Niet gemakkelijk

Beste, Wat vervelend dat je kinderen je vriendin niet zo leuk lijken te vinden! Het kan er misschien aan liggen dat het voor hun te snel gaat, ik begrijp uit je verhaal dat jij en je vriendin samen wonen? Wat ik kan begrijpen is dat het gewoon te snel gaat voor je kinderen, dat zij er nog niet aan toe zijn dat er een nieuwe vrouw in het leven van hun vader is. Ook kan het misschien zo zijn dat zij jou vriendin als oorzaak van de scheiding zien, wat ik bij veel vrienden merk en ook bij mijzelf is dat voor dat de nieuwe relatie echt geaccepteerd word de andere ouder ook gelukkig moet zijn. Dus als zij zien dat jij al wel een vriendin heb en hun moeder nog niet dat ze zich misschien een beetje schuldig voelen tegen over hun moeder als ze iets leuks gaan doen met je vriendin er bij. Wat ik denk dat je het beste kan doen is er over praten met uw kinderen. Je kan bijvoorbeeld vragen wat ze niet leuk vinden aan je vriendin, ik denk dat je dan een eerlijk antwoord kan krijgen waarna jij en je vriendin kunnen kijken of jullie er wat mee kunnen doen. Ik hoop dat het goed komt en dat je vriendin een goede band kan opbouwen met je kinderen! Liefs, Roos

Beste, Dankjewel voor het stellen van je vraag hier op het forum! :) Je schrijft dat je kinderen je vriendin niet leuk vinden en vraagt of dit ooit gaat veranderen. Ik kan me voorstellen dat het lastig is, wanneer je kinderen je vriendin niet leuk vinden. Het zou het fijnst zijn als jullie het allemaal goed met elkaar konden vinden en jullie met zijn allen als gezin leuke dingen kunnen doen en het fijn kunnen hebben. Ik denk dat goede communicatie van groot belang zal zijn om hier verandering in te krijgen. Ik lees in je verhaal dat je schrijft dat de kinderen nauwelijks samen met je vriendin zijn en er daardoor weinig ruimte is om een band op te bouwen, en dat je dit bewust zo doet omdat de kinderen je het gevoel geven dat ze het niet leuk vinden om wel uitstapjes en dingen te doen met je vriendin erbij. Ze geven jou dat gevoel, maar is dat ook echt wat ze denken? Het feit dat ze jou dat gevoel geven, komt ook ergens vandaan dus er zal vast een kern van waarheid in zitten. Maar het zou ook goed kunnen dat ze het misschien nog lastig vinden om je vriendin te accepteren of dat er andere gevoelens of gedachten meespelen waardoor zij jou dat gevoel geven, terwijl ze ergens misschien ook wel de ruimte willen om een betere band op te bouwen? Misschien willen zij het rustig aan doen of op een andere manier, misschien vinden ze het bijvoorbeeld fijn om eerst een paar uurtjes iets te eten of drinken, ipv een hele dag ergens heen. Er kunnen allerlei dingen zijn, maar daar kom je pas achter als je er met elkaar over in gesprek gaat. Wanneer jij besluit weinig dingen met je kinderen en je vriendin te doen omdat jij denkt dat ze dat niet willen, krijgen ze zoals je zelf al schrijft ook niet de ruimte om het te proberen. En daarbij zou het kunnen dat ze kinderen daardoor het idee hebben dat je vriendin het misschien niet wil? Dat zij het gevoel hebben dat jullie weinig dingen samen doen omdat zij hen niet leuk vindt, waardoor zij het misschien lastig vinden om haar dan wel leuk te vinden? Alles wat ik schrijf hoeft natuurlijk niet zo te zijn, maar het zou wel kunnen. Ik heb jarenlang een slechte relatie met mijn vader en zijn vriendin gehad omdat onze relatie berustte op verwachtingen die we van elkaar hadden en dingen die we dachten dat de ander zou voelen en denken, zonder dat we hier echt met elkaar over hadden gesproken. Er zijn jarenlang verkeerde ideeën geweest en nauwelijks communicatie. Pas na velen jaren toen ik al mijn gedachten via een brief naar mijn vader heb uitgesproken kwamen we erachter dat we allebei altijd de beste bedoelingen hadden maar dat niet van elkaar wisten en het daardoor allemaal nooit goed op elkaar over is gekomen. We vulden elkaars gedachten in en handelden daarnaar. Pas toen we met elkaar in gesprek zijn gegaan kwam er ruimte om de band tussen zowel mij en hem als tussen mij en zijn vriendin te verbeteren. Als ik toen wist hoe goed communicatie zou helpen, had ik me 10 jaar eerder uitgesproken. Wat ik dus eigenlijk met dit hele verhaal probeer te zeggen, is dat ik denk dat het goed is dat jij met je kinderen hierover in gesprek gaat. En eventueel ook met de kinderen en je vriendin. Dat ieder uitspreekt wat men wel en niet fijn vindt, hoe ieder het niet zou willen en hoe juist wel, wat dingen makkelijker maakt, wat dingen leuker maakt. Jullie hoeven hier niet voor aan tafel te gaan zitten, het kan ook een keer spontaan tijdens een wandeling of wanneer jullie samen iets leuks aan het doen zijn, dat maakt het praten vaak wat makkelijker. Ik hoop van harte dat je hier iets mee kan en dat jullie hieruit gaan komen! Veel sterkte en succes! Groetjes, Samantha