Een eigen persoon blijven

Hey Sara, jeetje wat vervelend dat ze alleen maar dingen aan jou vragen over de scheiding en het alleen maar daar over gaat. Ik snap heel goed dat je dan denkt 'nou hallo er is meer dan dit'. Ik vond het zelf ook altijd moeilijk om aan te geven dat ik het ergens liever niet over had of om mijn eigen grenzen aan te geven. Terwijl dit vaak voor de tegenpartij helemaal geen probleem is als je dit aangeeft, ze hebben het gewoon simpelweg niet door.

Weet dat je altijd, maar dan ook echt altijd mag aangeven als je iets niet fijn vindt. Ik zeg bijvoorbeeld wel eens: "Joh ik heb nu even geen zin of behoefte om over dit onderwerp te praten, vind je het goed om het ergens anders over te hebben?" En gelukkig begrijpt iedereen dat altijd. Weet ook dat het niet aan jou is om dingen door te geven over je ouders en hoe het ervoor staat, maar dat mensen dat dan gewoon aan je ouders moeten vragen als ze dat zo graag willen weten. Dat is niet jouw taak en voor jou ook helemaal niet leuk om te daarover na te denken en te vertellen.

Hopelijk heb je iets aan mijn tips en krijg je het vertrouwen dat je het altijd aan mag geven als je niet over de scheiding wil kletsen en lekker ergens anders mee bezig wil zijn. Want je hebt helemaal gelijk, het draait niet alleen maar daarom. Het draait nu om jou!

Groetjes van Bo

Hoi Sara,

Wat fijn dat je ons hebt gevonden op het forum. Het is voor maar al te veel van ons bij de villa een herkenbare situatie. Wat vervelend dat je deze situatie zo moet ervaren. Toen mijn ouders gingen scheiden was er ook een rare tussenfase van bijna een half jaar dat mijn ouders wel nog samen woonden maar dat de scheiding wel al was uitgesproken naar ons en de rest van de buitenwereld toe. Ik heb het zelf ervaren als een periode van onduidelijkheid waarin iedereen, zowel wijzelf als vrienden/familie buitenaf (vaak ongevraagd) een mening probeert te vormen over hoe mijn ouders de situatie aan het aanpakken waren. Omdat iedereen bewust of onbewust een mening wilt vormen, vragen mensen super veel informatie aan jou die ze zelf niet aan de ouders durven te vragen waardoor je zelf indirect een kan worden overgeslagen. Het was een rare paradox waarbij mensen heel veel aan je vragen en waarbij je je als persoon tóch ongehoord voelt. Misschien herken je dit gevoel zelf ook zo.

Ik vind het al super om te zien dat je zo bewust bezig bent met hoe je je voelt en dat je je ook goed beseft dat mensen nou wel eens aan jou mogen vragen hoe je er in staat. Vaak zie je dat de kinderen zichzelf een beetje aan de kant zetten/wegcijferen en het 'perfecte kind' proberen te zijn om de ouders maar de extra ruimte te gunnen maar dit is natuurlijk nooit de bedoeling. Jij doet er natuurlijk ook toe en hoewel het niet de jouwe, maar de keuze van je ouders is, sta jij er gewoon hartstikke tussenin?! Bij deze dan ook de vraag aan jou gericht (als je die wilt beantwoorden natuurlijk) hoe gaat het nu eigenlijk met jou? Hoe gaat het op school en met je hobbies?

Zelf heb ik gelukkig een paar familieleden, vrienden en ouders van vrienden gehad die me direct vroegen hoe het met me ging en of ik het over iets anders wilde hebben. Ik ben gewoon veel met hun gaan praten waardoor het ook voelde alsof ik alles van thuis gewoon even kon vergeten. Ook heb ik soms een paar keer zelf de onderwerpen waar ik het over wilde hebben onsubtiel door het gesprek gebonjourd. "Hee, hoe gaat het nu thuis en met je ouders enzo?" en dan was mijn reactie "Ja nee, sport gaat hartstikke goed, afgelopen weekend nog een wedstrijd gehad". Kan soms wat brutaal zijn maar de boodschap is wel meteen duidelijk.

Ik hoop dat je hier goed doorheen komt en dat jouw omgeving ook snel genoeg merkt dat je het soms ook over iets anders wilt hebben. Natuurlijk is het voor jouw omgeving ook een rare situatie en zijn ze nieuwsgierig, ergens is het ook wel logisch. Het verschil is alleen dat zij de vrije keuze hebben om zich ermee te bemoeien of er ver buiten te staan en die keuze heb jij niet altijd. Daar mag de rest zich lekker op aanpassen.

Cijfer jezelf niet weg, wees soms even brutaal en blijf je bewust van je eigen gevoelens en behoeften en dan heb ik al het vertrouwen dat je sterk door deze vage tussenperiode komt!