Achternaam veranderen

Hoi Belle, wat goed dat je naar het forum bent gekomen knap dat je je verhaal durft te delen! Ik heb ook een lange tijd geen contact gehad met mijn vader, maar ik had niet echt de behoefte om mijn achternaam te veranderen. In jou situatie snap ik heel goed dat jij dat wel graag zou willen en het klinkt ook alsof je er goed over nagedacht hebt. Het is niet heel makkelijk, maar het kan wel. Misschien is het handig om eens een keer met iemand anders te kijken naar hoe je dat zou kunnen doen. Dit kan met je moeder of met iemand anders die je vertrouwt (docent, vertrouwenspersoon, vriend of vriendin?) Zij kunnen je hierin helpen en het is altijd fijner om er met een ander een keer naar te kijken dan alleen. Hopelijk kun je hier iets mee. Laat je even weten of het gelukt is? Groetjes, Jonah

Hi Belle, Wat goed van je dat je je verhaal durft te vertellen. Ik herken wat je zegt. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 5 jaar oud was. Hij had direct een nieuwe vriendin waar ik een kus aan moest geven en ze moest altijd mee als we activiteiten ondernamen. Ook had ik nooit het gevoel dat hij naar mij luisterde en durfde ik bepaalde dingen ook niet te zeggen. Voor mij voelde dat ook niet veilig genoeg. Toen ik 12 was heb ik definitief het contact met hem verbroken en nam ik onofficieel de achternaam van m'n moeder aan. Elke keer in de wachtkamer bij de dokter of een andere plek waar mijn echte naam werd omgeroepen werd ik boos als ik zo werd genoemd. Mijn moeder heeft aangegeven dat ik mijn achternaam mocht veranderen als ik 18 was. Toen ik naar het vmbo ging kwam mijn examenjaar echter in beeld. Ik wilde op mijn diploma de naam hebben staan waar ik mij goed bij voelde. Toen ik 15 was heeft mijn moeder daarom een advocaat in handen genomen. Ik heb een brief geschreven die de advocaat heeft aangedragen voor het verzoek en uiteindelijk heb ik een gesprek gehad met de kinderrechter van ongeveer drie kwartier. Ondanks dat dit spannend was, voelde het als een opluchting toen ik met haar had gesproken. Uiteindelijk heb ik zelf ook nooit in de rechtbank hoeven staan en mijn vader niet meer gezien. Mijn vader heeft niet willen tekenen, de rechter vond dit niet in mijn belang en heeft ook aangegeven dat als hij niet akkoord zou gaan zijzelf het akkoord kon geven. Mijn achternaam veranderen heeft bij mij voor veel rust gezorgd en nadat ik dit heb laten doen voelde ik me gelukkiger. Wel weet ik dat het mijn moeder veel geld heeft gekost en dat zij wel in de rechtbank heeft moeten staan tegenover mijn vader. Hierover voel ik mij nog wel eens schuldig, zelfs al ben ik nu 26 jaar. In totaal heeft het een jaar geduurd tot mijn achternaam is gewijzigd (van het verzoek indienen tot het verlossende papiertje). Als je nu 16 bent zou ik zeggen dat je misschien het beste kan wachten tot je minstens 18 bent omdat je dan zelf het verzoek kan indienen 'zonder gedoe'. Misschien is onofficieel je achternaam veranderen voor jou ook een fijne optie. Je kan dit bijvoorbeeld op school doen en vragen of je vrienden je anders willen noemen. Uiteindelijk is het belangrijkste dat je naar jezelf luistert. Zowel mijn vriend als ik hebben lange tijd een andere achternaam gebruikt toen we jonger waren. Ik heb deze officieel laten veranderen, mijn vriend is uiteindelijk weer de achternaam van zijn vader gaan gebruiken. Wel heb ik nu bijna 15 jaar later de behoefte om weer contact te zoeken met mijn vader omdat ik graag antwoorden wil op vragen nu ik zelf ook volwassen ben. Maar mijn achternaam veranderen voelt nog steeds als de juiste beslissing. Luister vooral naar je gevoel. Of dat is dat je nu direct je naam wil veranderen of als je denkt dat je kan wachten tot je 18 bent. Of toch ouder dan 18. Alleen jij kan voelen wat je voelt! Ik hoop dat mijn verhaal je een beetje kan helpen. Succes met je beslissing, welke dat ook zal zijn! Groetjes Nikki