Het wordt met de tijd erger en erger en ik voel me hierdoor zo eenzaam

Hey hoi, Norah hier :) Wat dapper dat je een bericht plaatst hier op het forum. Heeft je vast moed gekost en ik hoop ook voor je dat het oplucht. Ik herken me in jou verhaal, vooral in het stuk dat je een goede band had met je vader hierna iets grootst gebeurde (bij jullie het vreemdgaan) en daarna dat de band anders werd. Ik ben ook 21 en mijn ouders gingen scheiden toen ik 12 jaar oud was. Mijn vader heeft mij, mijn moeder en mijn broer veel mentale schade aangedaan toen we jong waren en voor mij en mijn broer nog steeds. Het heeft me heel lang gekost om de goede band die ik met hem had, na de scheiding weer op te bouwen alsof alles niet gebeurd was. Ik heb er toen voor gekozen dit toch te doen omdat mijn liefde voor mijn vader wel heel groot is. Door veel gesprekken met mijn vader met z’n tweeën te hebben en hem ook vragen te stellen ben ik hem veel beter leren kennen. Nu ik de boosheid en het onrecht naast me kan leggen kan ik nog door en door genieten van de jaren die ik nog met mijn vader heb (je weet natuurlijk nooit wanneer de laatste momenten komen) Dat is dan mijn persoonlijke ervaring met wat pijn uit het verleden kan doen met de band met je vader en hoe ik het heb kunnen herstellen maar wat ik jou vooral wil mee geven is dat je nergens tot verplicht bent in contact met je vader maar dat het ook oké is om het wel te willen ondanks dat het jullie ontzettend veel pijn heeft gedaan. Ik (en iedereen die jou bericht hier leest) denk aan je. De tijd zal inderdaad laten zien hoe de toekomst loopt maar weet dat het ook gaat om de relatie tussen jou ouders, en dat dat iets is wat volledig tussen hun plaats vindt. Voel je niet verantwoordelijk of naïf want het is volkomen logisch dat jij het verlangen hebt naar het “gewone” gezinsleven wat jullie altijd hadden. Ik denk dat ieder kind van twee ouders dit verlangt en is heel normaal. We leven allemaal mee met je pijn daarin.❤️ Je kunt altijd je verhaal doen hier op het forum. Er zullen altijd wel mensen zijn die je bericht lezen. Dikke knuffel van mij! Norah

Update:

Ik heb nooit gereageerd op de berichten, bedankt Bo en Norah. Jullie hebben me geholpen om toch nog wat positiefs uit de situatie te halen, bedankt daarvoor.

Ik ben er nog! Sinds mijn laatste bericht is er veel gebeurd, we kwamen er als gezin achter dan mijn vader voor de tweede keer vreemdging met dezelfde vrouw, hij was zo schaamteloos dat hij 1 maand nadat we voor de eerste keer erachter kwamen weer besloot contact op te nemen met die andere vrouw. Ik begrijp echt niet wat voor waardeloze vader en man je dan wel niet bent. Hij keek ons aan en bood z’n excuses aan, “ik heb een fout gemaakt, ik zal het niet meer doen”. Niets hiervan is gemeend, hij doet waar hij zin in heeft. Na de tweede keer heeft me moeder hem nog een kans gegeven, en zijn we verder als gezin gegaan. Het heeft me heel veel moeite gekost om dit te accepteren, maar het was me gelukt.

Afgelopen week kwamen we erachter dat het nu voor de derde keer is gebeurd. Mijn moeder geeft hem weer een kans, het liefst gaat ze ook weg maar er komt zoveel bij kijken, ze zijn financieel zo erg aan elkaar verbonden. Ik begrijp haar keuze, maar ik respecteer het niet. Ik heb voor mezelf besloten dat ik hem geen kans meer geef. Ik trek het niet meer, elke dag als ik thuis kom voel ik me zo ongelukkig. Ik kan bijna niet meer lachen, het liefst ga ik het huis uit, alleen het is zo lastig om nu wat te vinden. Ik weet gewoon echt niet wat ik moet doen. Voor het eerst in mijn leven, zie ik het ook gewoon echt niet meer zitten. Ze zeggen dat er altijd licht is aan het einde van de tunnel? Ik heb het helaas nog niet gevonden. Ik weet niet hoe dit gaat aflopen, maar ik red het wel, denk ik.

Bedankt voor het lezen.