Strijdend ten onder - de Volkskrant

Veel mensen zijn ontroerd door de nieuwe kerstreclame van de PLUS. Daarin zorgt een meisje dat haar gescheiden ouders voor een avond weer samen zijn. Editie NL vroeg Marsha Pinedo naar haar mening over de commercial. Je ziet het terug in dit fragment. Reacties van de jongeren van Villa Pinedo: www.villapinedo.nl/blog/kerstreclame-plus-vind-moeilijkWil jouw kind een buddy?: www.villapinedo.nl/buddyOpen brief 'Aan alle gescheiden ouders': www.villapinedo.nl/open-brief-aan-alle-gescheiden-ouders

George (22 jaar) uit Meerssen is sinds twee jaar Buddy. In dit interview met CJG 043, een platform voor opgroei en opvoedvragen in Limburg, vertelt hij hoe het precies in z’n werk gaat om Buddy te zijn en wat hem zo aanspreekt.“Wat ik het mooiste vind aan het Buddy zijn? Ik had heel erg het gevoel dat ik iets wilde betekenen voor kinderen in deze situaties. Waarbij ik heel erg de drive had om mijn eigen ervaring daarin mee te nemen, het te kunnen omzetten naar iets positiefs. En dat kan als Buddy. Want juist door je eigen ervaring kun je beter aanvoelen hoe iets is voor een kind. Je kunt het beter plaatsen. En je staat er totaal buiten. Je bent onafhankelijk, dat maakt dat het voor een kind vaak ook veilig voelt om iets met jou als buddy te delen."

Lunchinterview - Sophie Mulder (26) en Demi Keppel (24) werden door NRC geïnterviewd over het boek'Je hoeft het niet alleen te doen' dat zij samen schreven met Marsha Pinedo. Daarbij putten zij uit eigen ervaring. Sophies verhaal gaat zo: ze was drie toen haar vader apart ging wonen, verderop in dezelfde straat in Utrecht. Zij woonde om en om bij allebei. Haar moeder en haar nieuwe man kregen een baby, haar halfbroertje. Ze was negen. In datzelfde jaar ging haar vader samenwonen met zijn nieuwe vriendin. „Bij mijn vader vond ik het toen leuker. Mijn stiefmoeder was cool, we gingen samen shoppen, naar de film.” Tot daar ook een baby kwam, een halfbroertje, en daarna nog een. Ondertussen was haar moeder weer gescheiden, verliefd en opnieuw gaan samenwonen. Die periode, zo tussen haar negende en achttiende, was wel „allenig”, zegt Sophie. „Ik hoorde nergens tot de kern van het gezin. ” Dat meisje, zegt ze, zat in haar hoofd toen ze aan het boek werkte. Lees het hele interview hier.