Is dat normaal of niet?

Lieve Meike, Bedankt voor je berichtje op het forum, fijn dat je je verhaal met ons wilt delen. Wat verdrietig om te horen dat je soms zo dicht klapt en moet huilen, dat moet heel vervelend zijn. Je vraagt of dit normaal is en ik denk dat het zeker goed te verklaren is dat je hier verdrietig van wordt. Het is nooit leuk als je ouders onenigheid hebben of over elkaar klagen, ook niet als de scheiding al een hele tijd geleden is. Dat blijft gewoon heel naar, dus ik snap goed dat je hier verdrietig van kunt worden. Ik vond het ook echt niet leuk wanneer mijn ouders vervelende dingen zeiden over elkaar. Ze horen ook helemaal niet over elkaar te klagen tegen ons, het is niet onze taak om hier naar te luisteren. Villa Pinedo heeft een open brief geschreven aan alle kinderen van gescheiden ouders. Deze gaat over dingen die niet onze taak zijn en wat we kunnen doen als sommige van deze dingen toch gebeuren. Deze brief vind je hier: https://www.villapinedo.nl/open-brief-aan-alle-kinderen-van-gescheiden-ouders/. Het zou goed kunnen dat je sommige dingen herkent, ik herken in ieder geval zeker een aantal dingen bij mezelf! Uit je verhaal krijg ik een beetje de indruk dat je zelf niet goed snapt waarom je zo dichtklapt en moet huilen, klopt dat? Als je het gevoel hebt dat je wat heftig reageert op de situatie zou het kunnen dat jou wat meer dwars zit dan alleen die ene situatie. Het zou dan inderdaad kunnen dat je het lastig vindt om je gevoel te uiten. Misschien krop je daardoor wat dingen op en ben je dan extra verdrietig als er iets gebeurt? Uiteindelijk kun jij dat zelf natuurlijk het beste beoordelen. Als je het idee hebt dat dit zo is, lijkt het me goed om het hier over te hebben met iemand in je omgeving. Soms lucht het alleen al op als je erover praat met iemand. Het zou natuurlijk goed kunnen zijn om het met je vader en moeder te delen, maar misschien vind je dat spannend. Dan zou je het bijvoorbeeld ook eerst met iemand anders die dicht bij je staat kunnen bespreken, bijvoorbeeld een oma of een oom of wie dan ook. Zelf heb ik vroeger een heleboel met een leraar besproken die ik vertrouwde. De brief zegt hier ook wel het één en ander over, dus ik hoop dat je daar wat aan hebt! Ik hoop dat je hier iets aan hebt en wens je veel succes en liefs! Zoë

Lieve Meike, Wat fijn dat jij je vraag aan ons durft te stellen. Wat rot om te horen dat jou ouders over elkaar klagen bij jou. Ik herken dit zelf heel erg! Ik moest ook altijd aanhoren wat er bijvoorbeeld fout was aan mijn moeder of vader volgens de ander. Ik vond dit ook heel rot en moest dan ook vaak huilen, omdat ik mijn ouders niet durfde te zeggen dat ik dat vervelend vond. Helaas doen veel ouders in een scheiding dit naar hun kind toe. Zelf heb ik er uit eindelijk voor gekozen om te gaan praten met mijn ouders, omdat ik merkte dat het steeds heftiger bij mij aankwam. Ik heb mijn ouders verteld dat ik van hun beide evenveel hou en dat ik het daarom erg vervelend vond als ze rot over elkaar praatte. Gelukkig begrepen mijn ouders dit heel goed, maar ze hadden eigenlijk helemaal niet zo goed door dat het mij pijn deed. Sinds dat ik met hun gepraat heb doen ze heel goed hun best om niet rot over elkaar te praten. Misschien is het voor jou ook een optie om met je ouders te gaan praten hierover. Als je dat eng vind zou je ook een brief kunnen schrijven. Zo kan je rustig nadenken over je woorden en kunnen je ouders hem rustig lezen. Ik hoop dat je wat aan mijn advies hebt. Heel veel liefs en sterkte, Esmée

Lieve Meike, wat fijn dat je deze vraag hier stelt! Ik las hem, en voelde meteen zoveel herkenning. Ik heb/had precies hetzelfde. Ouders die lang gescheiden zijn, niet echt enorme ruzies maar wel soms onenigheid, en ik dichtklappen en huilen als er maar een mini-slechte opmerking wordt gemaakt over de ander (en soms ook grotere slechte opmerkingen). Zo zei mijn vader eens toen ik mijn mening over iets vertelde: "dat is de mening van je moeder zeker?" met een vervelende ondertoon. Of mijn moeder over mijn vader dat ze iets wat hij had gedaan belachelijk vond. Op zich niet de allervervelendste opmerkingen, maar wel opmerkingen die mij heel erg raken en waar ik dan heftig op reageer. Ik voel met je mee hoe naar dat kan zijn. Ik heb me ook lang afgevraagd of dat raar is, al helemaal omdat mijn ouders mijn reactie na zoveel jaar overdreven vonden. "We zijn al zo lang gescheiden en je reageert nog zo? Ik zeg toch niks verkeerd?" zeiden ze dan, waardoor ik ging twijfelen aan mezelf. Misschien herken je dat wel. Ik weet niet of het normaal is of niet maar ik kan je wel vertellen dat je zeker weten niet de enige bent. En eigenlijk vind ik al, omdat je niet de enige bent, dat het dus eigenlijk normaal is. Het kan er wel zeker mee te maken hebben dat je het lastig vindt om je gevoel te uiten naar je ouders. Dat heb ik ook. Dan ben ik misschien al verdrietig, boos of teleurgesteld om iets, en dan hoeft maar één ouder iets verkeerds te zeggen over de ander en dan loopt de emmer van emoties bij mij over. Terwijl als je de emoties die er al waren voor die opmerking had besproken met je ouders, de emmer misschien niet was overgelopen en je misschien wel rustiger reageerde. Tenminste, zo bekijk ik het bij mezelf. Maar ik snap heel goed dat het lastig is om je emoties te delen met je ouders, vooral als het over de scheiding gaat want je weet nooit hoe ze reageren. En het liefst wil je natuurlijk niks slecht horen over de andere ouder. Je houdt waarschijnlijk heel veel van allebei en dan doet het extra pijn als de één iets slechts zegt over de ander. Ik had het hier een keer met een docent over, eigenlijk over dezelfde vraag die jij stelt. Zij zei toen: jouw ouders hebben jou gecreëerd samen, je houdt vast van allebei heel veel, en daarom zit er een stukje van mama en een stukje van papa in jouw hart. Als er dan iemand iets stoms zegt over één van jouw ouders, raakt dat automatisch het mama-stukje of het papa-stukje in jouw hart, en dus jou. Dus als er iets naars wordt gezegd over één van jouw ouders, raakt dat jou automatisch ook, misschien extremer dan dat er over anderen mensen in je omgeving iets naars wordt gezegd. Het is dan nóg ingewikkelder als de ene ouder iets stoms zegt over de ander, want eigenlijk raakt het dan beide stukjes in je hart. Ik vond dat verhaal van die docent best helpend, omdat ik daardoor wat beter begreep waardoor ik zo ineens kon reageren. Zo'n opmerking over elkaar gaat dan wel over de onenigheid tussen mijn ouders en daar sta ik misschien fysiek gezien wel buiten, maar emotioneel gezien raakt het mij enorm, omdat het de stukjes in mijn hart raakt. Bij mij kwamen soms de onverwachte, vervelende opmerkingen over elkaar harder binnen dan dat er constant ruzie was. Dus weet dat je niet raar bent en dat wat je voelt normaal is. Wat mij heeft geholpen is dat ik mijn ouders heb uitgelegd wat een opmerking over de ander met me kan doen. Als je dit durft en wilt doen, geef ik je vooral de tip om dit niet te doen als je al emotioneel bent doordat er net daarvoor iets naars is gezegd. Dat heb ik namelijk wel eens geprobeerd, maar dat liep dan af in ruzie en schreeuwen. Toen ik me na een paar uur of dagen weer rustig voelde, legde ik aan mijn vader of moeder uit wat de opmerking over de ander met mij deed. Ik heb een keer het voorbeeld van de docent gebruikt en daardoor kreeg ik het idee dat ze het wel begrepen. Omdat ik rustig was en bleef werkte zo'n gesprek best goed. Mijn moeder is er een keer tegenin gegaan omdat ze het niet begreep en wilde dat ik naar haar luisterde, en toen stopte ik met het gesprek en zei ik dat ik er later wel op terugkwam. Want ruzie is dan wel het laatste wat je erbij wilt hebben als je je zo rot voelt. Hele uitgebreide reactie zie ik nu, maar ik hoop dat je er iets aan hebt! Je zou ook nog kunnen kijken naar deze brief, speciaal gericht aan alle gescheiden ouders: https://www.villapinedo.nl/open-brief-aan-alle-gescheiden-ouders/. Deze brief is opgesteld voor ouders door kinderen van gescheiden ouders die o.a. met dezelfde vraag zitten als jij. Misschien kun je deze aan je ouders laten lezen, zodat ze weten dat het voor jou heel lastig is als ze slecht over elkaar praten, omdat je van allebei houdt. Heb je daar iets aan? Ik wens je veel liefs! Demi