IMPACT

Ik zeg dat het goed gaat,
dat ik hieraan ben gewend.
Dat dit gewoon mijn leven is,
dat iedereen me zo kent.

Maar soms voelt het vanbinnen
alsof er iets ontbreekt,
alsof een stukje zekerheid
heel stilletjes is weggebleekt.

Papa woont ver weg,
verder dan alleen een straat.
Verder dan een middag samen,
verder dan hoe het vroeger gaat.

Ik mis hem op gewone dagen,
zomaar, zonder plan.
Bij kleine momenten
waar niemand iets van zien kan.

Mama heeft nu iemand nieuw,
ik glimlach en doe mee.
Ik probeer het te begrijpen,
maar mijn gevoel loopt niet altijd oké.

Ik zie andere gezinnen lopen,
hand in hand, zo fijn met elkaar.
Alsof het allemaal vanzelf gaat,
het doet me veel, zo’n klein gebaar. 

En dan denk ik heel zachtjes,
zonder dat iemand het ziet:
zo had het moeten zijn,
maar zo is het voor mij niet.

Ik zeg dat ik sterk ben,
dat ik dit alles wel overleef.
Maar de scheiding heeft meer impact
dan ik ooit hardop toegeef.