Het beste aanpakken

Beste Anoniem, Wat goed dat je deze vraag stelt op het forum. Ik ben zelf sinds mijn zesde opgegroeid met co-ouderschap, de helft van de tijd in een stiefgezin met kinderen uit een ander gezin. Ik heb zelf van jongs af aan goede ervaringen gehad met mijn stiefouders en hun kinderen. Het is begrijpelijk dat het lastig is om met je dochter er over te praten, omdat ze nog best jong is. Het is in ieder geval al heel goed dat je probeert om de scheiding te zien door de ogen van je dochter. Ik denk dat een scheiding en nieuwe stiefouders en broertjes of zusjes niet altijd een negatieve impact op een kind hoeven te hebben, het gaat met name op de manier waarop de scheiding verloopt en of er rekening gehouden wordt met de wensen van de kinderen. Wat wel en niet werkt zal per kind verschillen, Bijvoorbeeld: Hoewel ik een goede band had met mijn beide stiefouders, had ik het niet fijn gevonden als zij zich met mijn opvoeding zouden bemoeien, omdat ik hen niet zag als mijn 'echte ouders'. Dit zou voor een ander kind misschien niet gelden. Het is goed om vragen te stellen aan je dochter over je nieuwe vriendin of over de tweeling. Mocht ze hier geen (duidelijk) antwoord op geven, blijf het dan niet telkens opnieuw vragen, want als je er te veel te nadruk op legt, dan wordt het misschien te veel een 'ding', terwijl een nieuwe stiefouder en stiefbroertjes/zusjes ook heel positief kan uitpakken. Blijf dus vooral positief en probeer haar de leuke kanten van nieuwe broertjes/zusjes en bonusmoeder te laten zien ;). Als je het moeilijk vindt om er achter te komen wat je dochter er van vindt, probeer dan signalen op te vangen: hoe reageert ze bijvoorbeeld op jouw vriendin? Ik hoop dat je iets hebt aan mijn tips! Liefs Iris

Hallo, Bedankt voor je bericht. Ik snap dat je graag zou willen weten wat ze hierover denkt. En ik denk dat het het beste is om je dochter te vragen. Misschien op een speelse manier, tijdens een spelmoment als het bijvoorbeeld gaat over moeder, vader en kind. Dan zou je bijvoorbeeld kunnen zeggen: ''Mama heeft ook baby's in de buik, hoe vind je dat eigenlijk?'' of ''Vind je dit ook leuk? Dan wordt je grote zus!'' Ik merk dat het goed werkt om op speelse manier antwoorden te verkrijgen, omdat ik zelf ook in de kinderopvang werkzaam ben. Dus misschien zou je het op deze manier kunnen aanpakken. Ik wens je veel liefs, Anne

Beste vader, Bedankt voor uw bericht op het forum, fijn dat u uw verhaal met ons wilt delen. Allereerst goed om te lezen dat u zo nadenkt over hoe het voor uw dochter zou kunnen zijn, dat vind ik erg waardevol! Ik denk inderdaad dat het goed kan zijn om met uw dochter te praten over wat zij van dingen vindt en hoe zij dingen ervaart. Dit heb ik zelf namelijk een beetje gemist vroeger. Ik vond altijd van alles, maar besprak dat niet vaak met mijn ouders en dan met name met mijn vader niet. Ik vond het moeilijk om dingen uit mezelf te zeggen en ging eigenlijk maar gewoon overal in mee. Achteraf gezien vind ik dat jammer, want er waren best dingen waarover ik wel wat kwijt had gewild. Ik had het dan ook super fijn gevonden als mijn vader mij eens gevraagd had hoe het nou echt met mij ging, hoe het voor mij was en wat ik van dingen vond.En ik had dan niet alleen negatieve dingen met hem willen bespreken, maar ook wat ik leuk vond aan de nieuwe situatie. Het was gewoon fijn geweest om te merken dat hij het belangrijk vindt om te weten hoe het voor mij is. Ik wilde gewoon graag gezien en gehoord worden. Nu kan ik me goed voorstellen dat u het moeilijk vindt om hierover te beginnen, het is ook best een serieus onderwerp. Ik denk dat ik het fijn had gevonden als mijn vader er eens naar had gevraagd als we met zn tweetjes waren. En dan het liefst gewoon eens in de auto bijvoorbeeld, of als we met z'n tweeën zaten te eten, zoiets. Een serieus gesprek aan de eettafel had van mij niet gehoeven, dan wordt het misschien een te groot en zwaar gesprek. Ik denk dat zo'n gesprek me ook het gevoel zou geven dat het oké is om het daarover te hebben en dat ik het daarna makkelijker zou vinden om zelf iets te zeggen. Verder is denk ik het allerbelangrijkst dat u goed naar haar luistert, ook als u het niet met haar eens bent. Ik vind namelijk dat we allemaal onze eigen waarheden hebben, vooral wanneer het gaat over hoe we iets ervaren. Maar daar hoef ik me denk ik geen zorgen over te maken want u wilt sowieso graag weten hoe het voor haar is! Ik hoop dat u hier iets aan hebt. Succes en ik wens jullie veel geluk voor de toekomst! Zoë

Hoi, Dankjewel voor het stellen van je vraag op het forum, ik hoop dat wij je met onze ervaringen verder kunnen helpen! In mijn omgeving ken ik veel mensen die halfbroertjes/zusjes krijgen omdat hun ouders nieuwe partners hebben. Ik merk dat zij het soms moeilijk hebben met het feit dat hen niks gevraagd is. Uw dochter is natuurlijk heel erg jong, maar ik wilde u toch even meegeven dat zij misschien het gevoel kan krijgen dat met haar geen rekening gehouden is. Om dit te voorkomen zou ik het zelf fijn vinden als naar mijn mening wordt gevraagd, alleen soms is dit lastig omdat je daar op dat moment dan geen zin hebt om over te praten en je even snel een willekeurig antwoord geeft. Dus is het, zoals eerder gezegd, misschien een goed idee dit al spelend te vragen! Als dit niet werkt wil ze misschien haar gevoel een keer tekenen en later toelichten. Dit vond ik toen ik jonger was altijd heel fijn. Zelf heb ik alleen ervaring met stiefbroers en zussen en weet dat dit ook heel leuk kan zijn! Dus het is ook fijn als ze later veel contact mogen hebben zodat ze het misschien juist heel gezellig krijgen met z'n allen (: Veel succes! Liefs Emmeline