Hoe kunnen wij haar helpen accepteren?

Beste Syl, Wat goed dat je je verhaal hier deelt! Dit is een veelvoorkomende situatie en ik denk dat je hier veel ouders ook mee kan helpen! Er is natuurlijk geen een oplossing voor, maar ik herken mezelf wel enigszins in jouw stiefdochter. Ik weet niet hoe oud jouw stiefdochter is, maar ik was 15 jaar toen de vriendin van mijn vader bij ons introk. Ze waren pas kort samen en door omstandigheden is dit zo gekomen. In het begin vond ik het prima want het was desnoods mijn vaders en mijn huis dus er zou niks veranderen. Nou dat gebeurde natuurlijk wel. Zij wilde graag dat ik volgens haar regels ging leven en ik mocht opeens veel dingen niet meer in mijn eigen huis. Uiteraard was mijn vader het doorgeefluik omdat 'ze zich niet wilde bemoeien met de opvoeding', maar dit voelde voor mij uiteraard wel zo. Door die plotselinge veranderingen ontstonden er ruzies die best voorkomen hadden kunnen worden. Wat ik in deze situatie fijn had gevonden is als mijn eigen vader meer grenzen had aangegeven of duidelijker was geweest. Ik was natuurlijk al 16 dus had niet per se veel opvoeding nog nodig, maar dat maakte het ook lastig als binnen ons huis opeens de regels veranderden. Ik had het fijn gevonden als er duidelijkheid was over wat nog wel kon en wat niet, en wat er echt vanuit mijn vader kwam en wat er vanuit mijn stiefmoeder kwam. Ik voelde me door deze situatie vooral verraden door mijn vader (achteraf gezien) omdat hij altijd aan mijn kant stond en nu opeens niet meer. Dit zorgt voor een eenzaam en opstandig gevoel. Naast een heldere en duidelijke communicatie is het denk ik heel belangrijk om het tijd te gunnen. 1,5 jaar is voor sommige mensen lange maar voor sommige mensen heel erg kort om iets te verwerken of een bepaald patroon aan te passen. En wellicht is het nog frustrerender als je zus en stiefbroers zich veel makkelijker kunnen aanpassen dan jij (ik vul dit in, ik weet natuurlijk niet of dat de situatie is!!), maar dan kan je het gevoel krijgen alsof echt niemand je begrijpt. Ik denk dat het voor jouw stiefdochter vooral belangrijk is dat haar vader open met haar gaat praten. Een grote kans (nogmaals uit eigen ervaring) dat het veel meer ligt bij het gemis aan het goede leventje met alleen papa waarbij ze veel meer aandacht en tijd kreeg. Nogmaals, het hoeft niet zo te zijn, maar praten om hier achter te komen kan nooit kwaad. Ik wens jou, jouw vriend en alle kids in huis heel veel sterkte en ik hoop echt dat het binnenkort gewoon enorm gezellig gaat worden!

Hoi Syl, bedankt voor je berichtje op ons forum. Zoiets blijft altijd een lastige situatie.. Mijn stiefvader heeft geen kinderen maar mijn moeder is meteen bij hem ingetrokken nadat ze mijn broertje, mijn vader en mij had verteld dat ze bij mijn vader wegging. Op dat moment zag ik mijn stiefvader als indringer en wilde ik niks van hem weten.. Het enige wat ik wilde was dat mijn ouders weer samen zouden komen, ook al wist ik dat dat niet per se beter geweest zou zijn. Het enige wat mij heeft geholpen is de tijd nemen... Ik was al wat ouder dus ik woonde ook al niet meer thuis toen mijn ouders gingen scheidden, maar toch heeft het veel tijd gekost voordat ik bij mijn stiefvader en moeder op bezoek ging. Het voelde alsof ik mijn moeder kwijt was en ik was vooral boos om de hele situatie. Tijd is voor mij echt het toverwoord geweest. Je geeft aan dat je stiefdochter moeite heeft met grote veranderingen, dus zo te lezen heeft zij daar net wat meer tijd voor nodig dan een ander. Als ze die tijd en ruimte krijgt, zal het steeds een beetje beter gaan, verwacht ik. Natuurlijk zouden jullie wel kunnen proberen het gesprek met haar aan te gaan en haar te laten vertellen hoe ze zich voelt, maar dat jullie ook aan kunnen geven dat het voor jullie niet makkelijk is om je thuis te kunnen voelen. Op die manier leggen jullie min of meer de verantwoordelijkheid bij elkaar om er samen iets fijns van te maken, waarbij ieder zn steentje bijdraagt. Ik hoop dat je hier iets mee kunt! Veel succes, Liefs, Nadine