Logo Villa pinedo small
Logo Villa pinedo small
Mijn oudersSteunRuzie

Kijktip: film Spellbound

DEEL deze tip MET ANDEREN

DOOR : VILLA PINEDO

Geplaatst op: 03-02-2025

In de film ‘Spellbound’ volgen we de herkenbare, spannende en soms grappige avonturen van prinses Ellian. Samen met haar ouders woont ze in het magische koninkrijk Lumbria. Als de koning en koningin plots betoverend worden en veranderen in monsters, zet Ellian alles op alles om dit terug te draaien. Maar wat is daar voor nodig?

In haar missie om haar ouders weer terug te veranderen in mensen, komt ze erachter dat haar ouders niet meer zijn zoals ze vroeger waren met elkaar. Ze vertellen Ellian dat ze veel ruzie maakten en niet langer samen kunnen zijn als partners. De prinses weet niet wat ze hoort en kan haar emoties niet onder controle houden. Hierdoor belandt ze in een negatieve draaikolk van gedachten, waar ze niet uit kan komen. 

Kunnen haar monster ouders er samen voor zorgen dat ze hun dochter redden? En wat heeft dit voor invloed op de betovering? 

Wij kregen na het kijken van deze film het gevoel dat, ook al zijn onze ouders uit elkaar, ze altijd onze ouders blijven. Het leven met gescheiden ouders is misschien niet altijd even leuk, maar Ellian laat ook zien dat er hoop is.  

➡️ Lijkt het jou ook een leuke film? Je bekijkt de film op Netflix!

"Wees niet bang, het komt wel goed"

Ellian, de prinses

Reacties (0)

📄 Laat een reactie achter!

Herken jij je in dit verhaal, heb je een goeie tip of wil je iets delen? We horen het graag!

Meer lezen over dit onderwerp

Opgroeien in twee huizen: hoe ik mijn thuis pas later vond
Opgroeien in twee huizen: hoe ik mijn thuis pas later vond
Mijn woonsituatie

📖 Opgroeien in twee huizen: hoe ik mijn thuis pas later vond

Het grootste deel van mijn leven speelde zich af in twee huizen en ik had eigenlijk nooit door wat de impact daarvan was totdat ik eindelijk op mezelf ging wonen. Dat gaf rust.

LEVEN IN TWEE HUIZEN WERD MIJN IDENTITEIT

Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 4 jaar oud was, dus van de periode daarvoor heb ik eigenlijk geen herinneringen. Daarna verhuisde mijn moeder al vrij snel samen met ons naar een ander huis en begon mijn leven in twee huizen. 

In deze eerste fase woonden mijn ouders maar op een paar straten afstand. Een paar jaar later verhuisden wij met mijn moeder naar 60 kilometer verderop. Het leven in twee huizen was bijna een deel van mijn identiteit.

We gingen ieder weekend naar mijn vader toe, dus twee keer in de week was ik mijn spullen aan het inpakken: kleding, schoolspullen, alles moest mee. Enkel speelgoed en een tandenborstel had ik op twee plekken. We moesten zoveel meenemen, dat we ook van alles vergaten. 

Ik weet nog dat we een keer helemaal verregend waren in het weekend, dat mijn schoenen verzopen waren. En toen kon ik geen droge schoenen aantrekken, want die had ik niet meegenomen. De rest van het weekend liep ik rond in kletsnatte schoenen.

HET EFFECT VAN TWEE (OF MEER) HUIZEN

Maar doordat ik twee keer in de week mijn tas aan het inpakken was, voelde het soms ook meer alsof ik uit een koffer aan het leven was. Op elke plek waar ik was, miste ik een deel van mijn spullen. En ik moest altijd nadenken over wat ik mee ging nemen. Van tevoren plannen, alles klaarleggen, weinig ruimte voor spontaniteit: het vormde de kern van mijn jeugd. En daardoor voelde ik me nooit echt thuis.

Toen ik op kamers ging, veranderde hier niet veel in. In het weekend terug naar mijn ouders, of ook eens slapen bij mijn vriend. In plaats van leven in minder verschillende huizen, werden het er alleen nog maar meer. En overal stond alleen nog een tandenborstel en bed voor mij. Alle spullen lagen verspreid: een deel in mijn kamer, een deel bij mijn moeder, een deel bij mijn vader, een deel bij mijn vriend. Maar geen plek écht van mij. Geen plek waar ik elke avond terugkwam. Geen week waarin ik niet hoefde na te denken over spullen inpakken, meenemen, niets vergeten. Echt niets vergeten!

EEN EIGEN THUIS

Ik was er helemaal klaar mee. Ik verlangde echt naar een plek voor mezelf. Een plek waar ik altijd mezelf kon zijn, een plek waar ik gewoon elke avond terug kon komen. Geen spullen meer pakken, niets meer kunnen vergeten. Één huis, mijn thuis. Ik denk dat dit er altijd al is geweest, maar plots kwam het heel sterk naar boven. 

Sinds een paar maanden is het dan ook werkelijkheid geworden. Eindelijk heb ik mijn eigen huis , samen met mijn vriend. Een plek waar al mijn spullen liggen, een plek waar ik elke dag terug kom, een plek waar ik niets meer kan vergeten, want het is altijd binnen handbereik. Een plek voor mij. Ik heb nooit geweten hoe erg ik daar behoefte aan had, totdat ik het had.

12-05-2026

Verhaal lezen
Ik hield rekening met de gevoelens van mijn ouders
Ik hield rekening met de gevoelens van mijn ouders
Mijn oudersSteun

📖 Ik hield rekening met de gevoelens van mijn ouders

Deze blog is geschreven voor ouders die gescheiden zijn. Niet om te zeggen wat goed of fout is, maar om te laten zien hoe het voor een kind kan voelen wanneer het idee ontstaat dat je moet opletten met wat je vertelt over de andere ouder.

REKENING HOUDEN MET GEVOELENS DIE NIET VAN JOU ZIJN

Mijn ervaring is dat ik als kind voortdurend rekening hield met de gevoelens van mijn ouders. Ik kwam niet altijd thuis met leuke verhalen over de andere ouder. Het was niet altijd rozengeur en maneschijn. Toch merkte ik dat mijn verhalen vaak geen ruimte kregen.

De reacties die ik kreeg, waren regelmatig negatief over de andere ouder. Soms kwamen er dan meteen andere vervelende gebeurtenissen naar boven, die mijn ouders vervolgens met mij deelden. Ook kreeg ik vaak te horen dat ik bepaalde dingen niet aan de andere ouder mocht vertellen.

Daardoor voelde het voor mij al snel niet meer veilig om te delen. Mijn verhaal ging niet meer over mij, maar over hen. Ik voelde me eenzaam, niet echt gehoord, en had het gevoel dat ik mijn emoties moest inslikken. Daar kwam ook schuldgevoel bij kijken wanneer ik wel iets vertelde aan de andere ouder.

STEEDS MINDER DELEN

Omdat dit bleef herhalen, begon ik steeds minder te delen. Ik hield mijn verhalen voor mezelf, niet omdat ik niets voelde, maar omdat ik het niet erger wilde maken tussen mijn ouders. Ik wilde hun frustraties naar elkaar toe niet voeden.

Wat er eigenlijk gebeurde, was dat ik mezelf steeds verder naar de achtergrond schoof. Ik paste me aan, hield dingen binnen en probeerde de spanning te dragen, terwijl ik daar als kind helemaal niet verantwoordelijk voor was.

LOYALITEITSCONFLICT

Dit zorgde bij mij voor een loyaliteitsconflict. Loyaliteit voelde als: rekening houden met mijn ouders, hen beschermen, en het gevoel hebben dat ik hen verraadde als ik iets moeilijks vertelde over de ander. Ik kwam klem te zitten tussen de behoefte om eerlijk te zijn en gehoord te worden en de angst om iemand pijn te doen. In plaats van ruimte te krijgen voor mijn eigen gevoelens, begon ik mezelf weg te cijferen.

WAT MIJ HEEFT GEHOLPEN

Sinds mijn moeder hulpverlening krijgt voor de thuissituatie heeft ze ingezien dat haar gevoelens haar verantwoordelijkheid zijn en niet die van mij. Ik kan nu alles bij haar kwijt, maar zij houdt haar frustraties bij haarzelf. Daardoor ontstaat er ruimte. Ruimte om te praten zonder bang te zijn voor wat het bij haar oproept.

Hierbij helpt het om oordeelvrij te luisteren. Oordeelvrij luisteren betekent voor mij bijvoorbeeld:

Luisteren zonder gezichtsuitdrukking die iets verraadt

Niet meegaan in negatief praten over mijn andere ouder

Mijn gevoelens centraal zetten

Mij  bedanken voor het vertrouwen

Hun eigen moeilijke emoties later delen met een volwassene, niet met mij

EEN BOODSCHAP AAN OUDERS

Je kind vertelt niet om iemand pijn te doen. Je kind vertelt om zichzelf te ontlasten, om adem te kunnen halen en om niet alleen te zijn. Dat je kind zijn of haar verhaal met jou deelt, is een teken van vertrouwen en liefde. Je hoeft het niet eens te zijn met wat je hoort. Maar je kunt wél degene zijn bij wie alles gezegd mag worden. 

12-05-2026

Verhaal lezen
Omgaan met gevoelens over de scheiding
Omgaan met gevoelens over de scheiding
Steun

📖 Omgaan met gevoelens over de scheiding

Als je ouders gaan scheiden, voel je vaak van alles door elkaar. Soms weet je niet goed wat je voelt. Het is veel. Het kan moeilijk zijn om te begrijpen en zeggen wat je voelt. 

Dit is de Scheid-kaart. Elke plek op de kaart is een gevoel. Veel kinderen met gescheiden ouders herkennen dat gevoel. Weet je niet goed wat je voelt? Kijk dan welke plek op de kaart bij jou past. Hieronder lees je een paar gevoelens. En wat je ermee kunt doen. Weet dat je nooit de enige bent die zich zo voelt!

Verdriet


Op de kaart is dit de

Stormachtige Zee

of de

Verliesvallei

. Verdriet hoort bij een scheiding. Soms denk je dat je niet verdrietig mag zijn. Maar dat mag. Je mag huilen. Je mag er ook gewoon even verdrietig over zijn.

Vertel het aan iemand die je vertrouwt. Zeg dat je verdrietig bent. Dat hoeft niet in veel woorden. "Ik ben verdrietig" is al genoeg om te beginnen.

Boosheid


Op de kaart zijn dit de

Boosbergen

. Boosheid voelt soms heel groot. Soms komt het ineens en snap je niet waarom. Dat is normaal. Soms zit er onder de boosheid eigenlijk verdriet.

"Ik was heel erg boos na de scheiding. Het heeft lang geduurd voordat ik begreep dat ik eigenlijk gewoon heel erg verdrietig was." - Milan (16)

Ben je boos? Dit hielp ons hierbij: bijvoorbeeld rennen, hard tegen een bal schoppen, tekenen, schrijven of het hardop zeggen tegen iemand die luistert.

Onzekerheid: je weet niet wat er gaat gebeuren


Op de kaart is dit de

Twijfelwolk

en het

Verdwaalbos

. Misschien weet je niet waar je straks woont. Of hoe het nu verder gaat. Dat kan heel moeilijk zijn.

Stel je vragen aan je ouders. Ook als ze misschien het antwoord nog niet weten. Je mag altijd vragen stellen. Ook lastige vragen.

Heen en weer getrokken voelen tussen je ouders


Op de kaart is dit de

Loyaliteitsbrug

. Sommige kinderen voelen zich soms tussen onze ouders in staan. Alsof je moet kiezen tussen papa en mama. Of alsof je niet mag zeggen dat je het ergens leuk hebt. Dat gevoel is zwaar en niet jouw taak.

Je hoeft nooit te kiezen tussen je ouders. Je hoeft ook geen boodschapper te zijn tussen hen. Vind je dat lastig om te zeggen? Praat er dan over met iemand die er niet bij hoort. Bijvoorbeeld een leerkracht. Of ga naar het forum van Villa Pinedo.

Gemengde gevoelens, zoals opluchting en verdriet tegelijk


Op de kaart zit dit een beetje tussen de

Stormachtige Zee

en de

Nieuwe Horizon

in. Soms voel je twee dingen tegelijk. Dat kan verwarrend zijn. Je kunt bijvoorbeeld blij zijn dat de ruzies thuis stoppen en toch verdrietig zijn over de scheiding. Allebei mag.

Benoem gewoon allebei de gevoelens hardop. Ook al lijken ze niet bij elkaar te passen. "Ik ben blij én verdrietig" is een heel normale zin.

Als het even te veel is


Op de kaart is dit de

Stiltestraat

en het

Ademruimteplein

. Soms wil je even niet praten. Dat mag ook.

"Ik wilde er gewoon even niet over nadenken. Ik wilde gezellig doen. Ik kon daar gewoon heen zonder het erover te hebben. Dat is ook steunend." - Thirza (9)

Doe iets waar je rustig van wordt, zoals tekenen, buitenspelen of een boek lezen. Blijft het zwaar voelen? Dan kun je een Online-Buddy vragen bij ons! Dit is een jongere die zelf ook gescheiden ouders heeft, waar je voor langere tijd mee kan chatten. Voel je je heel verdrietig of onveilig? Bel of chat dan gratis en anoniem met de Kindertelefoon (0800-0432).

Trots en kracht


Op de kaart is dit het

Veerkrachtpark

en het

Dapperheidspad

. Misschien merk je dat je sterker bent geworden door de scheiding. Dat je dingen kunt die eerst heel spannend leken. Denk aan het wisselen tussen twee huizen. Of er alleen voor staan op een moeilijk moment.

Wees trots op jezelf! Heb je iets moeilijks gedaan? Dat is super knap. Denk er even over na. Wat heb je de laatste tijd allemaal gedaan? Het maakt niet uit hoe klein of groot het is. Je mag trots zijn!

Hoop en vertrouwen


Op de kaart is dit de

Hoopheuvel

, het

Toekomstdorp

en de

Dromenlaan

. Na een tijdje komt er vaak ook weer ruimte voor leuke dingen: plannen maken, dromen en ergens naar uitkijken. Dat is geen verraad aan wat moeilijk was of is. Het mag gewoon naast elkaar bestaan.

Denk aan iets waar je naar uitkijkt, groot of klein, en vertel dat aan iemand. Blijdschap voelen betekent niet dat het verdriet er niet meer mag zijn.

Er is geen fout antwoord bij de Scheid-kaart. Welk gevoel herken jij het meest? En welke plek op de kaart hoort daarbij? Laat het hieronder weten in een reactie 👇🏼

27-07-2026

Tip lezen
Aan alle gescheiden ouders met een kind in groep 8
Mijn oudersFamilieOp schoolBelangrijke momentengroep 8 musical eindmusical groep 8 musical rapport middelbare basisschool lagere school aardig opa's oma's naast elkaar

📖 Aan alle gescheiden ouders met een kind in groep 8

Vandaag is een belangrijke dag voor ons. De musical van groep 8. Na deze dag zijn wij definitief geen ‘kleintjes’ meer, want na de zomer gaan we naar de middelbare. We hebben teksten geleerd, dansjes geoefend en kostuums gepast. We zijn er helemaal klaar voor. We maken ons alleen nog zorgen over een ding: jullie. We durven het eigenlijk niet te zeggen, dus vandaar deze brief.In ons hoofd zien we namelijk steeds voor ons hoe jullie allebei aan de andere kant van de zaal gaan zitten. En dat wij da...

Bekijk brief