Zoon wil niet meer heen

Dag Lindsay, Ik lees twee dingen uit je brief: je zoon heeft er moeite mee dat hij naar zijn vader moet. Maar ik lees ook dat jij er moeite mee hebt ("de rechter heeft besloten deze omgangsvorm te hanteren"). Uit ervaring weet ik hoe het is om een ouder te behagen en troosten bij de scheiding. Het feit dat je geen verantwoordelijkheid neemt over de omgangsvorm, het is immers de rechter die dingen besluit, maakt wellicht dat je zoon opstandiger wordt. De relatie tussen mijn ouders is altijd zo verstoord geweest dat het onmogelijk was om eigen keuzes of gevoelens te hebben. Zonde want het is nogal wat voor een kind om altijd 1 ouder te moeten missen. Om mijn moeder niet te willen kwetsen, deed ik het voorkomen of ik haar meer zou missen dan mijn vader. Het streelde haar ego als ik niet naar mijn vader wou. Het leek ook makkelijk als je je vader toch al bijna niet meer ziet. Ik had graag gewild dat ze destijds de situatie had geaccepteerd en niet via mij haar onvrede had geuit. Ik denk niet dat je je kind zou moeten dwingen, maar misschien dat je jezelf moet dwingen om de situatie te accepteren. Zou het misschien opluchten als jij gesprekken aangaat met een derde persoon om vrede te krijgen met het feit dat je je zoon af en toe moet delen? Wellicht dat daardoor je zoon de ruimte krijgt om ook te genieten van het feit dat hij zijn vader ziet. Groeten, Marianne

Hallo Lindsay, Wat vervelend om dit te lezen, wel erg fijn dat je het wilt delen. Ik zelf wilde toen ik 11 was ook niet meer naar mijn vader. Mijn moeder zag dit duidelijk aan mij en probeerde dit ook te respecteren. Echter was het toentertijd dat mijn zussen en hun vrienden dit niet begrepen, het was voor mij heel frustrerend om niet begrepen te worden. Ik voelde ook iets wat ik zelf niet kon uitleggen, dit heeft zeker iets met mij gedaan. Ik vond het heel fijn dat mijn moeder achter mij stond, niet omdat ze een hekel had aan mijn vader, maar omdat ze echt zag hoe ik mij voelde. Ik vind het dus heel goed dat je dit bij je zoon ook ziet en er iets mee wilt doen. Misschien is het ook een optie om iemand erbij te betrekken, een derde persoon. Misschien ook een gesprek aan gaan met je ex, waarin je benoemd wat je voelt en ziet en ook je zoon erbij betrekken en laten vertellen wat hij voelt. Ik hoop dat dit verder helpt. Anders zou je misschien nog contact kunnen opnemen met de juiste instanties. Ik wens je veel liefs, Anne

Lieve Lindsay, Dankjewel voor het plaatsen van je berichtje! Ik hoop erg dat wij je verder kunnen helpen. Uit eigen ervaring weet het hoe erg je je ouders kunt missen, en hoe moeilijk het soms is om te wisselen van huis. Je wil loyaal zijn aan beide ouders, maar toch kan het als je jong bent erg moeilijk te zijn steeds te wennen aan een nieuwe omgeving en andere regeltjes. Laat staan hoe moeilijk dit is als je helemaal niet naar de andere ouder wil. Toen ik dit meemaakte en mijn ouders mij ‘dwongen’ toch te gaan, voelde ik me nog rotter en uiteindelijk hielp dit ook averechts. Ik weet niet wat jouw contact met zijn vader is, maar misschien kun je het hier met hem over hebben. Als kind heb je het natuurlijk het liefst leuk bij allebei je ouders. Weet je waar het probleem zit? Kun je daar met je zoontje over praten? Is er iets aan te doen? Terwijl je het gesprek probeert aan te gaan, wat ik zou adviseren, zou ik als kind het heel fijn vinden het gevoel hebben begrepen te worden. En even ontnomen te zijn van de ‘angst’ weer te moeten wisselen. Dat gaf mij erge rust. Dus dan zou hij een tijdje bij jou mogen blijven, maar ik denk dat dat voor hem heel fijn is! Wel zou ik dus in de komende tijd hierover praten, en misschien weer tijdjes naar de vader gaan opbouwen. Maar het is wel heel fijn om als kind te weten dat je alles kan zeggen, en niemand boos wordt. Veel succes en sterkte! Liefs Emmeline