baby

Hoi, Ik vind het naar voor je dat ik lees dat je je buitengesloten voelt door je stiefmoeder. Het vooruitzicht dat er een baby komt en dat je je nu al zorgen maakt over die periode is ook niet fijn! Ken je de uitdrukking liefde maakt blind? Zou het zo kunnen zijn dat jouw vader niet goed in de gaten heeft wat voor gevoel zijn nieuwe vriendin jou geeft? Soms dan kun je het gevoel hebben dat iedereen door heeft wat er speelt.. maar dan blijkt dat die ander (in dit geval jouw vader en misschien wel zijn vriendin) helemaal niet doorhebben dat jij je zo voelt. Door de jaren heen heb ik geleerd dat anderen aan de buitenkant niet altijd kunnen zien wat jij van binnen voelt. Is het een idee om hierover met je vader te praten op een rustig moment? Misschien kun je dat doen tijdens een activiteit, bijvoorbeeld op de fiets (dan hoef je elkaar niet continu aan te kijken). Een andere mogelijkheid kan zijn om je vader een brief te schrijven waarin je al deze gevoelens met hem deelt. Het zou fijn zijn als je vader er wat meer oplet en dit zou bespreken met zijn vriendin! Dan kun jij met meer plezier op bezoek bij jouw vader en hoef je je achteraf niet zo verdrietig te voelen! Je hoeft het niet alleen te doen! Kijk of er een volwassene in jouw buurt is die je hiermee wil helpen. Knap dat je hier kwam om jouw verhaal te delen. Ik hoop dat je hier wat aan hebt! Liefs Rianne

Lieve anoniem, Bedankt voor je berichtje op het forum. Het is heel erg lastig om je buitengesloten te voelen.. Maar ik vind het ook erg dapper van je dat je hier tips voor vraagt. Ik kan me goed voorstellen dat je als kind hier erg verdrietig van kan worden, je zorgen maakt over de toekomst en moet huilen.. Dat is heel normaal, want het is ook gewoon geen fijn gevoel dat je krijgt. Dat je niet weet hoe je er mee moet omgaan is trouwens ook heel normaal, omdat je er gewoonweg te verdrietig over bent. Daarom wil ik je graag de tip geven om even goed na te denken over op welke momenten bij je vader, je het meest verdrietig of buitengesloten voelt. Als je het fijn vindt kun je de momenten misschien ook opschrijven. Daarna kun je erover nadenken waarom je je op die momenten precies alleen voelt. Dit kun je daarna bespreken met je vader, omdat je dan voor jezelf eerst helemaal duidelijk heb waarom je je alleen voelt. (Eigenlijk een soort voorbereiding op het gesprek ) Als kind voelde ik me ook wel eens buitengesloten, maar ik merkte aan mijn ouders dat ze dat niet in de gaten hadden. Maar ik heb het nooit met ze besproken, omdat ik nooit precies wist waarom ik me zo voelde. Vandaar mijn tip om eerst goed na te denken waarom je je buitengesloten voelt en dit daarna te bespreken met je pa (en misschien ook meteen met je bonusmama/stiefmoeder). Hopelijk zul je wat hebben aan mijn tips lieve anoniem! Succes en liefs, Mehtab