Tips voor mijn dochter

Beste Sharon, Bedankt dat je je vraag op het forum stelt! Deze situatie komt me bekend voor. Mijn ouders gingen scheiden toen ik 4 was, en toen mijn zusje 1 was. Wij gingen om het weekend naar onze vader, vanaf dat we jong waren, en we hebben dat tijdens onze middelbare school tijd voortgezet. In ons geval hadden onze ouders bewust afgesproken dat we er op vrijdagmiddag heen zouden gaan en zondagavond terug zouden komen, zodat we niet steeds al onze spullen heen en weer moesten sjouwen; daarbij heeft onze vader ook een tijd lang op een uur rijden afstand gewoond, waardoor het gewoon niet praktisch was om doordeweeks bij hem te zijn. Je geeft aan dat je dénkt dat het voor je dochter lastig is om op dinsdag te bedenken wat ze woensdag nodig heeft: heeft zie hier zelf ooit iets over gezegd? Ze is pas 11, dus dat is wat mij betreft nog een beetje jong om dingen uitgebreid te bespreken, maar misschien zou je aan haar kunnen vragen hoe ze het vind om op dinsdagen bij papa te slapen. Hierbij is het wel belangrijk dat je hier zelf geen oordeel over geeft, anders krijgt ze misschien het gevoel dat ze een kant moet kiezen. Wat betreft het idee dat uw dochter zich misschien niet vrij voelt om zich te uiten bij haar vader, herken ik dat in mezelf. Kinderen willen van nature hun ouders tevreden stellen, en dan is het moeilijk om kritiek te hebben: je wil je ouders inderdaad niet kwetsen. Ik heb hier zelf ook last van gehad, omdat ik het in mijn tienerjaren niet altijd naar mijn zin had bij mijn vader omdat we onszelf vaak moesten vermaken. Ik durfde dat dan niet aan te geven uit angst dat hij negatief zou reageren. Hier kun je zelf helaas weinig aan doen, behalve zélf werken aan een goede communicatieve relatief met je dochter en zoon, waarin zij weten dat ze met jouw eerlijk en open kunnen communiceren. Veel succes! Groet, Hilde

Hoi Sharon, Dank je wel voor jouw bericht. Fijn om te lezen dat je bezig bent met wat het beste is voor jouw kinderen! Toevallig heb ik altijd dezelfde regeling gevolgd als jouw kinderen, ik ging om het weekend en van dinsdag op woensdag naar papa. Ik was drie jaar toen mijn ouders uit elkaar gingen. Ik kan me weinig herinneren van de tijd dat mijn ouders bij elkaar waren, welke dagen ik bij papa ben en welke dagen ik bij mama ben is voor mij normaal. Ik heb hier zelf op de middelbare school nooit echt last van gehad. Ik klaagde wel eens over een te zware tas en vergat nog wel eens een boek of een kledingstuk, maar al met al was dit voor mij geen probleem. Het scheelde dat mijn ouders zo’n 15-20 min fietsen bij elkaar vandaan woonde, dus ik kon altijd even heen en weer mocht ik iets belangrijks vergeten zijn. Op het jongeren forum van Villa Pinedo lees ik wel berichten van jongeren die dat gesleep met spullen vervelend vinden en ik ken jongeren die veel stress ervaren omdat ze constant vooruit moeten denken. Vakken, kleding, afspraken met vrienden etc. Mijn advies zou zijn om het hier met jouw dochter over te hebben. Ziet ze ertegenop? En ook later hoe het haar bevalt. Ik denk dat het belangrijk is om haar de ruimte te geven om haar mening te geven, maar ook om realistisch te zijn. Als ik bijvoorbeeld iets belangrijks vergeten ben wilde een van mijn ouders best even rijden met de auto, maar niet elke week. Ik weet natuurlijk niet wat voor jou en je ex-man de mogelijkheden zijn wat betreft het aanpassen van de regeling. Voor nu denk ik dat je met open communicatie het verste komt. Mocht jouw dochter ervoor kiezen om het te proberen, is het misschien handig om docenten hierover in te lichten. Ik heb zelf nooit problemen gehad met docenten, ze waren altijd heel erg begripvol. Maar ik had bijvoorbeeld wel eens dat er op dinsdag gezegd wordt dat we morgen een bepaald boek o.i.d. mee moesten nemen. Dan moest ik mezelf of in bochten wringen om er nog aan te komen, of ik moest naar de docent om te zeggen dat ik dat niet kon regelen. Toen ik ouder werd, was het makkelijker om hier mee om te gaan; mijn situatie was nou eenmaal net iets anders, daar mochten andere ook best eens rekening mee houden. Maar als verlegen 12-jarige durfde ik dat niet echt te zeggen tegen docenten en ik kan me voorstellen dat jouw dochter dat zo ook ervaart. De tweede vraag is lastiger. Ik herken me in jouw dochter, ik vond als kind lastig om mijn gedachtes/gevoelens te uiten tegenover mijn vader en ik vond het niet prettig als mama dit voor mij deed. Soms werd ik hier dan op aangesproken, of was papa een heel weekend chagrijnig. Het prettigste zou zijn als jullie een keer allemaal bij elkaar kunnen komen, eventueel met een onpartijdige 3e partij aanwezig. Dan voelen jouw kinderen zich misschien veiliger en kan alles eerlijk besproken worden. Het ligt eraan of je jouw ex-man en nieuwe partner kunnen en willen bijdrage aan het creëren van een veilige sfeer of niet. Ik zou namelijk het niet hebben gedurfd om eerlijk te zijn, omdat ik wist dat mijn vader dan toch achteraf boos op me zou worden. Misschien kun je bespreken met jouw ex-man dat het niet zo zeer gaat om wie er gelijk heeft, maar dat de kinderen bij de één iets anders vertellen dan bij de ander en dat je graag zou willen weten waardoor dit komt. Mocht een gesprek niet mogelijk zijn, is het al heel waardevol om er met je kinderen over te praten en ze duidelijk te maken dat zij bij jou wel eerlijk mogen zijn. Zo zullen ze zich gesteund voelen en misschien uiteindelijk de moed vinden om eerlijk te durven zijn. Anderen vertrouwen en vervolgens je gedachtes en gevoelens uiten is naar mijn idee een leer proces. Ik leer in ieder geval nog elke dag hoe ik dit het beste kan doen. Emmeline heeft daar een mooi blog over geschreven: https://www.villapinedo.nl/blog/mijn-gevoel-uiten/ en Anouk heeft een mooie tip voor jouw kinderen: https://www.villapinedo.nl/blog/jouw-gevoelens-zijn-belangrijk/. Veel succes en groetjes, Vivian