Wat kan ik doen om te helpen

Beste Cootje, Fijn dat je het forum hebt gevonden, en bedankt voor je bericht! Ik herken mezelf enigzins in deze situatie. Mijn ouders gingen scheiden toen ik 4 jaar oud was, en mijn zusje 1 jaar oud was. Wij gingen ook altijd om het weekend naar onze vader. Toen we jonger waren deden we vaak wel allerlei leuke activiteiten waren, maar vanaf onze tienerjaren waren we vaak op onszelf aangewezen als we daar waren en deden we weinig dingen samen. Dit ging ten koste aan de band die we met onze vader ontwikkelden en hier hebben we nog steeds last van. Helaas was er naar mijn mening niets wat mijn moeder hieraan had kunnen doen: het is als ouder namelijk belangrijk om niks negatiefs over je ex te zeggen. Als zij hierover negatieve dingen had gezegd tegen ons, dan denk ik dat het de situatie nog moeilijker had gemaakt. Als je daar namelijk mee begint, dan plaats je ontzettend veel druk op een kind, omdat kinderen graag de goedkeuring van hun ouders willen hebben. Hierdoor snap ik ook goed dat je kinderen verdrietig worden van de situatie, omdat het misschien kan voelen alsof ze die goedkeuring van hun vader niet krijgen. Wat je wel zou kunnen doen is de feiten van de situatie (hoe vaak ze naar hun vader gaan, etc.) op hun niveau te bespreken, als je voorzichtig bent dat er geen oordeel naar voren komt. Toch vind ik het een goed teken dat je op andere manieren probeert te helpen: via school, en de huisarts. Ik denk namelijk dat het echt het beste is als een professional ze hierin kan begeleiden, zodat je kinderen niet het idee hebben dat ze een kant moeten kiezen. Op dit moment heb je het gesprek met de juf al gehad, is daar iets uitgekomen? Veel succes!

Hoi Cootje, Allereerst vervelend dat je ziet dat je zoontje er moeite mee heeft dat jullie gescheiden zijn. Ik had zelf vroeger ook wel veel moeite met de scheiding van mijn ouders. Soms miste ik het gewoon samenzijn van het gezin enorm. Als op zo'n moment mijn moeder mij daarmee kon troosten hielp dat al. Bij mijn vader heb ik dat verdriet ook wel eens ingeslikt en dat was heel vervelend. Ik had daardoor het gevoel dat ik niet mezelf kon zijn bij mijn vader en zijn vriendin. Ik denk dus dat ruimte voor verdriet maken heel belangrijk is. Dan hebben je kinderen het gevoel dat ze er helemaal mogen zijn en kun jij ze troosten. Het lijkt me ook heel rot om te zien dat je kinderen bij hun vader niet de aandacht krijgen die zij eigenlijk verdienen.Je kinderen houden automatisch van hun vader dus vervelende dingen zeggen over hem is voor je kinderen ook niet fijn. Wat wel zou kunnen helpen misschien is het benadrukken dat je kinderen aandacht verdienen van hun ouders. ALs je kinderen opmerken dat ze weinig aandacht krijgen van hun vader zou je denk ik wel kunnen zeggen dat ze dat wel verdienen. Het zou mooi zijn als max met een professioneel iemand kan praten over hoe om te gaan met zijn emoties. Sterkte! Liefs Cristel