Tussenpersoon

Lieve Anoniem, Bedankt voor je bericht op het forum, fijn dat je je verhaal met ons wilt delen! Wat een lastige en verdrietige situatie zeg. Enerzijds heb je het gevoel dat je in de positie wordt geduwd om alles te moeten regelen en anderzijds wordt er gezegd dat je je overal mee bemoeit... dat klinkt erg ingewikkeld en vervelend. Tussenpersoon moeten zijn herken ik wel, dan wel met name voor mezelf aangezien ik het enige kind van mijn ouders samen ben. Maar sinds mijn 18e communiceren mijn ouders ook niet meer met elkaar, waardoor ik dus van alles moet regelen. Bijvoorbeeld wanneer ik bij wie ben met feestdagen. Aan de ene kant snap ik dat ik ouder word en meer verantwoordelijkheden krijg, maar aan de andere kant voelt het ook gewoon heel vervelend om die dingen niet echt sámen te kunnen overleggen. Bij jou is het dan ook nog zo dat je niet alleen de verantwoordelijkheid voor jezelf draagt, maar ook voor je broertje en zusje. Als je het mij vraagt is dat niet zoals het zou moeten zijn, ik wil je dan ook graag meegeven dat dat niet jouw taak is. De open brief van Villa Pinedo aan alle kinderen van gescheiden ouders gaat hier ook over. De brief brengt de boodschap heel mooi over en geeft ook tips over wat je zou kunnen doen. Je vindt hem hier: https://www.villapinedo.nl/open-brief-aan-alle-kinderen-van-gescheiden-ouders/. Die situatie rondom Moederdag klinkt ook erg vervelend! Het klinkt alsof je de beste bedoelingen had, praktisch was het niet haalbaar en je bood aan een andere dag langs te komen. Blijkbaar hebben jullie beide andere verwachtingen en botst het daar ergens. Misschien kun je alsnog op een andere dag langsgaan en kunnen jullie het er dan samen over hebben? Dan is de irritatie misschien al wat gezakt en ik hoop dat zo'n gesprek dan wat wederzijds begrip oplevert. De tip die ik je dan mee wil geven is om het gesprek te beginnen vanuit jezelf. Hiermee bedoel ik dat je bijvoorbeeld noemt dat jij verdrietig wordt van de situatie omdat je de beste bedoelingen had en je haar niet het gevoel wilt geven dat je niet wilt komen of het niet voor haar over hebt o.i.d. Ik heb namelijk gemerkt dat ik zelf vaak geneigd was om het gesprek te openen met wat ik vervelend vond van de ander waardoor die persoon vervolgens direct in de verdediging schiet. Een goed gesprek was dan soms helemaal niet meer mogelijk. Nu probeer ik vaak éérst vanuit en over mezelf te praten en ik merk dat dat al veel meer ruimte geeft om daarna ook het gedrag van de ander te bespreken. Wie weet heb je hier iets aan! Ik hoop dat je hier iets mee kunt. Stuur gerust nog eens een berichtje als je nog vragen hebt of juist iets heel anders kwijt wilt. Ik wens je veel succes en liefs! Zoë

Lieve Anoniem, wat fijn dat je jouw verhaal met ons deelt. ik herken wat je zegt heel erg. mijn ouders hadden en hebben ook Geen contact met elkaar, het scheelt dat ik ondertussen op mezelf woon dus ik er eigenlijk niet zoveel last meer van heb, maar vroeger had ik dat wel. dan was het altijd dat mijn vader iets moest weten van mijn moeder en dat ik dat dan bijvoorbeeld moest vragen. mijn ouders mailde ook alleen maar, en dit ging ook niet zo vlot. ze kregen elkaars mails nooit aan en ik moest het dan altijd aan de ander vragen waarom de een geen reactie kreeg, waarop ik dan weer een boze reactie terug kreeg. uiteindelijk heb ik aangeven dat ik het gevoel heb dat ik als postduif werd gebruikt, en dat ik dit niet meer wil. dat ze gewoon met elkaar moeten communiceren als ze wat nodig hebben en mij erbuiten moeten houden. Misschien is het goed om dit ook bij je ouders aan te geven, over hoe jij je voelt om er zo erg tussen te staan. en dan kun je ook aangeven dat jij gewoon veel verantwoording voelt voor je broertje en zusje. zo kunnen jullie elkaar misschien ook beter begrijpen, wie weet heeft je moeder ook wel bepaalde dingen die ze niet durft uit te spreken waardoor ze bij zoon moederdag zo fel reageert. hopelijk heb je wat aan deze tips. liefs, kaylee

Lieve anoniem, Bedankt voor het delen van je verhaal, goed dat je op deze manier om hulp vraagt en je dus al beseft dat je dit wil veranderen! Je schrijft dat je vaak als tussenpersoon voor je ouders dient, wat vervelend, dat is jouw taak helemaal niet. Ik snap goed dat je je toch verantwoordelijk voelt voor zaken als in dit geval het paspoort van je broertje. Zelf heb ik me ook erg lang verantwoordelijk gevoeld voor mijn ouders en dit soort zaken. Ze spreken elkaar al ongeveer 10 jaar niet meer, ik had het 'geluk 'dat ze mij dit soort dingen na een tijdje niet meer lieten regelen, ze speelde het toen via mijn stiefmoeder en stiefvader. Ik denk dat het op dit moment belangrijk is dat je voor jezelf gaat kiezen, jij bent namelijk niet verantwoordelijk voor hun en zij zijn samen jullie ouders en horen zelf hun zaken te regelen. Het is ook erg vervelend dat je moeder niet begrijpt dat jij zelf ook je eigen verplichtingen hebt en daar zo op reageert! Zou je het fijn vinden om dit met je ouders te bespreken? Je bent 20 jaar, ik denk dat je goed kunt verwoorden wat hun gedrag met jou doet. Je zou hierbij ook de open brief aan alle gescheiden ouders kunnen gebruiken om hun duidelijk te maken dat dit niet jouw taak is: https://www.villapinedo.nl/open-brief-aan-alle-kinderen-van-gescheiden-ouders/. Ook het filmpje 'Niet jouw taak' kan hierbij fijn zijn: https://www.villapinedo.nl/blog/filmpjes/animatie-niet-jouw-taak/. Ik hoop dat je hier iets aan hebt en de situatie fijner wordt voor je, veel succes! Liefs, Nicole