Dochter wilt rust

Beste Rob, Wat fijn om te lezen dat u zo betrokken bent en dat uw dochter bij u terecht kan. Ik herken me erg in de situatie van uw dochter (bij mij precies andersom: ik woon bij mama en heb een hele tijd moeite gehad met de vriendin van mijn vader). Mijn vader had redelijk snel een nieuwe vriendin en stelde ons al aan haar voor op de 3e date. Voor mij ging dat echt te snel, ik had de scheiding nog geen plekje gegeven. Mama toonde altijd begrip en was er altijd voor me, wat echt super fijn was. Dat herken ik ook in uw verhaal en wat u doet is echt het beste voor uw kind: haar een veilige en rustige omgeving bieden waar ze zichzelf kan zijn. Het is als kind altijd heel moeilijk om een gesprek met een ouder aan te gaan. Ik zelf durfde nooit met papa te praten over de moeilijkheden die ik had. Na een hele tijd is hij er via een vriendin achter gekomen hoe erg ik alles vond, en toen zijn we in gesprek gegaan. We hebben afgesproken meer samen te doen zonder haar en dat zij zich zo min mogelijk met mijn opvoeding zou bemoeien. Dat gaf me meer ruimte om te wennen en hoewel ik nog steeds geen beste vriendinnen met mijn inmiddels stiefmoeder ben, toch is het niet meer zo erg dat ik niet meer naar mijn vader hoef. Ik had al jong besloten mijn stiefmoeder niet tussen de relatie van mij en mijn vader te laten komen. Probeer eens met haar te praten en echt te kijken waar het probleem zit: wil ze het liefst helemaal niet meer naar haar moeder toe, of wil ze simpelweg (nog) niet geconfronteerd worden met haar nieuwe relatie? Als dit laatste het geval is dan zou het jammer zijn als daardoor de relatie van uw dochter en haar moeder minder wordt. Ik weet niet hoe uw communicatie is, maar wellicht kunt u uw ex op de hoogte stellen van de problemen die uw dochter ervaart, zodat moeders zelf een gesprek aan kan gaan. Het is als kind lastig om het gesprek aan te gaan maar als de moeder het zelf doet dan ligt de drempel veel lager. Hopelijk komt het zo tot een goed gesprek en kan uw dochter toch nog in contact blijven met haar moeder, zonder overspannen en emotioneel te worden. Uw dochter zou ook eventueel een brief kunnen schrijven aan haar moeder. Dat is minder confronterend maar op die manier kan ze hopelijk haar gevoelens wel kwijt. Een ander idee is dat u ideeën opdoet in het boek 'Aan alle gescheiden ouders' van Marsha Pinedo, of de training van Villa Pinedo 'Scheiden is geen kinderspel' https://training.villapinedo.nl/. Ik hoop dat dit een beetje helpt, succes! Liefs, Amélie

Hallo Rob, bedankt voor je berichtje op ons forum. Ik herken de situatie heel goed.. Mijn moeder had al een nieuwe vriend toen mijn ouders nog samen waren. Vlak daarna vertelde ze dat ze bij mijn vader wegging. Ze is toen meteen bij haar nieuwe vriend (inmiddels man) ingetrokken. Ik was wel al een stukje ouder toen dit allemaal gebeurde dan dat jouw kinderen zijn, maar dan nog heeft het me heel veel pijn en moeite gekost om het een plekje te geven. Ik wilde de eerste maanden ook niet naar mijn moeder en haar vriend toe, dat was teveel. Ik zag mijn moeder bij mijn oma of op neutraal terrein, in de stad bijvoorbeeld. Ze praatte dan ook graag over haar vriend, terwijl ik nog midden in het verwerkingsproces zat om alles een plek te kunnen geven. Ik heb gevraagd om tijd en ruimte, omdat ik het anders niet op een rijtje kreeg. Na veel gesprekken heeft mijn moeder me die tijd en ruimte gegeven en daarna is het eigenlijk vanzelf gegaan. Juist doordat ik het eerlijk heb gezegd, wist zij hoe ik me voelde en wat ik nodig had. Doordat ze dat heeft gegeven is het gelukt om dingen te verwerken en een volgende stap te zetten, namelijk het naar mijn moeder en haar vriend toegaan,in hun nieuwe huis. Ieder doet het op zijn eigen manier en voor iedereen is het anders hoe ermee om te gaan en hoeveel tijd er nodig is, maar ik zou je dochter adviseren erover met haar moeder in gesprek te gaan en haar te laten vertellen wat ze voelt en wat ze nodig heeft (die tijd en rust). Alleen dan kan haar moeder hier (hopelijk) gehoor aan geven. Voor kinderen is het heel raar om een van de ouders ineens met een ander iemand en verliefd te zien. Normaal gesproken is die fase al voorbij als kinderen geboren worden. Mijn moeder begreep dat, denk ik, in eerste instantie niet zo. Zij was verliefd en wilde alles over haar verliefdheid en over hem met mij delen, terwijl ik aan het feit moest wennen dat ze verliefd was, en niet op mijn vader. Dat soort dingen zijn echt lastig en kosten nu eenmaal veel tijd. Ik hoop dat je dochter de gelegenheid heeft en krijgt om haar verhaal te mogen doen. Stel dat ze dit heel moeilijk of spannend vindt (Wat het ook zeker is) kan ze haar moeder een brief schrijven waarin ze haar gevoelens op papier zet. Zo hoeft ze het niet face-to-face te vertellen, maar kunnen moeder en zij er naar aanleiding van de brief wel een gesprek over hebben.. Ik hoop dat jullie hier iets mee kunnen! Heel veel sterkte, Liefs, Nadine