Logo Villa pinedo small
Logo Villa pinedo small

Je ouders troosten

DEEL dit verhaal MET ANDEREN

DOOR : Villa Pinedo

Geplaatst op: 20-10-2015

Het hartverscheurende moment dat je het verdriet in de ogen van je vader of je moeder ziet zullen veel kinderen van gescheiden ouders zich herinneren. Je voelt de verplichting ze te troosten. Opeens zijn alle rollen omgedraaid.

Wanneer je ouders uit elkaar gaan lijkt het alsof je in een tijdmachine wordt gepropt die je in korte tijd een stuk volwassener maakt. Opeens voel je je voor dingen verantwoordelijk waar je eerder nooit over nadacht. Je moet bijvoorbeeld eerst nadenken voordat je uitspreekt hoe leuk het ergens was. Ook laat je het ‘puberen’ achterwege, omdat de spanningen thuis al zijn opgelopen tot het maximale. Opeens ben jij degene die je ouders moet troosten, terwijl je zelf enorm veel verdriet hebt en gewoon het kind wil zijn.

Dit is hoe ik de eerste maanden na de scheiding meemaakte. Iedereen zei nog zo: ‘Doe het niet, het is niet aan jou om je ouders te troosten’. Maar wat moet je dan, als je elke avond je moeder hartstikke verdrietig op de bank ziet zitten? Je voelt je verantwoordelijk om haar te troosten, want degene die dat normaal deed is weg en nu ben jij daar als oudste kind verantwoordelijk voor.

Wanneer ik terugkijk op deze vele avonden doet het mij nog steeds pijn om te zien hoeveel verdriet er was. Achteraf had ik beter direct naar het advies van anderen kunnen luisteren en daarmee mijzelf een hoop extra verdriet bespaart.

Gelukkig beseft mijn moeder nu zelf dat die situatie niet gezond is geweest en dat het niet aan mij was haar te troosten. Ik had tenslotte voor mijzelf ook een hoop te verwerken en daar kreeg ik op die momenten geen ruimte voor.

Het is belangrijk om je te realiseren dat je ook aan je ouders kan voorstellen met anderen te praten om zo hun eigen verdriet te verwerken. Helaas zag ik dat toen niet in en vond ik het ook eng dit aan mijn ouders te zeggen. Maar als ik mensen mag adviseren die in hetzelfde schuitje zitten, doe het wel!

Zo krijgt iedereen de ruimte om op zijn eigen manier het verdriet te verwerken en frustraties uit te spreken zonder een ander hiermee te kwetsen.

Annabel (21)

Reacties (0)

📄 Laat een reactie achter!

Herken jij je in dit verhaal, heb je een goeie tip of wil je iets delen? We horen het graag!

Meer lezen over dit onderwerp

SKJ training 'Laat ons (niet) los'
SKJ training 'Laat ons (niet) los'

📖 SKJ training 'Laat ons (niet) los'

TWEEDAAGSE TRAINING NAJAAR 2026

Kom naar deze tweedaagse training op 7 oktober en 4 november 2026 en ontdek hoe je als professional nog beter kunt aansluiten bij de behoeften van kinderen met gescheiden ouders. In deze training ontvang je concrete tools en inzichten zodat kinderen zich gezien en gehoord voelen in deze belangrijke fase van hun leven. 

Wat kun je verwachten?

Tijdens de training werk je samen met jongeren die zelf een scheiding hebben meegemaakt. Je luistert naar hun verhalen en oefent met gesprekken die door hen als steunend worden ervaren. Onze ervaringsdeskundige trainers begeleiden je in het stellen van verdiepende vragen en het creĂ«ren van een veilige omgeving. Dankzij het onderzoek ‘

Laat ons (niet) los

’ krijg je inzicht in de behoeften van 1.224 kinderen en leer je hoe je kinderen effectief kunt ondersteunen.

GeĂŻnspireerd door de bewezen Villa Pinedo-methode biedt deze training praktische handvatten voor het versterken van de veerkracht van kinderen in scheidingssituaties.

Wat levert het jou op?

Je krijgt niet alleen waardevolle kennis en tools, maar ook de kans om te oefenen met jongeren met gescheiden ouders en je eigen casuĂŻstiek in te brengen. Na de training kun je direct aan de slag met de opgedane inzichten in je werk.

‘Dit is een unieke training zoals ik die in mijn lange carriùre als jeugdprofessional nog niet eerder heb gehad. Tijdens deze training kom je voor het eerst echt zo dichtbij de doelgroep te staan en dat is uiteindelijk waar we het voor doen.

‘- deelnemer uit eerdere tweedaagse training in januari/februari

JE KRIJGT:

Inzichten uit duizenden ervaringsverhalen

van kinderen en jongeren

Praktische oefeningen

met jongeren die zelf gescheiden ouders hebben

Diepgaande kennis

van het onderzoek ‘Laat ons (niet) los’ en ‘Zie mij en hoor(r)Ă©cht’, inclusief handelingsperspectieven

Tools en inzichten

uit de Villa Pinedo Methode, onderzocht door Universiteit Utrecht

Praktische handvatten

voor liefdevolle, informele steun

Ruimte voor reflectie

op je eigen casuĂŻstiek en rol als professional

Inspiratie van ervaringsdeskundigen

die hun persoonlijke verhalen met jou delen

Bij Villa Pinedo staan we voortdurend in direct contact met de belevingswereld van kinderen en jongeren met gescheiden ouders. Via ons Online Buddyprogramma voor kinderen, met gemiddeld 100 aanmeldingen per maand, het forum en onze ervaringsonderzoeken horen we dagelijks wat hen bezighoudt. Daarnaast bieden onze meer dan 450 vrijwilligers, allemaal jongeren die zelf zijn opgegroeid met gescheiden ouders, waardevolle en verdiepende inzichten. Zij delen niet alleen met ons hoe de scheiding hen destijds heeft beĂŻnvloed, maar ook welke impact dit nog steeds heeft in hun jongvolwassen leven. Al deze inzichten samen vormen de stevige en praktijkgerichte basis van onze trainingen.

PRAKTISCHE INFORMATIE:

Data: Woensdag 7 oktober en 4 november 2026, van 9:30 tot 16:30

Locatie: Villa Pinedo, Nachtegaalstraat 1A, 3581 AA Utrecht

Kosten: €535 (inclusief 21% btw), inclusief lunch, koffie & thee en sprankelende afsluiting

Accreditatie: 12 SKJ-punten

Geschikt voor: Elke professional die werkt met kinderen met gescheiden ouders (wijkteams, advocaten, jeugd- en gezin professionals, etc.)

Gegeven door: Ervaringsdeskundige trainers Arne Vermeer en Kai Greijn

Meld je nu aan!

👉

Ik ben erbij!

Kinderen vergeten nooit wie Ă©cht luisterde. Jij kunt die persoon voor hen zijn.

12-05-2026

Verhaal lezen
‘We moeten jullie iets vertellen...'
‘We moeten jullie iets vertellen...'
Mijn oudersPraten over de scheiding

📖 ‘We moeten jullie iets vertellen...'

Ondertussen is het al meer dan 10 jaar geleden, maar ik herinner me het moment dat mijn ouders aan mijn broers en mij vertelden dat ze gingen scheiden als de dag van gister. 

Elke maandagavond had ik dansles, en ik weet nog dat ik op een winterse avond in het donker uitgeput thuis kwam en op de bank neerplofte. Terwijl ik lekker Spangas aan het kijken was (ik had geluk, mijn broers keurden dit namelijk niet vaak goed), werd de tv ineens uitgezet. Verontwaardigd keek ik mijn vader aan, wat is dit nou? ‘We moeten jullie iets vertellen
’ 

GELDPROBLEMEN

Mijn broers werden ook opgetrommeld en er werden stoelen rondom de bank gezet, het leek net alsof we een kringverjaardag gingen houden. Het zweet brak me uit, ik had namelijk al een sterk vermoeden waar dit over zou gaan: geldproblemen. 

Op mijn vaders werk-iPad had ik namelijk per ongeluk (toen ik deze voor huiswerk mocht gebruiken) een nog openstaande pagina gezien van een site waarbij er meerdere hulpvragen stonden. Ook ‘We gaan scheiden, wat nu?’ stond ertussen, maar aangezien mijn ouders nooit zichtbaar ruzie hadden en ik ook pas 10 jaar oud was, stond ik er geen moment bij stil dat dit de reden was dat mijn vader deze site had bekeken. Ik had snel de site weggeklikt en niemand verteld dat ik iets had gezien, maar ik had de conclusie getrokken dat het enige waarschijnlijke voor ons wat op de site stond geldproblemen waren. 

WE HEBBEN BESLOTEN UIT ELKAAR TE GAAN

‘Mama en ik
 we hebben hier veel over gepraat
 en we hebben besloten uit elkaar te gaan.’ Sorry wat?! Het ene moment zat ik nog nietsvermoedend te genieten van mijn lievelingsserie, en nu gebeurde dit ineens? Het voelde heel onwerkelijk. Honderden vragen raasden door mijn hoofd. Hoe kan dit nou ineens?! Hoezo heb ik nooit iets gemerkt? Ik begreep er eigenlijk helemaal niks van.

Na veel samen huilen, praten, verwarring en ook wel geruststellende woorden, was het toch echt tijd dat mijn broers en ik moesten proberen te slapen. Mijn broers en ik gaven elkaar bijna nooit een knuffel, maar ik herinner me nog hoe fijn het was dat we elkaar hadden. Alle mensen die dichtbij ons stonden, mijn tantes en ooms, opa en beste vrienden van mijn ouders, verzamelden zich namelijk ‘s avonds bij ons thuis, waarna ook hun het nieuws werd verteld. 

Ik deed die nacht geen oog dicht, ik probeerde iets meer uitleg te krijgen van de gesprekken die beneden werden gevoerd. Uiteindelijk werd het weer ochtend, en was het tijd om naar school te gaan. Ik kreeg geen hap door mijn keel, en ben de ochtend thuis gebleven. 

MIJN OUDERS GAAN SCHEIDEN

Tussen de middag, terwijl al mijn vriendinnen en klasgenoten even naar huis waren, liep ik met mijn moeder en vader samen de school binnen. Mijn meester op dat moment werd op de hoogte gesteld van de situatie, en hij zou mij helpen het de volgende dag aan de klas te vertellen. 

Dus daar zat ik dan, ‘Jongens, Svea wilt jullie nog even wat vertellen
’ zei de meester. Het was doodstil in de klas. Ik stond op en liep naar voren. ‘Ik, ehm, ja, mijn ouders gaan scheiden.’ Ik zag mijn vriendinnen geshockeerd naar mij kijken, niemand van hen had gescheiden ouders. Ik ging weer zitten en voelde de tranen achter mijn ogen branden. Meteen kwamen er vriendinnen naar mij toegesneld om me een knuffel te geven. 

Al met al was het een ongelooflijk onverwachts en lastig moment voor mij, maar de steun van mensen om me heen heeft me erdoorheen gesleept. Dus onthoud, je bent niet alleen, en je mag om hulp vragen bij anderen. Het komt goed!

12-05-2026

Verhaal lezen
Niet mijn taak: opgroeien als kind van gescheiden ouders
Niet mijn taak: opgroeien als kind van gescheiden ouders
RechtenRuzie

📖 Niet mijn taak: opgroeien als kind van gescheiden ouders

NIET MIJN TAAK

Mijn ouders gingen uit elkaar toen ik 11 was. Toch was het feit dat ze niet meer samen waren, voor mij niet het lastigst aan de scheiding. Ik was namelijk zelfs een beetje opgelucht toen ze vertelden dat ze uit elkaar gingen.

‘Nu wordt het eindelijk beter!’

, dacht ik. Maar dat bleek toch wat anders uit te pakken. 

OPROEIEN ALS KOPP KIND

Ik ben de oudste van drie kinderen en had vroeger, toen mijn ouders nog bij elkaar waren, vaak het gevoel dat ik voor mijn broertje en zusje moest zorgen. Niet dat dat ooit direct aan mij gevraagd is, maar wij hadden niet de meest ‘stabiele’ situatie thuis, als ik het zo mag zeggen. Wat ik later leerde, is dat dit parentificatie heet en dat dit niet mijn taak is als kind. 

Ik ben een KOPP kind. Dat staat voor ’Kinderen van Ouders met Psychische Problemen’. Ik had daardoor al snel het gevoel dat ik verantwoordelijk moest zijn voor dingen, waar ik eigenlijk het liefst helemaal niet mee bezig wilde zijn. Mijn vader was afwisselend ziek vanaf mijn 4e tot mijn 11e en mijn moeder was vooral bezig met het zorgen voor hĂ©m. Dan kon ik natuurlijk niet voor nĂłg meer problemen zorgen, dacht ik. (Spoiler: dat is dus niet waar!)

TEVEEL VERANTWOORDELIJKHEID ALS KIND

Door de spanningen thuis waren er vaak veel ruzies, dus toen mijn ouders vertelden dat ze uit elkaar gingen, sprong ik bijna een gat in de lucht. Mijn vader voelde zich weer beter en het idee dat mijn ouders minder beroep op mij hoefden te doen, voelde als een 10 kilo pak suiker die van m’n schouders afviel.

‘Nu wordt het eindelijk beter!’,

dacht ik. Nu kon ik weer doen wat kinderen horen te doen, namelijk: kind zijn. 

Maar dat de scheiding er juist voor zorgde dat er méér verantwoordelijkheden op mijn bordje terechtkwamen, had ik niet gedacht. Ze woonden dan wel niet meer in één huis, maar het geruzie ging gewoon door. Via de telefoon, e-mail, voor ons huis op straat, in de rechtszaal of op WhatsApp.

‘Iris, moet je zien wat voor brandmails je vader nu weer naar mij stuurt. Midden in de nacht!’

, vertelde mama mij dan. Dat ik dat eigenlijk liever niet hoorde, hield ik maar voor mezelf. Ik was inmiddels namelijk de praatpaal van mijn ouders geworden, tegen wie ze hun zorgen konden uiten of de haat naar elkaar. 

ECHTSCHEIDINGSCONVENANT

Vond ik die rol fijn? Absoluut niet. Maar als ik, door het aanhoren van hun zorgen, het regelen van ‘volwassen dingen’ en het luisteren naar hoe stom ze elkaar vonden, ervoor kon zorgen dat ze minder ruzie maakten, had ik daar alles voor over. 

Op 12 jarige leeftijd deed ik mee aan gesprekken over het opstellen van een ouderschapsplan, kon ik het woord 'echtscheidingsconvenant' beter schrijven dan mijn eigen naam en werd ik constant gevraagd over dingen zoals alimentatie. Dingen waarvan je als kind dus helemaal het bestaan niet af hoort te weten! 

‘Hij heeft weer de alimentatie niet op tijd over gemaakt, wil jij papa wel even zeggen dat hij dat moet doen?’

,

‘Let je wel een beetje op je broertje en zusje als je daar bent?’

en

‘Ik wil graag de eerste drie weken van de zomervakantie met jullie weg, regelen jullie dat met mama?’

, waren dingen waarmee ik/we constant mee van huis naar huis werden gestuurd. Toch voelde alles beter dan de mogelijke ruzie die er zou kunnen ontstaan als ik niet die verantwoordelijkheden op me zou nemen, dus deed ik het met alle liefde. 

NIET BOOS, WEL VERDRIETIG

Terugkijkend weet ik nu hoeveel invloed dat heeft gehad. Hoeveel het kan doen als je altijd in een soort actiestand/ ‘zorgrol’ moet staan in plaats van je bezig te houden met dingen die kinderen horen te doen. Het had de wereld gescheeld als ik niet al vroeg werd betrokken in volwassen zaken of dingen voor mijn rekening hoefde te nemen die niet op mijn schoot hoorden te liggen. 

Ben ik daar dan boos om? Nee, dat nog steeds niet. Ik denk zelfs dat ik het, als kind van mijn ouders, zo opnieuw zou doen. Graag zelfs. Ik ben wel verdrietig dat mijn ouders nooit door hebben gehad wat voor invloed zoiets heeft, of dat andere volwassenen niet hebben ingegrepen op een moment dat ik dat als kind niet kon/durfde te zeggen. 

Ik hoop dan ook van harte dat andere ouders bewuster keuzes maken in waar ze hun kinderen wel en niet in meenemen en dat kinderen weten: het is niét jouw taak!

12-05-2026

Verhaal lezen
Een brief voor jou over het gesprek met de rechter
Mijn oudersMijn woonsituatieRechtenGedachten en gevoelens buddy detectiepoortjes spannend oproepbrief uitnodiging mening wensen ideeën kiezen verantwoordelijkheid volwassen rechtbankrechter

📖 Een brief voor jou over het gesprek met de rechter

Deze brief is speciaal voor jou, omdat je een uitnodiging hebt gekregen van de rechtbank. Een rechter gaat je ouders helpen bij de scheiding. En jij mag bij de rechter vertellen wat jij belangrijk vindt, omdat je het recht hebt om hierover mee te praten. Misschien vind je dat spannend. Snap je niet waarom. Of weet je niet wat je nu moet doen. Daarom sturen wij de jongeren van Villa Pinedo die ook zo’n uitnodiging hebben gehad je deze brief. Je leest in deze brief wat je kunt doen en verwachten. ...

Bekijk brief