Missen ze mij?

Hoi Gordini, Bedankt voor uw vraag! Uit uw verhaal begrijp ik dat u zich zorgen maakt of u kinderen eventueel nog last hebben van de scheiding. Ik kan me dat goed voorstellen, en vind het ook mooi om te lezen dat u zich hier zorgen over maakt. Wat is de reden dat u het niet direct vraagt? Het kan namelijk zijn dat ze er zelf niet over beginnen omdat ze denken dat het niet kan, een vraag of begin van het onderwerp kan helpen als opstap. Ik zelf vond het altijd fijn dat mijn ouders erover begonnen, vaak omdat ik dacht dat het er toch niet toe deed als ik er zelf over begon. Als u besluit het niet te vragen dan zou ik vooral letten of u iets merkt en anders wachten tot ze er vanzelf mee komen. Succes en mocht u nog vragen hebben kunt u hier altijd terecht. Groeten Henk-Jan

Beste Gordini, Goed dat je je vraag hier op het forum stelt zodat wij je advies kunnen geven. Ik begrijp dat je het lastig vindt dat je niet weet wat de kinderen denken en voelen en waar ze eventueel behoefte aan hebben. Ik kan me wel voorstellen dat dat lastig is en dat je het liefst gewoon in hun hoofd zou willen kijken. Toch denk ik dat deze zorgen, ondanks dat ik ze heel lief vind, niet nodig zijn. Ik denk dat als ze ergens mee hadden gezeten, ze het of wel gezegd hadden of dat je het wel aan ze gemerkt zou hebben. En daarbij schrijft je dat de kinderen 8 en 10 zijn en jullie al ruim 7 jaar gescheiden zijn, de kinderen waren dus erg jong op het moment van de scheiding, waardoor ze niet beter weten. Aan de andere kant is het wel waar dat kinderen vaak niet heel snel uit zichzelf praten over dingen die ze niet fijn vinden. Als je toch graag met ze erover zou willen praten zou je het op een wat meer indirecte manier kunnen proberen. Soms is het voor kinderen fijn om te praten terwijl ze iets anders doen, waardoor de focus niet zo op het gesprek ligt, bijvoorbeeld tijdens het tekenen of een spelletje, of bijvoorbeeld tijdens een wandeling door het bos of over het strand. Verder zou je er op een indirecte manier over kunnen praten door een ander (fictief of echt) gezin als voorbeeld te nemen en te kijken hoe ze daarover praten of op reageren. Toch denk ik dat het het beste is om er niet te veel mee bezig te zijn. Het is belangrijk dat de kinderen weten dat ze bij je terecht kunnen mochten ze daar behoefte aan hebben. Als jij veel open en eerlijk tegen hen bent, en daardoor laat merken ook open te staan voor hun gevoelens, dan komen ze denk ik vanzelf wanneer er dingen zijn waar ze mee zitten. Ik hoop dat je hier iets aan hebt! :) Veel sterkte, Samantha