Villa Pinedo jongere Emilio geeft tips in NOS journaal

Naar schatting horen ieder jaar 86.000 kinderen in Nederland dat hun ouders uit elkaar gaan. Voor hen betekent dat niet alleen leven in twee huizen, maar ook wennen aan de momenten waarop een ouder er even niet is. Juist op momenten die er voor een kind het meest toe doen. Wat doe je als je één van je ouders mist, maar je (nog) niet precies weet hoe je dat moet zeggen of uiten?

Vandaag, op de Dag van de Scheiding, introduceert Stichting Villa Pinedo Mappa: een knuffel en prentenboek die kinderen helpen bij het gemis van een ouder en de gevoelens die daarbij horen. De knuffel heeft een speciaal vak voor een telefoon, waarmee kinderen op een fijne en veilige manier kunnen (video)bellen met de ouder die op dat moment niet in de buurt is. EEN VEILIGE HAVEN IN EEN VERWARRENDE TIJDJuist de kleine momenten kunnen groot voelen voor een kind, ziet Villa Pinedo al 15 jaar op hun online platform. Emotionele beschikbaarheid van ouders vormt de basis voor de ontwikkeling van een kind. Bij een scheiding is die beschikbaarheid niet altijd vanzelfsprekend en is steun uit de omgeving van onschatbare waarde (bron: Onderzoeksrapport ‘Laat ons (niet) los’). Hiervoor is Mappa: de zachte knuffel geeft de geruststelling dat de verbinding blijft, ook als de ouder fysiek niet in de buurt is. Met het speciale vakje kunnen kind en ouder samen (video)bellen; een speelse, betekenisvolle manier om verbonden te blijven. De knuffel is ook te gebruiken als rugzak en heeft een ritsvakje waarin bijvoorbeeld briefjes of een foto van de andere ouder in gestopt kunnen worden.In Mappa en de Magische Marshmallows ontdekken kinderen met gescheiden ouders hoe Loe omgaat met situaties die zij kunnen herkennen: het missen van een ouder, gevoelens van loyaliteit, verwarring over emoties, of het zoeken naar troost. Centraal staat het perspectief van het kind. Het gaat niet over ouders die uit elkaar gaan, maar over hoe dat voelt als kind, en hoe je daarmee om kunt gaan. Het helpt kinderen zich begrepen te voelen én zelf woorden te geven aan wat zij denken en voelen. Sanne Abrahams, directeur Villa Pinedo: “Mappa raakt precies aan waar het voor veel jonge kinderen om draait: de behoefte aan liefdevolle aandacht, steun en emotionele beschikbaarheid van allebei de ouders. Het helpt om dichter te komen bij wat een kind voelt, zonder dat daar meteen grote woorden voor nodig zijn.”ONTSTAAN VANUIT PERSOONLIJKE ERVARINGMappa is ontstaan vanuit de persoonlijke ervaring van Angela Jansen en Simon Coolen. In de beginperiode van hun scheiding was de communicatie allesbehalve gemakkelijk. Toch vonden zij, naarmate de tijd verstreek, een nieuwe balans in hun ouderschap en groeide het vertrouwen. Dit gaf hen de ruimte om iets te creëren dat niet alleen hun zoon, maar ook andere kinderen in vergelijkbare situaties zou kunnen helpen. Zo ontstond Mappa. Een symbolische knuffel die uitdrukt wat kinderen na een scheiding nodig hebben: het gevoel dat beide ouders er voor hen zijn. Mappa is niet alleen een steun voor kinderen, maar helpt dus ook ouders om rustig en liefdevol met elkaar in contact te kunnen blijven.“Wij merkten zelf hoe groot het gemis voor een kind kan zijn voor het slapengaan,” zegt Angela Jansen. “Met Mappa wilden we iets creëren dat zacht aanvoelt, veiligheid biedt en een kind het gevoel geeft: je bent niet alleen.”De Mappa knuffel (€ 17,50) en het prentenboek (€ 12,50) zijn verkrijgbaar in de webshop van Villa Pinedo.Meer weten over Mappa? Ga naar knuffel-mappa.nl
Volg @knuffel.mappa op Instagram.

Bron: www.nrc.nl‘Ze had de man achter het gordijn moeten zien’M (22) groeide op tussen woede en ruzie. Haar vader was ziek, maar daar had haar moeder geen oog voor. Nu ze zelf getrouwd is begrijpt ze wat haar ouders verkeerd deden, maar ziet ze ook hun goede kanten. Het interieur van M en haar man is roomwit met oudroze, nergens ligt troep of een voorwerp te veel. Geen televisie, schoenen gaan bij binnenkomst uit. M schenkt rozenthee, de kat spint op de bank. Haar stem klinkt zacht en kalm.Ze wil het anders doen dan haar ouders. Geen geruzie, geen geschreeuw. Thuis was er altijd spanning en strijd. Al sinds haar geboorte hebben haar ouders het over scheiden, maar haar vader is Koerdisch en dan doe je zoiets niet. Dus wonen ze nog samen. „Ik heb het daar volgehouden totdat ik besloot: ik wil weg, het is genoeg”, zegt M. „Ik wilde niet meer kiezen tussen mijn ouders.”Ze werd verliefd, op een jonge imam, en verhuisde twee jaar geleden naar Heemskerk. Als stage-opdracht bij Villa Pinedo, een online platform voor kinderen van gescheiden ouders, doet ze onderzoek naar scheidingen binnen Turkse en Marokkaanse gezinnen. Ook begeleidt ze meisjes die hetzelfde hebben meegemaakt als zij. Dit interview ziet ze als een soort afsluiting, een afsluiting van haar roerige jeugd.„Mijn ouders waren heel kil naar elkaar”, zegt ze. „Veel woede, elkaar steeds naar beneden halen. Schelden, slaan, roepen dat de ander niets waard was. Dat was heel naar. Er waren momenten dat we lachten als gezin, maar vaker keek mijn vader depressief voor zich uit en was mijn moeder boos. Ik weet nog dat de kinderen uit de buurt bang waren voor haar harde blik als ze bij ons aanbelden.”M's vader kwam als vierjarig jongetje met zijn ouders naar Nederland. Met andere Turkse gastgezinnen woonden ze in de Edisonbuurt in Eindhoven. „Zijn verhalen over die tijd klinken bijna als een utopie”, zegt M. „Mijn vader viel op. Hij was heel slim, een babbelaar, en kon goed zingen. Hij zat als enige buitenlander op het gymnasium.”Het huwelijk tussen haar ouders was een wens van haar opa. Hij haalde haar moeder op haar 22e vanuit Midden-Anatolië naar Nederland. Kort daarna werd de vader van M manisch-depressief; een paar jaar later werden zij en haar zus geboren.Als hij manisch was, vooral in de zomer, schreef en zong haar vader veel. Maar hij werd ook agressief. Als het uit de hand liep, kwam er familie en politie. Bijna jaarlijks werd hij gedwongen opgenomen, soms in een tbs-kliniek. „Ik wilde bijna niet meer dat het zomer werd, omdat die rollercoaster dan weer begon. Ik begreep niet wat er gebeurde en waarom mijn moeder zo reageerde. Zij sloot zich van hem af. Als hij werd opgenomen, ging zij niet mee naar de bezoekuren. Dat maakte me verdrietig.”Als kind was M agressief en moest vaak hard huilen. Toen de hele familie tijdens een crisismoment aan de keukentafel zat te overleggen, liep zij naar de kledingkast en gooide alle kleren van haar vader eruit. Papa, riep ze, jij moet weg! In het vriendenboekje van haar nichtje schreef ze als antwoord op de vraag wat ze het liefst zou willen hebben: aandacht. Op de middelbare school ging ze als ze thuis kwam direct naar bed. Haar familie noemde haar ‘Doornroosje’ in het Turks.Ze haatte haar vader. Ze zag hem als de boosdoener. Maar tijdens haar studie pedagogiek, waar ze ook leerde hoe een ziekte je wereldbeeld beïnvloedt, begon dat beeld te keren. „Ik ben hem meer en meer gaan waarderen. Voor het geduld dat hij heeft gehad, ook met mijn moeder.” Ze omschrijft haar vader nu als gevoelig en warm: een filosoof, een poëet, een man zo vredelievend dat hij zwervers mee naar huis nam voor het avondeten.Voor haar moeder heeft ze minder begrip. „Ik had gewild dat ze door het ziektebeeld van mijn vader had heengeprikt. Ze zag hem als nietsnut en heeft dat beeld van hem op ons overgedragen.” Het karakter van haar moeder omschrijft M als tegengesteld aan dat van haar vader. Ze is van het hier en nu, zonder veel reflectie. Over ruzies of de ziekte van haar vader werd niet gesproken. Doorgaan, meedraaien en normaal doen. Wanneer ze de behoefte en tijd heeft, gaat ze langs bij haar ouders in Eindhoven. Dan geniet ze, zegt M. „Ik voel nog heel veel liefde voor hen allebei.”Was haar moeder, die op jonge leeftijd naar een vreemd land verhuisde voor een vreemde man, niet ook een soort slachtoffer? Ja, het is vast heel zwaar voor haar geweest, zegt M. „Maar in mijn ogen moet je het ook kunnen doen met wat je hebt. In elke negatieve situatie zit iets positiefs. Ik had gewild dat ze mijn vader meer had gewaardeerd. Dat ze de man achter het gordijn had gezien.”Schrijven was de uitlaatklep. Dagboeken en gedichten. In de puberteit begon het lezen. Boeken van imam Al-Ghazali, een islamitische filosoof. „Ik dacht: ik ben moslima. Ik ben Turks-Koerdisch. En ik ben geboren in dit gezin. Hoe wil ik mezelf vormen? Ik had een sterke behoefte dat te onderzoeken, als water en brood.” Als iedereen sliep, brandde haar leeslichtje nog. Ze ging er zo in op dat haar moeder zich zorgen maakte.Het was snakken naar duidelijkheid, denkt M nu. „Ik vond het zo fijn zijn boeken te lezen; zijn woorden zijn een soort chocola voor de geest. Ik leerde dat je altijd vriendelijk moet zijn, naar wie dan ook. Dat je van mensen moet houden. Respect naar je ouders toe, wat ze ook doen. Bescheiden zijn, maar niet naïef. Zelfkennis hebben.”Toen ze vier jaar geleden pedagogiek ging studeren, zat M inmiddels vrijwel altijd op haar kamer. Die had ze expres heel gezellig gemaakt – zo voelde het niet als onderdeel van het huis. Ze las en ze bad. „Elke nacht. Dat ik hem zou tegenkomen: een man met wie ik een gezin kon vormen. Ik heb gejankt, omdat ik het niet meer aankon. De sfeer ontbrak gewoon. Ik voelde me eenzaam, leeg, neerslachtig. Ik werd automatisch meegetrokken in die negatieve spiraal waar mijn ouders inzaten.”Via via ontmoette ze haar man. Ze voelde een klik en dat hij imam was gaf haar zekerheid. Al in de eerste week dat ze elkaar kenden maakten ze plannen over hun toekomst. Een warm gezin, gezellig huis, zonder televisie. Tijdens de bruiloft was haar vader heel vrolijk. Maar toen M weg was, moest hij hard huilen omdat ze vertrok, hoorde ze later. „Dat kan ik echt niet bevatten, dat dat is gebeurd. Dat had ik wel willen zien. Huilen om mij! Hij geeft dus echt om mij.”Na de bruiloft woonde ze een jaar in bij haar schoonouders in Heemskerk. Kusjes, koosnaampjes, kortdurende ruzies - ze wist niet wat ze meemaakte. „Ik vond dat abnormaal. Ze waren ook heel geïnteresseerd in mij. Mijn schoonmoeder heeft me tijdens dat jaar geholpen de wereld om me heen te leren begrijpen. Ze leerde me om te gaan met de woede die ik in me heb.” Als ze dat jaar niet had gehad, denkt ze, zou het moeilijker zijn geweest om samen te wonen met haar man. „Ik probeer hem het gevoel te geven dat ik open sta voor zijn manier van kijken naar de wereld. Mijn moeder deed dat niet bij mijn vader. Als dat je partner is, die dat doet, kan dat heel pijnlijk zijn. Dan deel je je leven wel, maar kun je niet met diegene sparren.”Bepaalde deugden, denkt M („nu klink ik net als Socrates ofzo”), krijgen sommige mensen niet van huis uit mee. „Geduld, vredelievendheid, respect. Elkaar tijd geven om dingen te begrijpen. Je kunt niet van iemand verwachten dat hij meteen jouw ideeën overneemt. Heb geduld en wees tevreden als dat niet gebeurt; er is altijd wel wat positiefs aan iemand.”Een paar keer ging haar vader weg. Steeds stond hij weer bij zijn gezin op de stoep. M, we hebben je moeder niet naar Nederland gehaald om haar in de steek te laten, zei hij dan. Hadden haar ouders eerder uit elkaar moeten gaan? Ja, zegt ze tijdens de tweede ontmoeting, al vindt ze scheiden ook iets gemakzuchtigs hebben, en dat vindt ze nooit de beste weg.„ Je kunt elkaar stimuleren en je kunt elkaars levenslust leegzuigen. Dat is heel makkelijk, daar hoef je niet eens zo veel voor te doen. Elkaar afstompen is misschien wel makkelijker dan liefde geven.” Door: Mirjam Remie

Een brief vol stiekem verdriet. Dit artikel is geschreven naar aanleiding van de Open Brief aan ouders.Jaarlijks krijgen zo’n 70.000 kinderen in Nederland te maken met een scheiding. In de praktijk blijkt maar al te vaak dat er tijdens en zeker ook na dit proces te weinig aandacht bestaat voor de gedachten en gevoelens van kinderen. Om hier verandering in te brengen heeft Villa Pinedo samen met jongeren een open brief opgesteld. Deze open brief moet volwassenen bewust maken wat er in het hoofd en hart omgaat van kinderen tijdens het scheidingsproces.Het NRC schreef ook over onze Open Brief. Bron: ‘De open brief is een heel goed initiatief’ zegt pedagoog Inge van der Valk (Universiteit Utrecht) in het NRC van 29 augustus. Klik hier voor het hele artikel.Wil je de Open Brief voor ouders lezen?Klik dan hier.