Kerstgedicht: 'Ik wil niet kiezen'

DEEL dit verhaal MET ANDEREN

DOOR : Villa Pinedo

Geplaatst op: 21-12-2017

Zo vlak na de zomer

Is het voor mij bijna kerst

Want het regelen daarvan

Begint vaak al in de herfst

"Ben je daar nu al mee bezig?"

Vragen mensen heel vaak

Maar wat ze niet weten

De planning is een lastige taak

Ik wil niet kiezen

Tussen jullie beiden

Dus probeer ik het onderwerp

In gesprek te vermijden

Maar ergens eind oktober

Ontkom ik er niet meer aan

En komt de vraag

Toch bij één van jullie vandaan

"Waar ben jij eerste kerstdag?"

"Ben jij hier of daar?"

Die vraag van weinig woorden

Weegt voor mij ontzettend zwaar

Reacties (0)

📄 Laat een reactie achter!

Herken jij je in dit verhaal, heb je een goeie tip of wil je iets delen? We horen het graag!

Voornaam *

Leeftijd *

E-mailadres *

Woonplaats *

Reactie *

Meer lezen over dit onderwerp

Steun

📖 Omgaan met gevoelens over de scheiding

Als je ouders gaan scheiden, voel je vaak van alles door elkaar. Soms weet je niet goed wat je voelt. Het is veel. Het kan moeilijk zijn om te begrijpen en zeggen wat je voelt.

Dit is de Scheid-kaart. Elke plek op de kaart is een gevoel. Veel kinderen met gescheiden ouders herkennen dat gevoel. Weet je niet goed wat je voelt? Kijk dan welke plek op de kaart bij jou past. Hieronder lees je een paar gevoelens. En wat je ermee kunt doen. Weet dat je nooit de enige bent die zich zo voelt!

Verdriet

Op de kaart is dit de

Stormachtige Zee

of de

Verliesvallei

. Verdriet hoort bij een scheiding. Soms denk je dat je niet verdrietig mag zijn. Maar dat mag. Je mag huilen. Je mag er ook gewoon even verdrietig over zijn.

Vertel het aan iemand die je vertrouwt. Zeg dat je verdrietig bent. Dat hoeft niet in veel woorden. "Ik ben verdrietig" is al genoeg om te beginnen.

Boosheid

Op de kaart zijn dit de

Boosbergen

. Boosheid voelt soms heel groot. Soms komt het ineens en snap je niet waarom. Dat is normaal. Soms zit er onder de boosheid eigenlijk verdriet.

"Ik was heel erg boos na de scheiding. Het heeft lang geduurd voordat ik begreep dat ik eigenlijk gewoon heel erg verdrietig was." - Milan (16)

Ben je boos? Dit hielp ons hierbij: bijvoorbeeld rennen, hard tegen een bal schoppen, tekenen, schrijven of het hardop zeggen tegen iemand die luistert.

Onzekerheid: je weet niet wat er gaat gebeuren

Op de kaart is dit de

Twijfelwolk

en het

Verdwaalbos

. Misschien weet je niet waar je straks woont. Of hoe het nu verder gaat. Dat kan heel moeilijk zijn.

Stel je vragen aan je ouders. Ook als ze misschien het antwoord nog niet weten. Je mag altijd vragen stellen. Ook lastige vragen.

Heen en weer getrokken voelen tussen je ouders

Op de kaart is dit de

Loyaliteitsbrug

. Sommige kinderen voelen zich soms tussen onze ouders in staan. Alsof je moet kiezen tussen papa en mama. Of alsof je niet mag zeggen dat je het ergens leuk hebt. Dat gevoel is zwaar en niet jouw taak.

Je hoeft nooit te kiezen tussen je ouders. Je hoeft ook geen boodschapper te zijn tussen hen. Vind je dat lastig om te zeggen? Praat er dan over met iemand die er niet bij hoort. Bijvoorbeeld een leerkracht. Of ga naar het forum van Villa Pinedo.

Gemengde gevoelens, zoals opluchting en verdriet tegelijk

Op de kaart zit dit een beetje tussen de

Stormachtige Zee

en de

Nieuwe Horizon

in. Soms voel je twee dingen tegelijk. Dat kan verwarrend zijn. Je kunt bijvoorbeeld blij zijn dat de ruzies thuis stoppen en toch verdrietig zijn over de scheiding. Allebei mag.

Benoem gewoon allebei de gevoelens hardop. Ook al lijken ze niet bij elkaar te passen. "Ik ben blij én verdrietig" is een heel normale zin.

Als het even te veel is

Op de kaart is dit de

Stiltestraat

en het

Ademruimteplein

. Soms wil je even niet praten. Dat mag ook.

"Ik wilde er gewoon even niet over nadenken. Ik wilde gezellig doen. Ik kon daar gewoon heen zonder het erover te hebben. Dat is ook steunend." - Thirza (9)

Doe iets waar je rustig van wordt, zoals tekenen, buitenspelen of een boek lezen. Blijft het zwaar voelen? Dan kun je een Online-Buddy vragen bij ons! Dit is een jongere die zelf ook gescheiden ouders heeft, waar je voor langere tijd mee kan chatten. Voel je je heel verdrietig of onveilig? Bel of chat dan gratis en anoniem met de Kindertelefoon (0800-0432).

Trots en kracht

Op de kaart is dit het

Veerkrachtpark

en het

Dapperheidspad

. Misschien merk je dat je sterker bent geworden door de scheiding. Dat je dingen kunt die eerst heel spannend leken. Denk aan het wisselen tussen twee huizen. Of er alleen voor staan op een moeilijk moment.

Wees trots op jezelf! Heb je iets moeilijks gedaan? Dat is super knap. Denk er even over na. Wat heb je de laatste tijd allemaal gedaan? Het maakt niet uit hoe klein of groot het is. Je mag trots zijn!

Hoop en vertrouwen

Op de kaart is dit de

Hoopheuvel

, het

Toekomstdorp

en de

Dromenlaan

. Na een tijdje komt er vaak ook weer ruimte voor leuke dingen: plannen maken, dromen en ergens naar uitkijken. Dat is geen verraad aan wat moeilijk was of is. Het mag gewoon naast elkaar bestaan.

Denk aan iets waar je naar uitkijkt, groot of klein, en vertel dat aan iemand. Blijdschap voelen betekent niet dat het verdriet er niet meer mag zijn.

Er is geen fout antwoord bij de Scheid-kaart. Welk gevoel herken jij het meest? En welke plek op de kaart hoort daarbij? Laat het hieronder weten in een reactie 👇🏼

27-07-2026

Tip lezen

Mijn oudersSteun

📖 Ik hield rekening met de gevoelens van mijn ouders

Deze blog is geschreven voor ouders die gescheiden zijn. Niet om te zeggen wat goed of fout is, maar om te laten zien hoe het voor een kind kan voelen wanneer het idee ontstaat dat je moet opletten met wat je vertelt over de andere ouder.

REKENING HOUDEN MET GEVOELENS DIE NIET VAN JOU ZIJN

Mijn ervaring is dat ik als kind voortdurend rekening hield met de gevoelens van mijn ouders. Ik kwam niet altijd thuis met leuke verhalen over de andere ouder. Het was niet altijd rozengeur en maneschijn. Toch merkte ik dat mijn verhalen vaak geen ruimte kregen.

De reacties die ik kreeg, waren regelmatig negatief over de andere ouder. Soms kwamen er dan meteen andere vervelende gebeurtenissen naar boven, die mijn ouders vervolgens met mij deelden. Ook kreeg ik vaak te horen dat ik bepaalde dingen niet aan de andere ouder mocht vertellen.

Daardoor voelde het voor mij al snel niet meer veilig om te delen. Mijn verhaal ging niet meer over mij, maar over hen. Ik voelde me eenzaam, niet echt gehoord, en had het gevoel dat ik mijn emoties moest inslikken. Daar kwam ook schuldgevoel bij kijken wanneer ik wel iets vertelde aan de andere ouder.

STEEDS MINDER DELEN

Omdat dit bleef herhalen, begon ik steeds minder te delen. Ik hield mijn verhalen voor mezelf, niet omdat ik niets voelde, maar omdat ik het niet erger wilde maken tussen mijn ouders. Ik wilde hun frustraties naar elkaar toe niet voeden.

Wat er eigenlijk gebeurde, was dat ik mezelf steeds verder naar de achtergrond schoof. Ik paste me aan, hield dingen binnen en probeerde de spanning te dragen, terwijl ik daar als kind helemaal niet verantwoordelijk voor was.

LOYALITEITSCONFLICT

Dit zorgde bij mij voor een loyaliteitsconflict. Loyaliteit voelde als: rekening houden met mijn ouders, hen beschermen, en het gevoel hebben dat ik hen verraadde als ik iets moeilijks vertelde over de ander. Ik kwam klem te zitten tussen de behoefte om eerlijk te zijn en gehoord te worden en de angst om iemand pijn te doen. In plaats van ruimte te krijgen voor mijn eigen gevoelens, begon ik mezelf weg te cijferen.

WAT MIJ HEEFT GEHOLPEN

Sinds mijn moeder hulpverlening krijgt voor de thuissituatie heeft ze ingezien dat haar gevoelens haar verantwoordelijkheid zijn en niet die van mij. Ik kan nu alles bij haar kwijt, maar zij houdt haar frustraties bij haarzelf. Daardoor ontstaat er ruimte. Ruimte om te praten zonder bang te zijn voor wat het bij haar oproept.

Hierbij helpt het om oordeelvrij te luisteren. Oordeelvrij luisteren betekent voor mij bijvoorbeeld:

Luisteren zonder gezichtsuitdrukking die iets verraadt

Niet meegaan in negatief praten over mijn andere ouder

Mijn gevoelens centraal zetten

Mij bedanken voor het vertrouwen

Hun eigen moeilijke emoties later delen met een volwassene, niet met mij

EEN BOODSCHAP AAN OUDERS

Je kind vertelt niet om iemand pijn te doen. Je kind vertelt om zichzelf te ontlasten, om adem te kunnen halen en om niet alleen te zijn. Dat je kind zijn of haar verhaal met jou deelt, is een teken van vertrouwen en liefde. Je hoeft het niet eens te zijn met wat je hoort. Maar je kunt wél degene zijn bij wie alles gezegd mag worden.

12-05-2026

Verhaal lezen

Mijn oudersPraten over de scheiding

📖 ‘We moeten jullie iets vertellen...'

Ondertussen is het al meer dan 10 jaar geleden, maar ik herinner me het moment dat mijn ouders aan mijn broers en mij vertelden dat ze gingen scheiden als de dag van gister.

Elke maandagavond had ik dansles, en ik weet nog dat ik op een winterse avond in het donker uitgeput thuis kwam en op de bank neerplofte. Terwijl ik lekker Spangas aan het kijken was (ik had geluk, mijn broers keurden dit namelijk niet vaak goed), werd de tv ineens uitgezet. Verontwaardigd keek ik mijn vader aan, wat is dit nou? ‘We moeten jullie iets vertellen…’

GELDPROBLEMEN

Mijn broers werden ook opgetrommeld en er werden stoelen rondom de bank gezet, het leek net alsof we een kringverjaardag gingen houden. Het zweet brak me uit, ik had namelijk al een sterk vermoeden waar dit over zou gaan: geldproblemen.

Op mijn vaders werk-iPad had ik namelijk per ongeluk (toen ik deze voor huiswerk mocht gebruiken) een nog openstaande pagina gezien van een site waarbij er meerdere hulpvragen stonden. Ook ‘We gaan scheiden, wat nu?’ stond ertussen, maar aangezien mijn ouders nooit zichtbaar ruzie hadden en ik ook pas 10 jaar oud was, stond ik er geen moment bij stil dat dit de reden was dat mijn vader deze site had bekeken. Ik had snel de site weggeklikt en niemand verteld dat ik iets had gezien, maar ik had de conclusie getrokken dat het enige waarschijnlijke voor ons wat op de site stond geldproblemen waren.

WE HEBBEN BESLOTEN UIT ELKAAR TE GAAN

‘Mama en ik… we hebben hier veel over gepraat… en we hebben besloten uit elkaar te gaan.’ Sorry wat?! Het ene moment zat ik nog nietsvermoedend te genieten van mijn lievelingsserie, en nu gebeurde dit ineens? Het voelde heel onwerkelijk. Honderden vragen raasden door mijn hoofd. Hoe kan dit nou ineens?! Hoezo heb ik nooit iets gemerkt? Ik begreep er eigenlijk helemaal niks van.

Na veel samen huilen, praten, verwarring en ook wel geruststellende woorden, was het toch echt tijd dat mijn broers en ik moesten proberen te slapen. Mijn broers en ik gaven elkaar bijna nooit een knuffel, maar ik herinner me nog hoe fijn het was dat we elkaar hadden. Alle mensen die dichtbij ons stonden, mijn tantes en ooms, opa en beste vrienden van mijn ouders, verzamelden zich namelijk ‘s avonds bij ons thuis, waarna ook hun het nieuws werd verteld.

Ik deed die nacht geen oog dicht, ik probeerde iets meer uitleg te krijgen van de gesprekken die beneden werden gevoerd. Uiteindelijk werd het weer ochtend, en was het tijd om naar school te gaan. Ik kreeg geen hap door mijn keel, en ben de ochtend thuis gebleven.

MIJN OUDERS GAAN SCHEIDEN

Tussen de middag, terwijl al mijn vriendinnen en klasgenoten even naar huis waren, liep ik met mijn moeder en vader samen de school binnen. Mijn meester op dat moment werd op de hoogte gesteld van de situatie, en hij zou mij helpen het de volgende dag aan de klas te vertellen.

Dus daar zat ik dan, ‘Jongens, Svea wilt jullie nog even wat vertellen…’ zei de meester. Het was doodstil in de klas. Ik stond op en liep naar voren. ‘Ik, ehm, ja, mijn ouders gaan scheiden.’ Ik zag mijn vriendinnen geshockeerd naar mij kijken, niemand van hen had gescheiden ouders. Ik ging weer zitten en voelde de tranen achter mijn ogen branden. Meteen kwamen er vriendinnen naar mij toegesneld om me een knuffel te geven.

Al met al was het een ongelooflijk onverwachts en lastig moment voor mij, maar de steun van mensen om me heen heeft me erdoorheen gesleept. Dus onthoud, je bent niet alleen, en je mag om hulp vragen bij anderen. Het komt goed!

12-05-2026

Verhaal lezen

Mijn oudersSteunLiefdeWat de f@#ck?! kant kiezen verliefd verhuizenouders gescheiden ouders boodschapper negatief praten onaardig missen verdriet negeren houden van ruzie

📖 Aan alle gescheiden ouders

Met deze brief willen wij jullie laten weten hoe wij ons voelen. ‘Wij’ zijn de **86.000 kinderen per jaar** die op een dag te horen krijgen dat hun ouders uit elkaar gaan. Op die dag wordt alles wat vertrouwd was ineens anders. Veel van ons moeten verhuizen, naar een andere school, wennen aan jullie nieuwe liefdes en in het ergste geval een van de ouders heel erg missen. En dat doet pijn. We willen zo graag **allebei onze ouders** in ons leven. Twee ouders die van ons houden en ons groot zien...

Bekijk brief

Kerstgedicht: 'Ik wil niet kiezen'

DEEL dit verhaal MET ANDEREN

DOOR : Villa Pinedo

Reacties (0)

📄 Laat een reactie achter!

Meer lezen over dit onderwerp

Contact

Socials