Erg veranderd

Hey Vera! Ik ben Kim en ik ben 20 jaar oud, toen mijn ouders gingen scheiden was ik 12 jaar oud. Het verhaal wat je hebt geschreven komt heel dicht in de buurt met dat van mij! Mijn ouders zijn ook erg veranderd na de scheiding. Wat betreft je moeder, ik wil het niet goed praten, maar probeer je een voorstelling te maken van wat je moeder op dit moment door maakt.. Ze is net gescheiden van haar man, en nu zijn haar kinderen ook gedeeltelijk bij haar weg omdat die ook bij hun vader willen zijn.. Dat geeft haar ongelovelijk veel stress, dat zeg ik, ik wil het echt niet goed praten, maar ik begrijp nu heel goed waarom mijn moeder bepaalde keuzes heeft gemaakt toen, waar ik het ook echt niet mee eens was! En wat betreft het naar praten over de ander, als kind heb je alle recht om aan beide ouders te vragen of ze daar mee willen stoppen of er op willen letten omdat jij het heel vervelend vind. ( ik heb dat ook gedaan, mijn ouders waren ook heel vervelend naar elkaar, maar vertelde dat ook tegen mij en mn broertje ) Ze moeten daar gewoon op letten meis, jij moet je goed voelen bij allebei zonder dat ze on aardige dingen over elkaar zeggen! Ik hoop je een beetje geholpen te hebben, als je meer vragen hebt, of advies wil, hoor ik het graag! Groetjes Kim x

Hoi lieve Vera, Dankjewel voor het stellen van je vraag hier op het forum! :) Ik kan me heel goed voorstellen dat jij niet goed weet wat je moet doen als je ouders zo achter elkaars rug om over elkaar praten. Het is voor jou helemaal niet fijn om dat aan te moeten horen en je ouders zouden dit dan ook niet moeten doen. Dit mag jij ook best tegen je ouders zeggen. Jij mag best tegen je ouders zeggen dat het prima is dat ze niet meer van elkaar houden, maar dat jij wel van allebei houdt en dat jij het dan ook helemaal niet fijn vindt om te moeten horen dat ze zo negatief over elkaar praten! Ik denk dat het goed is als je je hierover uitspreekt tegen je ouders want het is belangrijk dat jij je gewoon fijn en gelukkig voelt bij zowel je vader als je moeder. Mocht dit echt niet helpen, dan zou het misschien nog kunnen helpen om op zulke momenten eventjes weg te lopen of om bijvoorbeeld muziek te luisteren met een koptelefoon zodat je het even niet hoeft te horen. Maar dat is natuurlijk pas de laatste optie, in principe zouden je ouders zich gewoon volwassen moeten gedragen en er rekening mee moeten houden dat het voor jou natuurlijk niet fijn is om te horen. Gewoon tegen ze zeggen dat ze dat niet meer moeten doen dus, dat mag jij best doen :) En verder nog over wat je schrijft met je moeder. Ik denk dat het komt omdat ze heel bezorgd om je is. Ze maakt zich zorgen om je en dat komt omdat ze om je geeft en van je houdt. Teveel zorgen maken is natuurlijk ook niet goed, maar probeer het eens zo te bekijken. Ik snap wel dat het lastig is om met haar te praten als ze altijd zo druk is en jij zelf ook waarschijnlijk gewoon een druk leven hebt. Als jij denkt dat het je kan helpen om met haar te praten, of als jij toch graag dingen aan haar kwijt wil, zou je dit natuurlijk ook via een brief kunnen doen. Dan kan jij gewoon die brief schrijven wanneer jij er zelf tijd voor hebt en dan kan zij hem op een rustig moment wanneer het haar uitkomt lezen. Zo kunnen jullie tussen alle drukte door toch aan elkaar kwijt wat jullie denken en voelen :) Ik hoop dat je hier wat mee kan! Liefs en sterkte!

Hoi Vera, Ik kan me wel een beetje herkennen in jouw verhaar. Toen mijn ouders gingen scheiden veranderde vooral mijn moeder heel erg. Ze werd opener, extraverter, ging dingen doen die ze voorheen nooit deed. Het leek wel alsof ik een andere moeder had! Het voelde ook een beetje alsof ik mijn moeder niet meer goed kende en kon dat niet goed vergelijken met hoe ze eerst was. Dat heeft mij flink wat moeite gekost om te accepteren. Ook heb ik daar ruzie over gehad met mijn moeder. Het enige advies wat ik je hierin kan geven is zeggen dat je vindt dat ze allebei veranderd zijn en erover praten met beide. Ook over het praten achter hun rug om is natuurlijk niet leuk. Je verteld dat ze hadden gezegd dat ze dat niet zouden doen, dus misschien kan je hen helpen herinneren en vertellen wat dat met jou gevoel doet? Ik snap dat dit misschien een flinke stap is om te zetten, maar opkroppen en je gefrustreerd of machteloos voelen is ook niet fijn.