<p>Ik wil verdwijnen</p><p>Maakt niet uit naar waar</p><p>Als ik maar verdwijn</p><p></p><p>Ik wil weg van hier</p><p>Weg van de harde stemmen</p><p>Weg van de slaande deuren</p><p>Weg van het boze&nbsp;</p><p></p><p>Ik wil oplossen in de ruimte&nbsp;</p><p>Onzichtbaar worden&nbsp;</p><p>Niks meer horen, niks meer zien</p><p>Geen mikpunt van de herrie<br></p><p>Er zijn geen tranen, geen geluid</p><p>Verstild zoek ik mijn weg</p><p>Deur open, deur heel zachtjes sluiten</p><p>En daarna alleen nog lopen en lopen</p><p></p><p>Het maakt niet uit naar waar</p><p>Maar ik ben even weg van hier</p>

Gedicht 'verdwijnen' 

<p>Als je net te horen hebt gekregen dat je ouders uit elkaar gaan, zit je vast vol met vragen. <a target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow" href="https://www.villapinedo.nl/tip/gedachten-en-gevoelens/wat-de-f%40%23ck%3F!/tien-dingen-die-niet-veranderen-na-de-scheiding-van-je-ouders">Veranderingen</a>, onduidelijkheid, en daardoor misschien angst, of verdriet. Hoe kom je door deze periode heen? Wij geven je 5 tips die je misschien een handje kunnen helpen.&nbsp;</p><h3>1. STEL JE VRAGEN</h3><p>Mijn ouders gaan uit elkaar… wat betekent dat? Voor mij voelde het alsof mijn leven overhoop werd geschopt. Ik wist niet wat er zou gaan gebeuren. Misschien ben je bang voor wat er gaat veranderen. Dat is oké. Probeer de vragen die je hebt over wat er gaat gebeuren of veranderen aan je ouders te stellen, zodat je minder bang hoeft te zijn.&nbsp;</p><h3>2. SLUIT JEZELF NIET AF&nbsp;</h3><p>Ik vond het lastig om mensen te vertellen wat er in me omging. Ik wist vaak zelf niet eens wat ik nou precies voelde. Ik was verdrietig, maar ook boos, en bang. Probeer te blijven praten, met je ouders of andere familieleden, of met vrienden. Sluit jezelf niet af en blijf in contact, zodat je steun kunt ontvangen.</p><h3>3. VIND EEN MAATJE</h3><p>Soms werd ik plotseling erg verdrietig. Het is fijn om dan iemand in je buurt te hebben met wie je dit even kan delen. Neem iemand of een paar mensen in je omgeving in vertrouwen, zodat er altijd iemand dichtbij je is als je even getroost moet worden.&nbsp;</p><p>Je kunt ook met een <a target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow" href="http://www.villapinedo.nl/ik-wil-een-buddy"><u>online-Buddy van Villa Pinedo</u></a> appen! Een Buddy is een jongere die zelf ook gescheiden ouders heeft.&nbsp;</p><h3>4. JOUW EMOTIES ZIJN OKÉ&nbsp;</h3><p>Misschien ben je boos op je ouders, of vooral erg verdrietig. Misschien mis je een van je ouders, of ben je erg in de war door de veranderingen. Zelf had ik vaak het gevoel dat mijn emoties samen één grote, zware bal vormden. Dat is niet gek. Al jouw emoties mogen er zijn. Probeer te accepteren dat het nu zo is, en geloof me: het wordt vanzelf een beetje beter.&nbsp;</p><h3>5. WAT HEB JIJ NODIG?</h3><p>Probeer voor jezelf duidelijk te krijgen wat jij nodig hebt om de situatie wat dragelijker te maken, en probeer dat te delen met je ouders. Misschien kunnen jullie er samen voor zorgen dat jij je zo prettig mogelijk voelt.&nbsp;</p><p>…en natuurlijk kun je altijd steun vinden op verschillende manieren bij Villa Pinedo!&nbsp;</p><p>Je hoeft het niet alleen te doen.</p>

5 tips wat je kunt doen als je hoort dat je ouders uit elkaar gaan

<p>hi dit vind k zo mooi gezegd en dankuwel om dat verhaal te dele,</p>

<p>Voor mij was de scheiding van mijn ouders vrij onverwacht. Ik was 17 jaar en dit was het laatste wat ik had verwacht dat er tussen mijn ouders zou gebeuren. In mijn omgeving had ik ook geen vriendinnetjes waarvan de ouders gescheiden waren. Ik had eigenlijk geen beeld van hoe dat zou zijn en hoe dat zou voelen.</p><h2>WISSELEN</h2><p>Na het nieuws verliet mijn vader al binnen een paar dagen het huis. Hij kon al snel een eigen plek vinden, wel binnen hetzelfde dorp. Mijn moeder heeft nog een tijdje in ons oude huis gewoond. De eerste paar maanden woonde ik bij mijn vader in. Toen mijn moeder een eigen huis vond, ben ik tussen mijn ouders gaan wisselen. Dit was allemaal zo nieuw voor mij en het voelde heel gek.</p><p>Als ik bij de ene ouder was, miste ik de andere. Ik woonde inmiddels al een paar maanden fulltime bij mijn vader en daardoor had ik bij hem een nieuw, eigen plekje kunnen creëren. De kamer bij mijn vader voelde op dat moment het meest als thuis.</p><h2>LEGE KAMER</h2><p>Door de keuze om te wisselen tussen mijn ouders, moest ik bij mijn moeder opnieuw beginnen en daar weer mijn eigen plekje maken om me thuis te gaan voelen. Ik weet nog goed de eerste keer dat ik de kamer te zien kreeg: hij was inmiddels helemaal leeggehaald, zonder meubels. De kamer voelde letterlijk zo leeg en koud. Hoe kon dit een fijne en warme kamer worden waarin ik me happy zou voelen?</p><h2>THUISGEVOEL</h2><p>Ik heb er uiteindelijk een mooie kamer van kunnen maken, maar echt dat thuisgevoel heb ik er nooit kunnen vinden. Het voelde voor mij meer als een verplichting om er elke week weer te slapen, in plaats van dat ik er met plezier heen ging. Ik heb het een half jaar geprobeerd, maar het negatieve gevoel bij de kamer kon ik niet omzetten in iets positiefs. Misschien kwam het omdat alles nog zo vers was en ik het meer tijd had kunnen gunnen, maar op dat moment was ik gewoon niet blij met de situatie.</p><p>Daarom heb ik er uiteindelijk voor gekozen om tegen mijn vader uit te spreken dat ik niet meer wilde wisselen en graag volledig bij hem wilde wonen. Dit heb ik ook uitgesproken naar mijn moeder. Ze reageerden allebei heel begripvol en ik voelde vooral een groot gevoel van opluchting.</p><h2>LUCHT JE HART</h2><p>Misschien heb jij als kind van gescheiden ouders ook moeite met de wisseldagen. Weet dat je niet de enige bent met deze gevoelens; heel veel kinderen van gescheiden ouders ervaren dit. Jouw gevoelens doen ertoe en zijn belangrijk. Je mag ernaar luisteren en ze uitspreken. Het uitspreken kan je hart luchten en kan ervoor zorgen dat er iets verandert in de situatie, zodat jij je weer beter kunt gaan voelen.</p>

Ik moest mijn eigen plekje maken om mij thuis te voelen

<p>Wij zijn Sharon en Dennis. Toen onze ouders gingen scheiden waren we 14 en 11 jaar oud. Sharon zat in de tweede klas van de middelbare school en Dennis zat in groep 7. Inmiddels zijn we ruim 10 jaar verder, maar de scheiding is nog altijd iets wat in ons dagelijks leven meespeelt.</p><p>Wat veel mensen niet altijd beseffen, is dat kinderen binnen één gezin een scheiding totaal anders kunnen beleven. Dat gold ook voor ons. Daarom hebben we dezelfde vragen beantwoord, afzonderlijk van elkaar. Zo willen we laten zien dat het niet gek is als jij dingen anders voelt of ervaart dan je broer, zus of iemand anders in je omgeving.</p><h2>HET MOMENT ZELF: TOEN WE HET HOORDEN</h2><p>We weten allebei nog precies waar we waren toen het nieuws kwam. We zaten thuis in de woonkamer. Onze moeder riep ons naar beneden omdat ze iets wilde bespreken. Toen we naast onze ouders op de bank zaten, vertelde papa dat ze uit elkaar zouden gaan. “De liefde is er niet meer,” zei mama. Onze vader was daarna vooral heel stil. Mama heeft nog tijd genomen om dingen uit te leggen.</p><p><strong>Sharon:<br></strong> “Voor mij voelde het alsof er ineens een spanning van mijn schouders gleed. Ik zei zelfs dat het een opluchting was. Ik had al zo lang gevoeld dat er iets speelde. Nu wist ik eindelijk wat het was.”</p><p><strong>Dennis:<br></strong> “Ik was nog te jong om precies te begrijpen wat er veranderde. Ik voelde vooral dat het iets verdrietigs was, omdat iedereen huilde. Ik huilde mee, maar echt snappen deed ik het nog niet.”</p><p>In die eerste periode had Sharon vooral angst om haar vertrouwde leven kwijt te raken: haar school, haar stad, haar vrienden. Dennis was vooral bezig met heel praktische dingen: hij dacht dat hij voortaan al zijn speelgoed mee moest nemen bij elke wissel.</p><h2>DE VERANDERINGEN NA DE SCHEIDING</h2><p>In het begin veranderde er voor Sharon nog niet zo veel: “Onze vader woonde nog twee maanden thuis, totdat hij een eigen plek vond. Toch voelde alles anders: de spanning, het ongemakkelijke langs-elkaar-heen-leven, het feit dat onze ouders ineens elk een eigen slaapkamer hadden. Ze aten ’s avonds nog wel samen, maar het gezinsgevoel was weg.”</p><p>Voor Dennis veranderde er juist weinig in zijn gevoel. Hij had nooit een hechte band met papa en toen hij uit huis ging voelde zijn dagelijks leven niet ineens anders. Wat wel veranderde, was dat het huis van papa nooit als thuis voelde: “Er stond bijna niets van mij, behalve een bed en een kast." Hij verveelde zich, trok zich terug in zijn kamer en voelde zich daar heel alleen.</p><p>Aan de wisseldagen moest Sharon het meest wennen. Opeens moest ze nadenken over welke boeken of spullen ze mee moest nemen. “Gelukkig woonde onze vader dichtbij, dus vergeten dingen ophalen kon nog." Dennis vond de wissels vooral lastig omdat hij zich niet thuis voelde in het huis van onze vader. Dat gaf schuldgevoelens, omdat hij dacht dat hij papa moest missen, maar dat deed hij niet. “Ik durfde dit niet te vertellen, omdat er een strijd gaande was in mijn hoofd.”</p><p>Wat voor allebei meeviel, was iets wat ze vooraf niet hadden verwacht. Voor Sharon viel de scheiding zelf uiteindelijk minder zwaar dan gedacht. De rust die ontstond was fijn en het alleen zijn soms ook. Voor Dennis was het een opluchting om uiteindelijk te kunnen toegeven dat hij papa eigenlijk niet miste.</p><p>Wat gelukkig hetzelfde bleef? Voor Sharon was school haar veilige plek. Het was haar thuis-weg-van-thuis, waar ze zichzelf kon zijn en haar hoofd even kon leegmaken. Dennis noemt direct zijn zus: Sharon was degene die er altijd was, precies zoals hij haar nodig had. Pas later besefte hij hoe belangrijk die aanwezigheid was.</p><h2>WIJ ALS BROER EN ZUS</h2><p>Praten met elkaar ging soms wel, soms niet. Sharon voelde zich verantwoordelijk voor Dennis. Ze checkte vaak hoe het met hem ging, maar vond het lastig om zelf haar gevoelens bij hem kwijt te kunnen. Dennis leunde juist enorm op Sharon. In een periode waarin alles instortte, was zij zijn enige constante.</p><p>“We beleefden het allebei totaal anders. Ik keek vooral vanuit gebeurtenissen en logica; Dennis voelde veel meer vanuit zijn binnenwereld en had een heel andere band met onze vader. Soms begreep ik zijn perspectief niet en voelde het alsof hij een ander verhaal vertelde over dezelfde situatie.” vertelt Sharon. Voor Dennis voelde het alsof Sharon alles makkelijker vond en dat zorgde voor strijdgevoelens, deels door het leeftijdsverschil, deels door zijn eigen onzekerheden.</p><p>Nu we ouder zijn, kunnen we elkaars proces veel beter zien. Sharon heeft geleerd dat Dennis op een heel andere manier naar de wereld kijkt. Dennis heeft geleerd dat iedereen dingen op zijn eigen tempo en op zijn eigen manier doorloopt. “We groeien langzaam toe naar een dieper begrip van elkaar, precies omdat we zo verschillend zijn." zeggen ze samen.</p><h2>TERUGKIJKEN MET DE OGEN VAN NU</h2><p>Met de kennis van nu snappen we dingen die we toen niet konden begrijpen.</p><p><strong>Sharon:<br></strong> “Ik begrijp nu beter hoe liefde werkt, wat communicatie betekent en hoe zwaar het is als dat stuk in een relatie ontbreekt. Door mijn eigen relaties snap ik beter waarom papa en mama uit elkaar zijn gegaan.”</p><p><strong>Dennis:<br></strong> “Ik heb geleerd dat een scheiding iets is dat je overkomt. Ik kon er niets aan veranderen en dat maakte me boos. Pas later begreep ik dat je alleen invloed hebt op hoe je ermee omgaat.”</p><p>We zijn er allebei sterker door geworden. Sharon voelt zich zekerder in haar werk als leraar: ze schrikt niet van moeilijke verhalen van leerlingen en kan vragen stellen die ertoe doen. Dennis zegt dat de scheiding hem dichter bij onze moeder en Sharon heeft gebracht. En dat er eindelijk ruimte is om dingen een plek te geven.</p><p>Wat we van elkaar geleerd hebben, is misschien wel het mooist. Sharon ziet hoeveel kracht Dennis bezit, ondanks alles wat op zijn bordje lag. Dennis heeft van Sharon geleerd dat je niet op impuls hoeft te reageren, maar eerst kan denken en dan doen.</p><h2>VOOR JOU, ALS KIND MET GESCHEIDEN OUDERS</h2><p>We hopen dat jij je door ons verhaal gehoord voelt. Je bent niet alleen. En het is écht normaal dat jij dingen anders ervaart dan je broer of zus.</p><p>Iedereen verwerkt een scheiding op zijn eigen manier. En geen enkele manier is fout.</p><p>Wil je praten met iemand die jouw situatie écht begrijpt? Meld je dan aan voor een online-Buddy bij Villa Pinedo. Er is altijd iemand die naar je wil luisteren.</p>

Gedicht 'verdwijnen'

DEEL dit verhaal MET ANDEREN

DOOR : LENA | FOTO: PEXELS / AIDAN ROOF

Reacties (0)

📄 Laat een reactie achter!

Relevante blogs of vlogs

Contact

Socials