Te lang

Hoi Fri, Goed dat je het hier een bericht plaatst! Ik denk dat het in dit geval heel belangrijk is om naar je onderbuikgevoel te luisteren. Als haar vader niet goed in zijn vel zit en jouw dochter zich niet prettig en onveilig voelt dan zou ik er voor kiezen om zo snel mogelijk actie te ondernemen. Ik had zelf op die leeftijd een depressieve vader, maar mijn moeder heeft mij altijd naar hem toegebracht omdat ze zijn kind niet van hem wilde 'afpakken'. Natuurlijk ook omdat het nog wel even duurde voordat de depressie daadwerkelijk werd geconstateerd. In de tussentijd zat ik als klein meisje vaak in hele onveilige, nare situaties. Een vader die alleen maar op de bank lag, waarbij er tijdens het koken standaard pannen door de keuken vlogen en het uiteindelijk altijd soep uit blik werd, en een vader die om de kleinste dingen volledig uit zijn vel kon springen. Ik ondervind van deze periode tot op de dag van vandaag nog steeds de gevolgen. Dat neem ik hem niet kwalijk, want hij kon er niks aan doen maar het is wel jammer dat het zo gelopen is. Mijn moeder voelt zich schuldig dat ze niet beter naar haar gevoel had geluisterd en inplaats van altijd het contact te faciliteren, de omgangsregeling had aangepast. Ik durfde zelf niet aan te geven dat ik niet meer naar mijn vader toe wilde. Dus dat jouw dochter dat wel doet vind ik heel knap en ik zou daar dan ook zeker naar luisteren. Niet veel kinderen geven letterlijk aan wat zij willen en zeker niet op die leeftijd. Dus luister naar je kind en luister naar je gevoel, dan is de oplossing denk ik al heel dichtbij! Ik hoop dat je hier wat aan hebt. Groetjes, Sophie