Scheiding van twee mama's

Lieve moeder, Bedankt voor uw bericht op het forum, wat fijn dat u uw verhaal met ons wilt delen! Ik kan me goed voorstellen dat het heel prettig kan zijn om ervaringsverhalen van anderen te horen. Ik heb zelf helaas geen ervaring met een vergelijkbare situatie, maar ik wilde u toch iets meegeven. Op het eerste gezicht kan ik me inderdaad voorstellen dat jullie aanstaande scheiding wat extra ingewikkeld zal zijn, maar aan de andere kant... Ik vind, of weet eigenlijk, dat een biologische relatie niet per se een voorwaarde is voor een emotionele band tussen kind en ouder. En zelfs geen garantie voor die emotionele band. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 4 jaar oud was. Mijn moeder kreeg toen ik 5 was een nieuwe vriend, waar ze inmiddels (nu ik 22 ben) al een aantal jaren mee getrouwd is. Hij voelt als een vader voor mij, hij heeft mij óók opgevoed. Een groot deel van de tijd voelde het alsof ik één moeder heb en twee vaders. Als ik over mijn ouders praat, weten mijn vrienden precies over wie ik het heb omdat ik mijn biologische vader 'mijn vader' noem en mijn 'stief'vader 'papa'. In periodes waarin mijn band met mijn vader niet zo goed was, voelde 'papa' zelfs meer als mijn vader dan 'mijn vader'. Wij gebruiken daar altijd de volgende tekst voor: 'iedereen kan vader zijn, maar het is een kunst om papa te zijn'. Zo geldt dat natuurlijk precies voor mama's. Daarom denk ik dat jullie scheiding niet per se anders en ingewikkelder hoeft te zijn! Dit wilde ik graag met jullie delen, ik hoop dat jullie er iets aan hebben. Heel veel liefs, Zoë

Beste Wil, wat fijn dat u deze vraag stelt op ons forum! Wat goed ook dat u hierover nadenkt, want het zou inderdaad kunnen dat de meiden deze biologisch bepaalde loyaliteit voelen. Ik vind het lastig om daar uit ervaring een uitspraak over te doen, want ik heb zelf een scheiding meegemaakt met een vader en moeder. Maar misschien heeft u toch iets aan mijn verhaal. Ik heb in een soort loyaliteitsconflict gezeten tussen mijn ouders. Ik was (en ben) altijd extreem loyaal naar mijn moeder toe, omdat zij het meeste verdriet had (en liet zien aan mij) na de scheiding. Mijn vader ging verder met zijn leven, waar ik eigenlijk ook aan toe was op een gegeven moment. Ik kon het naar mijn gevoel dus nooit goed doen; moest ik nou stilstaan bij het verdriet van mijn moeder, of verder gaan zoals mijn vader? Als ik zo terugkijk, had het mij destijds erg geholpen als mijn vader en moeder samen, als ouders, mij het gevoel hadden gegeven dat ze altijd samen ouders blijven en dat ons gezin, ondanks de scheiding, altijd een gezin blijft. Omdat we nou eenmaal al die jaren samen hebben gedeeld en mijn ouders mij allebei hebben opgevoed. In jullie geval kan ik me dan ook voorstellen dat het heel goed is om over deze biologisch bepaalde loyaliteit na te denken en het bespreekbaar te maken als u denkt dat de meiden hiermee worstelen, maar dat het vooral ontzettend belangrijk is dat jullie die "splitsing" in het gezin niet voelen en daar ook niet naar handelen. En dat u net zo goed de mama bent en wilt zijn voor de dochter uit de buik van de andere mama en andersom. Ik denk dat als de meiden die bevestiging van jullie krijgen, dat ze dit dan ook minder voelen! En wie weet maakt een scheiding tussen twee mama's het niet moeilijker voor de meiden, maar dan hebben jullie het in ieder geval eens uitgesproken. Ik hoop dat u wat heeft aan het delen van mijn ervaring, ondanks dat ik niet precies hetzelfde heb meegemaakt. Nog een extra tip: Villa Pinedo heeft samen met kinderen van gescheiden ouders een online workshop ontwikkeld over hoe u uzelf als ouder en uw kinderen het beste kunt begeleiden tijdens een scheiding. Er bestaat een hoofdstuk over loyaliteit, over hoe je samen ouders kunt blijven. Wie weet heeft u daar nog wat aan. Dit is de link: https://workshop.villapinedo.nl/aanmelden/loyaliteit/. Veel liefs gewenst, Demi