Te veel stress door het verdriet van de scheiding

Daar zat ik dan, stijf van de zenuwen in de collegebanken. De docent ratelde door en ik kreeg het steeds benauwder. Ondertussen praatten ook medeleerlingen tegen mij. Ik was er niet bij met mijn hoofd, knikte af en toe en probeerde mijzelf rustig te houden. Op een gegeven moment liep ik de klas uit om op adem te komen. Helaas mislukte dat en kreeg ik een hyperventilatie.

Allemaal veroorzaakt door de onrust thuis. Door mijn hoofd spookte de woorden die mama over papa zei, die papa over mama zei maar vooral ook wat er gezegd werd door naasten. De ruzie met oma over papa, de verwijten over en weer, en niet te vergeten al die mensen die het beter wisten. Gescheiden ouders? Kicken joh! Lekker twee keer je verjaardag vieren en twee keer op vakantie. Of wat dacht je van twee kamers en twee fietsen? Geloof me, alles wat jij juist als verdrietig ervaart ziet de buitenwereld als een geschenk uit de hemel. Onzin.

In paniek belde ik de huisarts, ik moest er met een buitenstaander over praten, iemand zonder directe mening over mama of papa. Helaas, niet te bereiken. Ik besloot mijn moeder te bellen. Ze schrok en zei dat ik rustig moest blijven en naar huis moest komen. Niet direct een oplossing om over mijn hersenspinsels te praten, want hoe goed je moeder het ook bedoeld, ook zij is slachtoffer van de scheiding en heeft haar mening.

Helaas moest ik in tranen terug de klas in om mijn spullen te pakken. Een aantal klasgenoten kwam direct op mij af. De docent daarentegen zag mijn tranen en snauwde dat ik lekker moest stoppen als ik dit niveau nu al niet aan kon. Verkeerde timing meneer de leraar, de tranen werden alleen maar erger.

Later heb ik op advies van de huisarts de docent aangesproken op zijn ongenuanceerde opmerking. Helaas begreep hij mij niet. Hij vond dat ik privé en school gescheiden moest kunnen houden.

Eerst twijfelde ik aan mijzelf. Ben ik emotioneel dan zo labiel? Kan ik het niet aan? Is het HBO dan toch te hoog gegrepen? Nee! Het was menselijk. Het is normaal verdriet te hebben en spanning te voelen over de scheiding van je ouders. Wel heb ik hiervan geleerd hulp te zoeken door met lotgenoten te praten en vooral dicht bij mezelf te blijven. Maak het bespreekbaar, voordat je hoofd uit elkaar klapt en je in een ongemakkelijke situatie belandt.

Annabel (21)