Zo verdrietig

Hallo Judith, wat mij heel erg heeft geholpen in de tijd dat mijn ouders gingen scheiden is iemand die naar me luisterde, en soms onverwacht me ineens mee sleepte om iets leuks te doen. Dit hoefden geen grote dingen te zijn: soms even door een bos lopen en even praten. Dat soort dingen. Wat ook kan helpen is door samen een oplossing zoeken: misschien kan je een afspraak regelen met de vader, zodat uw zoon op bezoek kan gaan. Ik weet alleen niet of dit in uw geval mogelijk is. Wat voor mij ook belangrijk is geweest: tijd. Mijn ouders zijn op dit moment 7 jaar gescheiden.In het begin heb ik het hier ook heel erg zwaar mee gehad, en ben ik ook erg verdrietig geweest. Dit is langzamerhand afgezwakt. Het bleef vervelend. Maar het werd minder erg. Ik leerde er mee leven. Maar dat is zeker niet in vier maanden gegaan. Dit heeft me zeker een jaar gekost, en nog steeds ben ik er een keer in de zoveel tijd (6 maanden of zo) verdrietig om. Dus geef hem tijd, laat hem wennen, en laat hem weten dat je naar hem wilt luisteren. En luister ook echt. Niet constant onderbreken. Niet boos worden. Laat hem zijn verhaal doen. Ik weet niet hoe veel meer advies ik je kan geven, behalve uit eigen ervaring. Dus ik hoop dat je hier iets aan hebt, en dat het snel beter met hem gaat. Groetjes Aniek

Beste Judith, Fijn dat wij u advies mogen geven. Ik lees dat uw zoon erg veel moeite heeft met de scheiding. Het is heel erg wennen, als je ouders niet meer bij elkaar wonen. Het is denk ik toch vooral een kwestie van wennen. Ik heb het in het begin van de scheiding ook lastig gevonden. Ik ga om het weekend naar mijn vader, maar ik miste hem verschrikkelijk. Mijn ouders hebben toen afgesproken dat hij elke woensdag kwam eten. Later, toen er te veel ruzie was, kwam hij ons nog steeds af en toe ophalen voor een drankje in de stad. Na een tijd zijn we eraan gewend en misten we hem niet meer zo. Misschien is het bij jullie ook mogelijk om zoiets af te spreken, zodat uw zoon zijn ouders niet zo hoeft te missen. Mocht dat niet gaan in jullie situatie, dan kunnen jullie bijvoorbeeld een vaste tijd inplannen waarop hij jullie kan bellen/facetimen. Na een tijd zal hij eraan wennen en daar minder behoefte aan hebben. Tot die tijd is het belangrijk om hem te steunen, door er met hem over te praten. Het is belangrijk dat een kind zich gehoord voelt. Laat hem praten en troost hem, laat merken dat hij er met jou over kan praten als hij dat wil. Verder vond ik het heel fijn om dingen te doen die me afleidden. Een hobby is een goed idee. Ik vond het heel fijn om mijn hoofd te legen tijdens het sporten. Hij is nu 12, wat betekent dat hij ook een buddyvan Villa Pinedo kan aanvragen. Dat is een kind van gescheiden ouders ,met een sociaal-maatschappelijke opleiding. Hij kan dan met een ouder iemand praten die in dezelfde situatie heeft gezeten, wat misschien ook wel fijn is. Ook is hij natuurlijk altijd welkom met zijn vragen en problemen op het forum. Succes, Amélie ps. mocht u meer willen weten over ons buddyproject, dan kunt u hier nog even kijken: http://www.villapinedo.nl/buddy/ http://www.villapinedo.nl/blog/in-de-media/buddyproject-op-1-vandaag-televisie/