Mijn papa, maar dan even anders

Mijn ‘echte’ vader heeft altijd volgehouden dat ik maar één vader heb. Dat snapte ik wel, voor mij was de man met wie mijn moeder op dat moment samen was absoluut niet een ‘nieuwe’ papa. Niet meteen tenminste. Ik vond hem ontzettend lief en hij deed ontzettend zijn best voor mijn broertje en mij, maar een nieuwe papa? Nee. Ik had mijn eigen vader.

Maar wat doe je als je een jaar of zeven bent en er een man in het leven van je moeder, en dus ook van jou, komt met wie je eigenlijk 24/7 samenleeft? Die je wakker maakt, je naar school brengt, met wie je aan tafel zit tijdens het avondeten en met wie je in het weekend een spelletje speelt. Die altijd zijn best doet er zo goed mogelijk voor je te zijn ook al heeft hij daar eigenlijk helemaal geen verplichting toe.

Ik ging twijfelen. Over een heleboel dingen, maar het meest over mezelf. Mijn ‘echte’ vader hield mij en mijn broertje, een jongetje van drie die naast mijn stiefvader niemand had die voor hem een fulltime vader was, voor dat we maar één papa hadden. Uit angst voor zijn reactie had ik het in de weekenden dat ik bij hem was altijd over ‘de vriend van mama’. Voor mijn broertje lag dit anders. Hij was nog zo ontzettend jong en vond het belachelijk dat hij maar één vader kon hebben. Onze stiefvader was voor hem net zo goed een papa als zijn ‘echte’ vader. En dit liet hij vaak duidelijk merken, wat leidde tot straf. Zo goed als ik kon probeerde ik een tijdlang mijn broertje te verbeteren en hem er heimelijk aan te herinneren dat hij beter kon zeggen dat hij één papa had.

Ik weet niet precies wanneer, maar er kwam een punt waarop ik er helemaal klaar mee was. Mijn ‘vader’ had alleen nog maar oog voor zijn stiefkinderen en zijn nieuwe vrouw en liet mij midden in de winter met alleen een laken op bed slapen omdat ik per ongeluk in bed geplast had. Ik vond het raar dat zo’n man het recht had om zich vader te laten noemen door mij terwijl er thuis een man was die zielsveel van me hield en die alles voor me over had. Niet lang daarna kwam het punt waarop mijn ‘vader’ in mijn ogen het recht verloor om door mij vader genoemd te worden. Hij liet me vallen op een van de hardste manieren waarop een vader zijn dochter kan laten vallen. Hij koos voor zijn nieuwe kinderen en voor zijn nieuwe vrouw.

Ik besefte me dat ik een echte vader had. Een vader die zielsveel van me houdt en om wie ik meer geef dan ik hem waarschijnlijk ooit zal vertellen. Die me niet liet vallen ook al heeft hij jarenlang alle woede die ik had richting mijn biologische vader moeten verdragen en al mijn puberale gedrag over zich heen gehad. En echt, ik was niet altijd lief voor hem. Maar nu ik wat ouder ben zou ik niet weten wat ik zonder hem zou moeten. Hij is mijn vader en dat zal hij altijd zijn. En ik zou hem voor geen goud willen verliezen.

Sanne (19)