Meer bij mama wonen

Beste Anoniem, Wat goed dat je dit berichtje plaatst! Zelf heb ik ook in deze situatie gezeten. Ik had veel ruzie met mijn vader en daardoor wilde ik liever bij mijn moeder wonen. Ik heb het hier toen veel over gehad met zowel mijn zus als mijn moeder. Ook heb ik toen een gesprek gehad met mijn vader en uitgelegd wat ik zo vervelend vond. Hij begreep het en is het toen gaan veranderen. Helaas niet voor lang want uiteindelijk ben ik toen alsnog bij mijn moeder gaan wonen. Mijn tip aan jou is probeer eerst een gesprek aan te gaan met je vader zodat, je uit kan leggen wat je vervelend vind. Als je dat fijn vind kan je dit gesprek voeren met je broer erbij of misschien je moeder. Maar je kan natuurlijk ook iemand erbij laten zijn die je vertrouwd misschien een goede vriend(in) van de familie? In dit gesprek kan je dan uitleggen hoe je je voelt en dat je graag zou willen dat het veranderd. Ook biedt Villa pinedo het buddysysteem aan. Hiermee kan je praten met iemand van geschieden ouders die iets soort gelijks heeft meegemaakt. Zo heb je altijd iemand waar je even mee kan chatten en al je vragen aan kan stellen. Hier is de link om een buddy aan te vragen: https://www.villapinedo.nl/informatie-over-buddy/ Natuurlijk ben je ook altijd welkom op het forum! Ik hoop dat je iets aan mijn tips hebt en dat een gesprek ervoor zorgt dat je misschien toch bij je vader kan blijven wonen. Groetjes Lisa

Beste Anoniem, wat goed dat je dit met ons deelt op het forum! Ik ken je situatie heel goed. Ik woonde bij mijn moeder en kwam de helft van de tijd bij papa en ik vond het bij mama ook niet meer zo fijn. Ik heb dit in eerste instantie met papa besproken. Ik heb hem gewoon verteld hoe ik me voelde en wat ik graag wilde. Hij vertelde mij dat dit kon als ik dit echt wilde. Misschien is het goed om dit ook te doen? Of als je er niet met mama over kan praten misschien met iemand anders? Opa of oma ofzo... Die kunnen jou ook vertellen wat je het beste kan doen. Ik hoop dat het allemaal goed komt, liefs, Melissa

Hallo, Bedankt voor je vraag op het forum. Ik herken dit heel goed, ik wilde ook meer bij mijn moeder zijn in plaats van vader. Omdat er vroeger ook dingen zijn gebeurd die ik niet kan vergeven. Uiteindelijk heeft dit ervoor gezorgd dat ik het contact geheel verbroken heb. Ik denk dat het toch het beste is om samen met je moeder en vader over dit ter praten. Ik snap dat je dit ook heel spannend vindt, omdat je ook niet weet hoe je vader zal reageren. Je zou daarom bijvoorbeeld ook iemand anders tijdens dit gesprek erbij kunnen halen. Dit kan een familielid zijn, maar ook een buitenstaander, zoals iemand v an school. Ik denk dat het ook goed is om duidelijk te maken dat je vader vaak fel reageert en dit niet fijn vindt. Ik heb in het verleden ook vaker gesprekken gehad met mijn moeder en vader samen, soms heb ik ook iemand erbij gehaald of met iemand anders over de situatie thuis gesproken. Dit zorgde altijd voor opluchting bij mij. Ik hoop dat je hier ook iets aan hebt en je daarna ook opgelucht voelt. Liefs, Anne

Lieve Anoniem, Dankjewel voor het plaatsen van je berichtje (: Ik herken me heel goed in dat je bang bent voor je vaders reactie. Maar ik weet zelf ook dat ik niks erger vond dan de hele tijd met zo'n rot gevoel rondlopen. Ik kan me goed voorstellen dat jij je niet fijn voelt als je vader zo fel is. Wat bij mij uiteindelijk wel hielp was toch om hierover te praten. Eerst met vrienden of familieleden die ik vertrouw, en daarna met mijn vader. Wat vinden je broer en je moeder hiervan? Kan je bij hun je gevoel kwijt? Heb je hiernaast ook hobby's? Of lieve vrienden die kunnen zorgen voor wat gezellige afleiding? Een tijdje geleden heb ik een artikeltje geschreven met tips hoe je dingen tegen je ouders kunt zeggen. Dit heb ik gebaseerd op mijn eigen ervaringen en misschien heb je er wat aan: https://www.villapinedo.nl/blog/10-tips-hoe-kunt-praten-ouders/ Wat ik ook fijn vind is van te voren zeggen dat ik iets moeilijk vind om te zeggen en niet de ander wil kwetsen. Misschien begrijpt je vader je dan wat beter. Veel succes en liefs, Emmeline