Durf ook eens nee te zeggen

Ik weet nog goed dat ik op m’n kamer zat en een sms’je van mijn vader kreeg. Niet de eerste van de week. ‘Kom je morgenavond gezellig langs zoon? Zou het gezellig vinden’, stond er dan. Of hij belde met dezelfde vraag. Hij wilde me na lange tijd weer eens zien. Ik besloot nog altijd te wachten nadat hij was vreemdgegaan.

Toch voel je als kind de druk. Je hebt ineens te maken met twee plekken waar je ouders zijn, in plaats van gewoon als gezin thuis. Je moet dus kiezen waar je de ene keer heen gaat, en of je wel iedere week tijd en zin hebt. Ik vond dat eerst wel even lastig, ook nadat ik niet meer boos op m’n vader was. Want je wil niemand teleurstellen, en zeker je ouders niet.

Maar ik heb in die jaren geleerd dat je als kind voor jezelf moet op komen. Niet alleen hierin, maar in alle situaties eigenlijk. Zeker als je niet zo heel jong meer bent, geen klein kind meer bent. Natuurlijk: als je onder de 18 bent heb je hier weinig in te vertellen. Je moet gewoon de ene keer naar je vader, dan weer naar je moeder. Je bent een kind en dus nog steeds ‘hun verantwoordelijkheid’.

Maar je mag best eens nee zeggen als je vader je uitnodigt om te komen. Ook al is het gezellig: het is goed als kind om aan te voelen wanneer je je goed genoeg voelt, om te kijken wanneer je écht zin hebt om naar je vader of je moeder te gaan. Die druk is gewoon vervelend en kan soms teveel zijn, zeker voor een jong iemand.

Kortom, durf eens nee te zeggen. Durf te zeggen: ‘Sorry pap, maar ik kom dit weekend niet, volgende keer weer.’ Want het is – als het goed is – gezellig, en de band met je ouders is ontzettend belangrijk, maar laten we niet vergeten dat de scheiding van je ouders niet jóuw schuld is.

Yannick (22)