen horen te doen, namelijk: kind zijn.Ā 

Maar dat de scheiding er juist voor zorgde dat er mƩƩr verantwoordelijkheden op mijn bordje terechtkwamen, had ik niet gedacht. Ze woonden dan wel niet meer in ƩƩn huis, maar het geruzie ging gewoon door. Via de telefoon, e-mail, voor ons huis op straat, in de rechtszaal of op WhatsApp.

ā€˜Iris, moet je zien wat voor brandmails je vader nu weer naar mij stuurt. Midden in de nacht!ā€™

, vertelde mama mij dan. Dat ik dat eigenlijk liever niet hoorde, hield ik maar voor mezelf. Ik was inmiddels namelijk de praatpaal van mijn ouders geworden, tegen wie ze hun zorgen konden uiten of de haat naar elkaar.Ā 

ECHTSCHEIDINGSCONVENANT

Vond ik die rol fijn? Absoluut niet. Maar als ik, door het aanhoren van hun zorgen, het regelen van ā€˜volwassen dingenā€™ en het luisteren naar hoe stom ze elkaar vonden, ervoor kon zorgen dat ze minder ruzie maakten, had ik daar alles voor over.Ā 

Op 12 jarige leeftijd deed ik mee aan gesprekken over het opstellen van een ouderschapsplan, kon ik het woord 'echtscheidingsconvenant' beter schrijven dan mijn eigen naam en werd ik constant gevraagd over dingen zoals alimentatie. Dingen waarvan je als kind dus helemaal het bestaan niet af hoort te weten!Ā 

ā€˜Hij heeft weer de alimentatie niet op tijd over gemaakt, wil jij papa wel even zeggen dat hij dat moet doen?ā€™

,

ā€˜Let je wel een beetje op je broertje en zusje als je daar bent?ā€™

en

ā€˜Ik wil graag de eerste drie weken van de zomervakantie met jullie weg, regelen jullie dat met mama?ā€™

, waren dingen waarmee ik/we constant mee van huis naar huis werden gestuurd. Toch voelde alles beter dan de mogelijke ruzie die er zou kunnen ontstaan als ik niet die verantwoordelijkheden op me zou nemen, dus deed ik het met alle liefde.Ā 

NIET BOOS, WEL VERDRIETIG

Terugkijkend weet ik nu hoeveel invloed dat heeft gehad. Hoeveel het kan doen als je altijd in een soort actiestand/ ā€˜zorgrolā€™ moet staan in plaats van je bezig te houden met dingen die kinderen horen te doen. Het had de wereld gescheeld als ik niet al vroeg werd betrokken in volwassen zaken of dingen voor mijn rekening hoefde te nemen die niet op mijn schoot hoorden te liggen.Ā 

Ben ik daar dan boos om? Nee, dat nog steeds niet. Ik denk zelfs dat ik het, als kind van mijn ouders, zo opnieuw zou doen. Graag zelfs. Ik ben wel verdrietig dat mijn ouders nooit door hebben gehad wat voor invloed zoiets heeft, of dat andere volwassenen niet hebben ingegrepen op een moment dat ik dat als kind niet kon/durfde te zeggen.Ā 

Ik hoop dan ook van harte dat andere ouders bewuster keuzes maken in waar ze hun kinderen wel en niet in meenemen en dat kinderen weten: het is niƩt jouw taak!

12-05-2026

Verhaal lezen
Online vrijwilligerswerk met impact voor kinderen van gescheiden ouders
Online vrijwilligerswerk met impact voor kinderen van gescheiden ouders
Vrijwilligers

šŸ“– Online vrijwilligerswerk met impact voor kinderen van gescheiden ouders

ONLINE VRIJWILLIGERSWERK BIJ VILLA PINEDO: MIJN ERVARING ALS KIND VAN GESCHEIDEN OUDERS

Doe Vriendelijkdag wordt wereldwijd op 17 februari gevierd. Een dag waarop het draait om kleine, willekeurige gebaren die samen iets groots doen: positiviteit verspreiden. Denk aan een compliment voor een onbekende of iemand helpen zonder iets terug te verwachten. Voor mij zit die vriendelijkheid niet alleen in iets kleins en zichtbaars, maar juist ook in luisteren, delen en er Ć©cht zijn voor een ander. Precies dat maakt mijn vrijwilligerswerk bij Villa Pinedo zo waardevol.

VRIJWILLIGERSWERK VOOR KINDEREN VAN GESCHEIDEN OUDERS: VANUIT HERKENNING

Als kind van gescheiden ouders weet ik hoe alleen je je kunt voelen. Mensen bedoelen het goed, maar opmerkingen als

ā€œJe bent er vast sterker van gewordenā€

of

ā€œHet is al zo lang geledenā€

kunnen juist afstand creƫren. Wat ik toen nodig had, was geen advies of oplossing, maar herkenning. Iemand die zei:

ā€œJa, dit is ingewikkeld. En jouw gevoel mag er zijn.ā€

WAAROM ONLINE VRIJWILLIGERSWERK ZO GOED PAST BIJ ERVARINGSDESKUNDIGEN

Bij Villa Pinedo mag ik die persoon zijn voor kinderen en jongeren die nu meemaken wat ik zelf heb meegemaakt. Als contentmaker schrijf ik tips en ervaringsverhalen vanuit mijn eigen ervaring met gescheiden ouders. Ik probeer woorden te geven aan gevoelens die soms lastig uit te leggen zijn: loyaliteitsconflicten, schuldgevoel, leven tussen twee huizen. Met mijn verhalen laat ik zien:

je bent niet raar, je bent niet alleen

.

MIJN ROL ALS ONLINE VRIJWILLIGER EN CONTENT MAKER BIJ VILLA PINEDO

Wat dit vrijwilligerswerk extra bijzonder maakt, is dat het niet alleen iets oplevert voor een ander, maar ook voor mij. Ik ontwikkel mezelf als contentmaker, volg masterclasses, leer mijn verhaal krachtig en zorgvuldig inzetten en groei zowel persoonlijk als professioneel. Mijn ervaring wordt geen last, maar een kracht, iets waarmee ik een impact kan maken.

VRIJWILLIGERSWERK DOEN VANUIT HUIS eN IETS BETEKENEN VOOR EEN ANDER

Vrijwilligerswerk bij Villa Pinedo is voor mij vriendelijkheid die verder gaat dan Ć©Ć©n dag per jaar. Het is iets teruggeven, verbinding maken en merken dat jouw woorden ertoe doen. Dat een kind denkt:

ā€œHĆ©, dit gaat over mij.ā€

Dat gevoel is onbetaalbaar.

DOE VRIENDELIJKDAG: HOE 1 PERSOONLIJK VERHAAL VERSCHIL KAN MAKEN

Op Doe Vriendelijkdag sta ik daar extra bij stil. Soms zit vriendelijkheid niet in een groot gebaar, maar in het durven delen van je eigen verhaal. En als mijn ervaring ook maar Ć©Ć©n kind helpt zich begrepen te voelen, dan is dit vrijwilligerswerk, en deze dag, meer dan geslaagd.

OVERWEEG JIJ ONLINE VRIJWILLIGERSWERK BIJ VILLA PINEDO?

Heb jij zelf gescheiden ouders en herken je iets in mijn verhaal? Dan kan jouw ervaring van onschatbare waarde zijn voor kinderen en jongeren die nu midden in een scheiding zitten. Bij Villa Pinedo kun je online vrijwilligerswerk doen vanuit huis, op een manier die bij jou past.

Of je nu schrijft, advies geeft, luistert of je verhaal wilt delen: jouw woorden kunnen het verschil maken. Neem een kijkje op de website en lees meer over de mogelijkheden om vrijwilliger te worden.

12-05-2026

Verhaal lezen
Speciaal voor jou
Mijn oudersGedachten en gevoelensniet jouw taak schuld alleen zijn alleen voelen schuldig wennen veranderingen wisselen verhuizen alleen enige afspraken

šŸ“– Speciaal voor jou

Speciaal voor jou een brief van ons. Voor alle kinderen met gescheiden ouders hebben jongeren bij Villa Pinedo deze brief aan jou geschreven. Om je te laten weten dat scheiden niet jouw taak is.

Bekijk brief