Ruimte om te uiten

Lieve Lieke, wat een rotsituatie waar jullie inzitten. ik snap dat het heel moeilijk is om hier een weg in te vinden. Ik denk dat het beste advies is om veel met elkaar te praten. Samen als dat kan, en individueel. Zo kun je iedereen zijn/haar verhaal horen en emoties laten uiten. Dat is heel belangrijk zodat het daarna weer even los kunt laten. Daarnaast is het denk ik ook erg belangrijk om samen leuke dingen te doen. Zo vergeet je weer even de stress en de zorgen en kunnen jullie plezier met elkaar maken. Een leuk uitje kan je soms weer laten realiseren hoe leuk het kan zijn. Ik denk dat jouw kinderen veel steun aan jou hebben als jij hun een veilige omgeving biedt. De jongste zal misschien later bijdraaien maar voor nu is dit waarschijnlijk haar manier om met deze situatie om te gaan. Misschien wil ze de werkelijkheid niet onder ogen zien. Blijf ook met haar goed in contact zodat je weet wat er bij haar speelt. Benadruk ook bij haar dat iedereen zijn eigen mening mag hebben. Als de oudsten het niet naar hun zin hebben bij papa dan zal zij dat ook moeten respecteren. Ik denk dat je daar duidelijk in moet zijn maar dat je ook haar gevoel er laat zijn. Als mijn moeder negatief begon over mijn vader dan ging ik hem juist weer verdedigen. Zolang ze niks zei, zag ik vanzelf ook zijn negatieve kant. (in mijn geval zat ik juist met mijn zusje op één lijn). Ik hoop dat het gauw beter wordt, liefs Pascalle

Dag Lieke, Wat een heftig verhaal, heel vervelend inderdaad. Goed dat je hier om advies vraagt. Het is wel een situatie die we als jongeren lastig kunnen beoordelen. Ik vind het ook niet makkelijk om een passend advies te geven. Uit ervaring weet ik in ieder geval hoe belangrijk het is dat je als ouder niet probeert mee te gaan in het 'spelletje' van de ander. Kinderen zien en horen alles. Het zegt misschien wel genoeg dat je oudste twee afstand willen nemen van hun vader, terwijl de jongste nog dicht bij hem staat. Het is belangrijk om je dochter hierin vrij te laten. Je kunt moeilijk iets afdwingen, verplichten. Zij zal zelf inzien waar zij zich fijn voelt en wat ze straks als liefdevol en betrouwbaar ziet. Daar is ze misschien nog te jong voor nu. Bij angst en tekenen van mishandeling of bedreiging is het inderdaad goed om melding te maken. Verder zijn wij geen hulpinstantie of 'rechter', dus kunnen wij moeilijk dit soort situaties beoordelen. We proberen in ieder geval advies te geven vanuit onze eigen ervaringen, zoals ik hierboven geprobeerd heb. Je kinderen zitten helaas in deze situatie en daar komen ze niet zomaar uit. Wat belangrijk is, is dat ze erover blijven praten, zoals Pascalle ook aangeeft. Niet opkroppen, maar emoties delen en dingen blijven doen waar ze goed in zijn. Ik wens jou en je kinderen veel sterkte. Liefs, Yannick