Mijn vader vertrouwt de hulpverlener niet

Hi lieve Lief, Dank je wel voor jouw vraag hier op het Forum. Ik vind het super dapper dat je deze stelt! Je vertelt dat je een hulpverlener hebt gehad, jij vertrouwt haar en ze is er voor jou. Hoe was dat voor jou? En hoe is het voor jou dat je je hulpverlener nu niet meer ziet? Je vertelt dat je vader geen vertrouwen heeft in de hulpverlening, dat lijkt me erg lastig voor jou. Ik heb zelf ook een aantal jaren een hulpverlener gehad en vond dat heel erg fijn, het was voor mij ook iemand die er voor me was. Mijn ouders waren beide oké met de hulpverlening, maar als dat niet zo was, zou ik vertellen hoe fijn het was dat deze persoon er voor mij was. Ik zou aangeven dat ik het heel fijn vond dat er iemand voor mij was die geen partij koos en die er helemaal voor mij was. Zou jij met je ouders kunnen bespreken dat je graag je hulpverlener weer wil zien? Je hoeft dat natuurlijk niet alleen te doen, ik vond het zelf op jouw leeftijd super spannend om zoiets tegen mijn ouders te zeggen. Mogelijk is er iemand om jou heen die je hier bij kan helpen. Dat kan bijvoorbeeld een oom, tante, juf of meester zijn. Wist je ook dat je met een van ons kunt chatten over jouw ervaring met gescheiden ouders? Je kunt je aanmelden voor een buddy via: https://www.villapinedo.nl/ik-wil-een-buddy/. Lieve Lief, ik hoop dat je je hulpverlener snel weer mag zien en dat het goed met je gaat. Weet dat je hier altijd welkom bent. Veel liefs, Nicole

Hoi Lief! Wat goed dat je het forum hebt gevonden om je verhaal te delen! Ik lees uit je verhaal dat het een lastige situatie is waar jij tussen twee mensen in zit, je vader en de hulpverlener. Wat lijkt me dat lastig voor jou. Ik herken het heel erg wanneer je tussen twee mensen in staat, helaas is dat een herkenbaar iets bij gescheiden ouders. In jou geval is er nog iemand betrokken, namelijk de hulpverlener. Wat fijn dat je daar je verhaal kwijt kan en steun ervan ervaart. Nu is het alleen lastig wanneer je vader er anders over denkt. Heb je weleens aan je vader gevraagd waarom hij er zo over denkt? Wanneer ik zelf ergens mee zit of voel dat ik tussen twee mensen in sta probeer ik mijn positie aan de ander uit te leggen. In jou geval kan dat naar je vader toe. Je zou dan kunnen vertellen hoe jij je voelt in deze situatie en dat de hulpverlener jou juist helpt. Kan je zelf ook contact zoeken met de hulpverlener? Anders zou je het haar/hem ook kunnen voorleggen. Vaak weten zij ook wat misschien kan helpen. In je verhaal komt heel kort even je moeder naar voren dat zij het oké vind dat je met de hulpverlener praat. Ik weet niet of je met haar kan praten over de situatie, maar dat kan misschien ook opluchting geven! Je zegt dat je 10 jaar bent. Met deze leeftijd heb je in deze situatie wel toestemming nodig van je ouders om naar een hulpverlener te gaan. Misschien is toestemming van 1 ouder wel voldoende, maar dat zou je aan de hulpverlener kunnen vragen. Misschien zou je moeder daar ook mee kunnen helpen. Ik zou je wel aanraden om eerst met je vader te praten. Wie weet kan je hem wel op andere gedachten brengen wanneer je uitlegt wat dit met jou doet. Vaak helpt mij ook op eerst alles op te schrijven. In een brief of bijvoorbeeld in een dagboek, wie weet kan jou dat ook helpen. Wat knap dat je je verhaal hebt durven delen. Ik wens je heel veel succes en liefs toe! Je bent sterkter dan je bent, geloof daar in! Liefs Julia

Hoi kan je bij je moeder dan niet de hulpverlener hebben?