Emoties

Hey Barbara, Noor hier! Ik was 15 toen mijn ouders uit elkaar gingen en begreep dus ook al veel van de scheiding. Natuurlijk is het logisch dat je als ouders veel verschillende dingen voelt en door een moeilijke tijd gaat. En dat je kinderen daar ook het een en ander van meekrijgen. Wel denk ik dat het goed is om je kinderen daar niet te veel inhoudelijk in mee te nemen. Mijn ouders deden dat wel, waardoor ik veel van hun emoties meekreeg en daarin werd meegesleurd. Sommige dingen wil je gewoon niet weten als kind, dat is iets tussen je ouders. Bijvoorbeeld waar ze ruzie over maken, wat de andere ouder nou weer heeft gedaan of wat ze vinden van wat je andere ouder doet. Daarnaast vond ik het ook heel moeilijk om mijn ouders verdrietig te zien en wilde ik ze graag gelukkig maken en ontlasten. Dat gaf best wel een druk mee, waardoor ik niet echt meer mezelf en kind kon zijn. Nou was het wel zo, dat mijn vader mij een beetje als zijn beste vriend zag, en veel van zijn verdriet en dergelijke met mij besprak. Ik had het fijn gevonden als hij dat gewoon bij zijn vrienden had gedaan. Mijn advies is dus vooral: ga niet inhoudelijk in op waarom je boos bent of verdrietig of iets anders. Wees neutraal over de andere ouder en probeer te kijken naar de positieve dingen. Probeer je kinderen in ieder geval niet te veel mee te nemen in jouw verdriet en waar je tegenaan loopt, maar doe dat met anderen. Ik hoop dat je een beetje iets hebt aan dit advies en ik wens je super veel sterkte de komende tijd! Veel liefs van Noor