Angst voor mijn vader

Dit herken ik.. dit heb ik ook.. maar moet t nog vertellen dat ik hem ni wil zien..

Lieve Anoniem, Wat een ontzettend zwaar maar dapper verhaal heb je net geschreven. Wat stoer van je dat je je angst wil omdraaien en er het positieve uit wil halen. Ik ken het gevoel heel goed dat je hebt. Niet tegen mijn vader maar meer tegen de vriend van mijn moeder. Ik ben ook doodsbang voor hem geweest, tot hij een keer boos werd op mijn vader en hem een slechte vader noemde. Toen ben ik echt heel erg boos geworden en heb ik er wat van gezegd. Voor mij heeft het toen geholpen omdat die vriend stiekem best schrok van hoe boos ik werd. Maar ik weet niet of jou vader natuurlijk het zelfde zou reageren. Ook was ik een paar jaar ouder dan jij nu bent. Ik kan je niet zeggen wat je moet doen maar zelf zou ik ervoor kiezen om hem gewoon met rust te laten. Schrijf nog een keer een brief zodat je hem niet meer onder ogen hoeft te komen. En dan denk ik dat je het gewoon met rust moet laten. Je lijkt me een wijs iemand die goed weet wat je wilt. Zoals je misschien al wel gemerkt heb vind ik het wel lastig om je advies te geven, omdat ik zelf ook heb gedaan wat jij nu wil doen, Maar aan de andere kant wil ik je ook beschermen... Misschien kun je je aanmelden bij het Online Buddy Project, Dit zijn jongeren die ook gescheiden ouders hebben en die je graag willen helpen. Je word dan aan iemand gekoppeld, en hij of zij kan je dan adviezen geven. Zo hoef je je verhaal maar een keer te typen en kan je met diegene ook alle details bespreken. Ik hoop dat ik je een beetje geholpen heb met mijn verhaal. K wil je ook heel veel succes en liefs wensen als je toch besluit met je vader te gaan praten. Lieve groetjes, Charlotte

Hoi lieve anoniem, Je hebt dit berichtje al een tijdje geleden geschreven. Ik weet niet of je intussen al stappen hebt ondernomen of dat je nog steeds twijfelt waar je goed aan doet, maar ik wilde in ieder geval nog even een advies aan je schrijven. De situatie die je beschrijft klinkt echt heel naar, ik kan me voorstellen dat het heel lastig voor je is en ik kan je angst (en misschien diep van binnen zelfs je woede) wel begrijpen. Ik heb, gelukkig, niet in eenzelfde situatie gezeten maar ik herken wel stukjes van je verhaal. Zo geloofde mijn vader ook nooit de dingen die ik zei, hij dacht ook altijd dat dat vanuit mijn moeder kwam. Ik kon zeggen wat ik wilde, maar ik kon toch niet doordringen. Een klein beetje zoals bij jou dus. Ik heb vaak geprobeerd te praten, maar nooit met succes. Doordringen lukte niet, waardoor ik me uiteindelijk elke keer alleen maar weer rotter ging voelen. Vanuit die ervaring, weet ik dus ook niet goed of het verstandig is om het gesprek met je vader aan te gaan, zeker aangezien je al bijna zeker weet dat het niet zal gaan werken. Je hebt dan van te voren zoveel angst en stress, en achteraf waarschijnlijk woede of frustraties. Dus eigenlijk is mijn advies meer om het los te laten, hoe suf en/of moeilijk dat misschien ook klinkt. Je zegt zelf namelijk al dat je vader je hoe dan ook niet zal begrijpen, omdat hij te koppig is. En hoe graag we ook zouden willen, het is niet mogelijk om andere mensen te veranderen. In zulke situaties is het dan het beste om de oplossing bij jezelf te zoeken. Jij weet zelf heel goed hoe de situatie zit, als hij dat niet wil begrijpen dan is dat zijn probleem en niet die van jou. Dat is wat mij uiteindelijk verder heeft geholpen. En eventueel zou je wel nog eens een brief kunnen schrijven, waarin je alles heel uitgebreid uitlegt, zoals hier in het berichtje op het forum. Uitleggen dat het jou pijn doet dat hij niet gelooft dat deze brief van jou komt, en dat dit jouw mening is. Dat je graag zou willen dat hij jouw mening accepteert. Dat hij mag denken wat hij wil, maar dat jij hem in ieder geval niet meer hoeft te zien, en dat je hoopt dat hij daar begrip voor kan hebben. Natuurlijk is er best een kans dat ook die brief niet zal doordringen, maar waarschijnlijk lucht het voor jezelf wel op om hem alleen al te schrijven. Net als dat het schrijven van je berichtje hier op het forum al opluchtte :) Ik vind het in ieder geval fijn om te lezen dat er door dit met ons te delen, al een pak van je hart is. En zoals iemand anders ook al reageerde, denk ik dat het buddyproject van VillaPinedo ook iets is wat je zou kunnen helpen. Je wordt dan gekoppeld aan een buddy (een jongere die ook gescheiden ouders heeft) met wie je dan ervaringen kunt delen of bij wie je gewoon je hart af en toe even kunt luchten. Hier via deze link kun je er meer informatie over vinden: https://www.villapinedo.nl/informatie-over-buddy Ik hoop echt heel erg dat je iets hebt aan mijn advies. Ik wens je veel sterkte in ieder geval! Liefs, Samantha

ik ben zelf ook bang voor mijn vader maar mijn ouders zijn bij elkaar dus ik zie hem gewoon elke minut en dat is soms zo vervelent als er zoveel gebeurt is.