Zwart maken

Hoi Robin, Bedankt voor je berichtje hier. Dapper dat je hier zo je situatie omschrijft. Je vraagt of het raar is dat je verdrietig bent, omdat je nooit een goede band met je moeder hebt gehad... Ik geloof dat dat zeker niet raar is! Ik word er zelfs heel verdrietig van om te lezen, want het lijkt me echt heel erg rot als je moeder zulke nare dingen heeft gedaan en gezegd. Ik denk dat er wel meerdere jongeren zijn hier die een slechte band met hun moeder hebben (:(). Ik hoop dat ze je een gepast advies kunnen geven. Ik heb er geen ervaring mee, dus ik wil alleen maar tegen je zeggen dat je hier natuurlijk altijd je verhaal kwijt kunt en dat we er voor je zijn als je iemand nodig hebt voor advies of gewoon als je iemand zoekt om te luisteren. Sterkte en liefs, Femke

Hoi Robin, Mijn ouders zijn gescheiden sinds ik 3 was, en mijn moeder heeft ook altijd haar best gedaan mijn vader zwart te maken. Ze noemde hem een monster en zei dat ik hem later ook zo erg zou haten. Volgens mij heeft ze een erg egocentrisch wereldbeeld. Ze ziet alleen wat haar pijn heeft gedaan en vind dat ze daardoor recht op bepaalde dingen heeft. Ze ziet mijn pijn niet, ze heeft het nooit gezien, wat me doet denken dat het haar niks uitmaakt. Maar het is simpelweg dat ze het niet ziet, en dat ze niet ziet dat ze me niet echt kent. Ze trekt haar geluk gelijk met dat van mij, maar op de verkeerde manier. Zo heb ik haar geleerd te begrijpen en van jongs af aan ben ik bezig geweest om haar blij te houden, om voor haar geluk te zorgen, in plaats van andersom. Een tijdje geleden vertelde ik een vriendin meerdere verhalen over mijn moeder. Als reactie daarop vroeg ze: ‘Hoe lukt het jou nog om haar te gaan zien? Hoe kan het dat je nog om heer geeft?’ ‘Het is simpel,’ antwoordde ik, ‘ze is mijn moeder, en ik hou van haar.’ Dat is het probleem in deze situaties; kinderen houden onvoorwaardelijk van hun ouders, maar andersom niet altijd lijkt het. Ik vind het enorm vervelend wat mijn moeder doet, en soms ben ik nog steeds boos over alles wat ze heeft gedaan. Maar tegelijkertijd weet ik dat mijn moeder nooit zal luisteren, ze zal nooit begrijpen (of willen begrijpen) hoeveel pijn ze voor mij veroorzaakt heeft. Het is stom, maar dat heb ik op het moment maar geaccepteerd, maar voor mij is het makkelijk, ik ben het huis al uit. Ik heb wel in een situatie gezeten soortgelijk aan die van jou. Ik weet niet of jouw moeder naar jou zou luisteren, als dat wel zo is: praat met haar. Vertel haar dat je ongelukkig wordt van de dingen die ze zegt en doet. Maar als ze niet naar je luistert is er weinig wat je kan doen. Vind wel een plek waar je je veilig voelt, en iemand om echt mee te praten. Op jouw leeftijd voelde ik me nooit veilig bij mijn moeder, en heb ik er zelf voor gezorgd dat ik bij mijn vader kon wonen. Vanaf dat moment kon ik ook een makkelijkere relatie met mijn moeder hebben, ook al was het meer oppervlakkig. Dit is natuurlijk een enorme en drastische stap die ik genomen heb, dus dat is niet perse advies. Mijn advies is wel om uit te zoeken wat jij het fijnst zou vinden, waar en hoe jij gelukkig zou zijn. Een relatie kan alleen van twee kanten veranderd worden, dus hoe vervelend het ook is, als je moeder niet snapt wat ze aan het doen is, zal er niks veranderen. En weet alsjeblieft dat het niet jouw taak is om aan die relatie te werken, het is niet jouw taak om je moeder blij te houden. het is eigenlijk jouw moeders taak om voor jouw geluk te zorgen, maar als zij het niet doet, moet je het zelf doen. Toen ik bij mijn vader ben gaan wonen had mijn moeder pas door dat er misschien iets mis was. Ze heeft me toen beloofd nooit meer mijn vader zwart te maken. Na alles wat er gebeurt was, was dit eigenlijk iets kleins, maar het voelde als een enorme overwinning. Op mijn manier heb ik het enigszins kunnen oplossen, ik heb het prima gezellig met mijn moeder, zolang we maar niet over de onderliggende problemen praten. Het is vervelend dat het niet beter kan, maar ik denk dat het voor mij nooit beter zal worden. Ik hoop dat het voor jou wel kan. En in alle van de opties is het heel begrijpelijk om verdrietig te zijn. Veel sterkte, en weet dat je niet alleen bent

Hoi Robin, Het klinkt als een verhaal van mijn beste uit de middelbare school. Zij heeft ook zoiets meegemaakt. Later bleek haar moeder autisme te hebben. Misschien heeft jouw moeder dat ook en verklaart dat waarom ze jou als lucht zag en jouw emoties niet erkende. Mensen met autisme die in hun kindertijd gepest zijn, zien op latere leeftijd de wereld als een bedreiging. Die angst projecten zij op de mensen om hun heen. Door hun defensieve denkproces zullen zij mensen snel zwart maken en over van alles de schuld geven. Kritiek kunnen zij niet verdragen, hoe positief bedoeld het ook is. Je hebt het zelf niet kunnen zien, maar dat is logisch. Want het is de nest die de referentiekader bepaald. Vergelijk het met the Trumanshow.