Wat moet ik doen?

Lieve Jayleigh, Wat goed en moedig van jou dat je dit vertelt op ons forum. Ik snap heel goed dat je verdrietig bent en niet goed weet wat je nu moet doen. Ik vond het heel pijnlijk toen ik hoorde dat mijn vader was vreemdgegaan. Ik was ook erg boos op hem en wilde 'm een tijd niet zien. Heel knap van je dat je hier jouw verhaal doet, dat je het allemaal durft te vertellen. Maar dat hij fysiek geweld gebruikt tegenover je moeder, is natuurlijk nog veel heftiger. Dat kan en mag nooit gebeuren. Ik denk dat het goed is als je hierover praat met iemand. Iemand die je goed kent, die je vertrouwt. Dat kan een aardige leraar of lerares zijn, je oom of tante, opa of oma, vrienden en vriendinnen.. zolang je je maar fijn voelt bij iemand en jouw gevoelens kan uiten. Er zijn altijd mensen die je willen helpen en die goed weten wat je het beste kunt doen in bepaalde situaties. Ik wens je heel veel sterkte. Je kan hier natuurlijk altijd vragen stellen en om tips vragen:-) Liefs, Yannick

Lieve Jayleigh, Wat goed dat je hierheen komt met je vraag! Als ik het zo lees begrijp ik heel goed dat je nu in een lastige situatie zit. Ik vind het alleen nu niet helemaal duidelijk of je ouders gescheiden zijn of niet, ik ga er ni vanuit dat dat zo is maar als het niet zo is stuur me dan alsjeblieft een berichtje terug en dan ga ik je daarmee proberen te helpen. Ervanuitgaande dat je ouders gescheiden zijn is het misschien een idee om de omgangsregeling aan tr passen. Je zou met je vader en moeder in gesprek kunnen gaan om te vragen of je vaker bij je moeser mag wonen. Ik ga bijvoorbeeld om het weekend naar mijn vader, zo zie ik hem toch genoef maar hoef ik niet te vaak te reizen (hij woont ver weg). Ik snap dat zo’n gesprek best lastig of spannend is maar je verdient echt die rust! Hopelijk begrijpen je ouders dat en mag je zo langer bij je moeder blijven. Als je vader het er niet mee eens is zou je moeder een rechtszaak kunnen aanspannen om de omrangsregeling te veranderen. Vanaf 12 jaar mag je dan ook naar de rechter om je mening te vertellen. Het is echter niet zo dat hij altijd naar jou zal luisteren en meestal zullen ze ook niet snel zeggen dat je helemaal nier meer naar je vader hoeft. Mijn ouders zijn nu ook in een rechtszaak en het is wel spannend maar ik ben er wel blij mee als het klaar is: dan is er eindelijk weer een duidelijke afspraak wat betreft de omgangsregeling. Maar ik hoop toch dat je met en goed gesprek een heel eind komt :) Misschien heeft je vader niet door dat je zijn gedrag vervelend vindt en schrikt hij er een beetje van. Wat betreft het slaan van je moeder. Ik herken me daar niet in maar ik vind het heel erg belangrijk dat jij je thuis veilig voelt! Als je graag hulp wilt zou je de kindertelefoon kunnen bellen: https://www.kindertelefoon.nl of je kunt tereht bij veilig thuis: https://www.vooreenveiligthuis.nl Ieder kind verdient het om op te groeien in een veilige omgeving, ik hoop dat je hier iets mee kan. Ik hoop in ieder geval dat je nu weet dat je best voor jezelf op mag komen, ik hoop dat het je gaat lukken! Liefs, Amélie

Lieve Jayleigh, Bedankt voor je berichtje op het forum. Wat super fijn dat je ons gevonden hebt en dat je dit met ons wilt delen, heel dapper ook! Ik zie dat Yannick je al wat advies heeft gegeven en dat Amélie je ook wat heeft vertelt over je rechten en waar je terecht kunt super fijn. Je beschrijft allemaal vervelende en eigenlijk zelfs nare dingen en dat vind ik erg verdrietig om te lezen. In een aantal dingen die je schrijft over het gedrag van je vader herken ik hoe het vroeger bij mij was. Mijn vader is niet vreemdgegaan, maar ik herken wel het gevoel dat hij niet luistert en niet geïnteresseerd is en dat is echt een rot gevoel. Het kwam ook weleens voor dat hij niets liet horen op mijn verjaardag en dan voelde ik me zo onbelangrijk en vergeten. Ook fysiek geweld kwam voor, helaas. Mijn vader heeft mijn moeder niet elkaar geslagen in mijn bijzijn, maar heeft wel geweld gebruikt naar anderen waar ik bij was. Bijvoorbeeld naar mijn stiefmoeder. Dat vond ik al super heftig, laat staan dat het voor jou ontzettend heftig en naar moet zijn geweest. Ik wil je meegeven dat het echt niet oké is dat dat gebeurt. Gelukkig laat je zelf in je berichtje al zien dat je het afkeurt en dat is meer dan terecht. Toen het in mijn leven gebeurde wist ik niet goed wat ik ermee aan moest waardoor ik er dan soms in mijn eentje mee bleef zitten. Dat was echt heel naar, dus ik hoop dat we dat voor jou kunnen voorkomen. Het is goed om het met iemand te delen, al zou het misschien alleen al zijn om je hart te luchten. Dat advies geeft Yannick je ook en daar sluit ik me helemaal bij aan. Later, op de middelbare school, had ik een leraar gevonden waarbij ik alles kwijt kon over thuis en wat er gebeurde en dat was super fijn. Ik vond het persoonlijk ook fijn dat hij wat verder van mijn familie af stond en daardoor wat 'neutraler' kon kijken naar wat er speelde. Er is vast ook iemand in jouw omgeving waarbij je terecht kunt, iemand die je vertrouwt. Je mag diegene ook zeker om hulp vragen, want jij verdient ook rust! Amélie gaf je deze website inderdaad al mee als tip: https://vooreenveiligthuis.nl/het-gaat-bij-mij-thuis-niet-goed/ik-ben-jonger-dan-18-jaar/. Een andere website waar je nog op zou kunnen kijken (en de titel klinkt misschien wat heftig) is: http://www.kindermishandeling.nl/pages/11tot14/begin.htm Ook kan je bij Villa Pinedo een buddy aanvragen waarmee je voor een langere tijd kan praten, een buddy is een jongere die zelf ook gescheiden ouders heeft! https://www.villapinedo.nl/vind-een-buddy/ Ik hoop dat je hier iets aan hebt en ik wens je heel veel sterkte! Stuur gerust nog eens een berichtje als je iets kwijt wilt of vragen hebt. Heel veel liefs, Zoë