Fase 2: verdriet en woede

In mijn vorige verhaal vertelde ik over fase 1. Dat was bij mij onbegrip. Ik kon de scheiding niet plaatsen in mijn hoofd, het was ineens zo gek en anders dan wat ik gewend was. Mijn vader was ineens weg, je moet ineens een soort van ‘kiezen’ voor één van je ouders. Fase 2 is vaak heel anders. Dan voel je het verdriet pas echt komen, maar ben je tegelijkertijd ook erg boos.

Dat had ik elke dag, ik weet het nog goed. Het ene moment voelde ik me verdrietig en kon ik blijven huilen. Niemand kon me echt troosten en ik was veel alleen. Dan zette ik maar een muziekje aan op mijn kamer. Vaak was elk mooi, rustig liedje al een oorzaak voor tranen. Maar het andere moment was ik woedend. Waarom deed mijn vader dat toch? Hij beloofde toch altijd bij mijn moeder te blijven? Je eigen vader is plotseling niet meer je held, maar voor even ‘je vijand’.

En dan, een paar minuten later, moet je weer huilen omdat het toch je eigen vader is. Je voelt verdriet en boosheid tegelijk. Die fase vond ik het zwaarst. De scheiding dringt steeds meer tot je door. Je gaat niet meer met het hele gezin op visite, naar verjaardagen, uiteten.. Het is zó anders allemaal. In die fase ben ik verkeerde dingen gaan doen. Roken, veel drinken, soms ruzie zoeken. Ik verloor mezelf.

Maar wat toen hielp was veel tijd voor jezelf nemen. Ik begon meer aan mezelf te denken. Normaal gesproken dacht ik eerst aan anderen om me heen. Als zij gelukkig zijn, was ik zelf gelukkig. Ik weet zeker dat velen van jullie precies hetzelfde hebben. Maar het is belangrijk dat je ook aan jezelf denkt en dat je keuzes maakt. Luister naar je gevoel. Luister naar wat je hart zegt, wat JIJ wil. En niet naar wat anderen willen of verwachten. Jij hebt tijd nodig en dat mag je gerust nemen.

Yannick (23)
Twitter: www.twitter.com/yannicklgd