Flash backs

Lieve Esther,

Wat ontzettend vervelend dat je dit mee hebt moeten maken. Wat goed dat je op deze manier om hulp vraagt.

Nadat mijn ouders gingen scheiden werd ik ook heel somber. Ik huilde vaak en had soms paniekaanvallen. Dat was een hele lastige periode. Erover praten vond ik ook heel moeilijk. Ik vond huilen altijd heel stom, maar achteraf denk ik dat het ook goed is dat het verdriet er op een manier eruit komt.

Voor mij hielp het om juist af en toe even goed te huilen, soms luisterde ik er dan ook muziek erbij. Verder vond ik het ook altijd fijn om mijn gevoelens op te schrijven. Ik schreef gedichtjes of gewoon dingen die er gebeurden. Daardoor zat ik er minder mee in mijn hoofd. Ook tekenen en knutselen werkte voor mij altijd heel goed om even uit mijn hoofd te raken.

Uiteindelijk durfde ik er wel over te praten, en ook dat lucht enorm op. Maar ik begrijp dat dat soms best een grote stap is. Dat je hier je verhaal deelt vind ik al heel knap.

Heel veel liefs,

Doutsen

Hoi Esther, ik herken heel erg wat je schrijft en ik vind het vervelend om te lezen dat je dit ook mee maakt. Ik denk nog steeds wel eens aan de scheiding van mijn ouders en ook nu kan ik soms nog sip worden. Inmiddels heb ik geleerd dat het niet erg is om je soms boos of verdrietig te voelen, deze gevoelens horen er bij en mogen er ook zijn.
Wat mij helpt is om deze momenten een zielige film op te zetten en gewoon even te huilen (als iemand anders het dan hoort kan ik mooi de film de schuld geven) of bijvoorbeeld onder de douche heel hard met muziek die op dat moment bij mijn stemming past mee te zingen/dansen. Door mijn gevoelens met hulp van films of muziek te uiten kan ik zelf een beetje "kiezen" wanneer of met wie ik mijn tranen wil delen, zodat ik niet iedere keer onverwachts voor het slapen gaan verdrietig word. Misschien is dit iets wat ook bij jou past?

Liefs, Eveline