<p>In de documentaireserie <em>Mijn ouders zijn gescheiden</em> vertellen kinderen openhartig hoe het is als je ouders uit elkaar gaan. Wat verandert er in je leven? Hoe ga je om met gemis, verwarring of boosheid? En hoe vind je weer rust in de nieuwe situatie? In acht korte films, gemaakt door Cerutti Films, delen kinderen hun eigen verhaal over liefde, loyaliteit en veerkracht. Ontroerend, eerlijk en herkenbaar voor iedereen die leeft met gescheiden ouders.<br><br>In deze aflevering 'Half gescheiden?!' gaat het over Levin. Hoewel de ouders van de negenjarige Levin zijn gescheiden, gaan ze nog elk jaar gezamenlijk op vakantie. Dit zorgt voor verwarring bij Levin. Met de zomervakantie in het vooruitzicht besluit ze op onderzoek uit te gaan. Ze krijgt daarbij hulp van haar lievelingsdier: de wolf. Samen proberen ze erachter te komen wat het nou precies is: scheiden. En of haar ouders helemaal gescheiden zijn of misschien maar... half.</p><p>Kijk hier die <a target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow" href="https://www.npodoc.nl/documentaires/2021/12/half-gescheiden.html">volledige aflevering</a> via NPO Doc.</p>

Film: Half gescheiden?!

<p>Ondertussen is het al meer dan 10 jaar geleden, maar ik herinner me het moment dat mijn ouders aan mijn broers en mij vertelden dat ze gingen scheiden als de dag van gister.&nbsp;</p><p>Elke maandagavond had ik dansles, en ik weet nog dat ik op een winterse avond in het donker uitgeput thuis kwam en op de bank neerplofte. Terwijl ik lekker Spangas aan het kijken was (ik had geluk, mijn broers keurden dit namelijk niet vaak goed), werd de tv ineens uitgezet. Verontwaardigd keek ik mijn vader aan, wat is dit nou? ‘We moeten jullie iets vertellen…’&nbsp;</p><h2>GELDPROBLEMEN</h2><p>Mijn broers werden ook opgetrommeld en er werden stoelen rondom de bank gezet, het leek net alsof we een kringverjaardag gingen houden. Het zweet brak me uit, ik had namelijk al een sterk vermoeden waar dit over zou gaan: geldproblemen.&nbsp;</p><p>Op mijn vaders werk-iPad had ik namelijk per ongeluk (toen ik deze voor huiswerk mocht gebruiken) een nog openstaande pagina gezien van een site waarbij er meerdere hulpvragen stonden. Ook ‘We gaan scheiden, wat nu?’ stond ertussen, maar aangezien mijn ouders nooit zichtbaar <a target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow" href="https://www.villapinedo.nl/verhaal/gedachten-en-gevoelens/ruzie/ruzie-is-gezond-en-niets-om-bang-voor-te-zijn"><u>ruzie</u></a> hadden en ik ook pas 10 jaar oud was, stond ik er geen moment bij stil dat dit de reden was dat mijn vader deze site had bekeken. Ik had snel de site weggeklikt en niemand verteld dat ik iets had gezien, maar ik had de conclusie getrokken dat het enige waarschijnlijke voor ons wat op de site stond geldproblemen waren.&nbsp;</p><h2>WE HEBBEN BESLOTEN UIT ELKAAR TE GAAN</h2><p>‘Mama en ik… we hebben hier veel over gepraat… en we hebben besloten uit elkaar te gaan.’ Sorry wat?! Het ene moment zat ik nog nietsvermoedend te genieten van mijn lievelingsserie, en nu gebeurde dit ineens? Het voelde heel onwerkelijk. Honderden vragen raasden door mijn hoofd. Hoe kan dit nou ineens?! Hoezo heb ik nooit iets gemerkt? Ik begreep er eigenlijk helemaal niks van.</p><p>Na veel samen huilen, praten, verwarring en ook wel geruststellende woorden, was het toch echt tijd dat mijn broers en ik moesten proberen te slapen. Mijn broers en ik gaven elkaar bijna nooit een knuffel, maar ik herinner me nog hoe fijn het was dat we elkaar hadden. Alle mensen die dichtbij ons stonden, mijn tantes en ooms, opa en beste vrienden van mijn ouders, verzamelden zich namelijk ‘s avonds bij ons thuis, waarna ook hun het nieuws werd verteld.&nbsp;</p><p>Ik deed die nacht geen oog dicht, ik probeerde iets meer uitleg te krijgen van de gesprekken die beneden werden gevoerd. Uiteindelijk werd het weer ochtend, en was het tijd om naar <a target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow" href="https://www.villapinedo.nl/verhaal/gedachten-en-gevoelens/op-school/steun/hoe-school-eeen-veilige-plek-werd-na-de-scheiding"><u>school</u></a> te gaan. Ik kreeg geen hap door mijn keel, en ben de ochtend thuis gebleven.&nbsp;</p><h2>MIJN OUDERS GAAN SCHEIDEN</h2><p>Tussen de middag, terwijl al mijn vriendinnen en klasgenoten even naar huis waren, liep ik met mijn moeder en vader samen de school binnen. Mijn meester op dat moment werd op de hoogte gesteld van de situatie, en hij zou mij helpen het de volgende dag aan de klas te vertellen.&nbsp;</p><p>Dus daar zat ik dan, ‘Jongens, Svea wilt jullie nog even wat vertellen…’ zei de meester. Het was doodstil in de klas. Ik stond op en liep naar voren. ‘Ik, ehm, ja, mijn ouders gaan scheiden.’ Ik zag mijn vriendinnen geshockeerd naar mij kijken, niemand van hen had gescheiden ouders. Ik ging weer zitten en voelde de tranen achter mijn ogen branden. Meteen kwamen er vriendinnen naar mij toegesneld om me een knuffel te geven.&nbsp;</p><p>Al met al was het een ongelooflijk onverwachts en lastig moment voor mij, maar de steun van mensen om me heen heeft me erdoorheen gesleept. Dus onthoud, je bent niet alleen, en je mag om <a target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow" href="https://www.villapinedo.nl/ik-wil-een-buddy"><u>hulp</u></a> vragen bij anderen. Het komt goed!</p>

‘We moeten jullie iets vertellen...'

<h1>NIET MIJN TAAK</h1><p>Mijn ouders gingen uit elkaar toen ik 11 was. Toch was het feit dat ze niet meer samen waren, voor mij niet het lastigst aan de scheiding. Ik was namelijk zelfs een beetje opgelucht toen ze vertelden dat ze uit elkaar gingen.<em> ‘Nu wordt het eindelijk beter!’</em>, dacht ik. Maar dat bleek toch wat anders uit te pakken.&nbsp;</p><h2>OPROEIEN ALS KOPP KIND</h2><p>Ik ben de oudste van drie kinderen en had vroeger, toen mijn ouders nog bij elkaar waren, vaak het gevoel dat ik voor mijn broertje en zusje moest zorgen. Niet dat dat ooit direct aan mij gevraagd is, maar wij hadden niet de meest ‘stabiele’ situatie thuis, als ik het zo mag zeggen. Wat ik later leerde, is dat dit parentificatie heet en dat dit niet mijn taak is als kind.&nbsp;</p><p>Ik ben een KOPP kind. Dat staat voor ’Kinderen van Ouders met Psychische Problemen’. Ik had daardoor al snel het gevoel dat ik verantwoordelijk moest zijn voor dingen, waar ik eigenlijk het liefst helemaal niet mee bezig wilde zijn. Mijn vader was afwisselend ziek vanaf mijn 4e tot mijn 11e en mijn moeder was vooral bezig met het zorgen voor hém. Dan kon ik natuurlijk niet voor nóg meer problemen zorgen, dacht ik. (Spoiler: dat is dus niet waar!)</p><h2>TEVEEL VERANTWOORDELIJKHEID ALS KIND</h2><p>Door de spanningen thuis waren er vaak veel ruzies, dus toen mijn ouders vertelden dat ze uit elkaar gingen, sprong ik bijna een gat in de lucht. Mijn vader voelde zich weer beter en het idee dat mijn ouders minder beroep op mij hoefden te doen, voelde als een 10 kilo pak suiker die van m’n schouders afviel. <em>‘Nu wordt het eindelijk beter!’, </em>dacht ik. Nu kon ik weer doen wat kinderen horen te doen, namelijk: kind zijn.&nbsp;</p><p>Maar dat de scheiding er juist voor zorgde dat er méér verantwoordelijkheden op mijn bordje terechtkwamen, had ik niet gedacht. Ze woonden dan wel niet meer in één huis, maar het geruzie ging gewoon door. Via de telefoon, e-mail, voor ons huis op straat, in de rechtszaal of op WhatsApp.<em> ‘Iris, moet je zien wat voor brandmails je vader nu weer naar mij stuurt. Midden in de nacht!’</em>, vertelde mama mij dan. Dat ik dat eigenlijk liever niet hoorde, hield ik maar voor mezelf. Ik was inmiddels namelijk de praatpaal van mijn ouders geworden, tegen wie ze hun zorgen konden uiten of de haat naar elkaar.&nbsp;</p><h2>ECHTSCHEIDINGSCONVENANT</h2><p>Vond ik die rol fijn? Absoluut niet. Maar als ik, door het aanhoren van hun zorgen, het regelen van ‘volwassen dingen’ en het luisteren naar hoe stom ze elkaar vonden, ervoor kon zorgen dat ze minder ruzie maakten, had ik daar alles voor over.&nbsp;</p><p>Op 12 jarige leeftijd deed ik mee aan gesprekken over het opstellen van een ouderschapsplan, kon ik het woord 'echtscheidingsconvenant' beter schrijven dan mijn eigen naam en werd ik constant gevraagd over dingen zoals alimentatie. Dingen waarvan je als kind dus helemaal het bestaan niet af hoort te weten!&nbsp;</p><p><em>‘Hij heeft weer de alimentatie niet op tijd over gemaakt, wil jij papa wel even zeggen dat hij dat moet doen?’</em>, <em>‘Let je wel een beetje op je broertje en zusje als je daar bent?’</em> en <em>‘Ik wil graag de eerste drie weken van de zomervakantie met jullie weg, regelen jullie dat met mama?’</em>, waren dingen waarmee ik/we constant mee van huis naar huis werden gestuurd. Toch voelde alles beter dan de mogelijke ruzie die er zou kunnen ontstaan als ik niet die verantwoordelijkheden op me zou nemen, dus deed ik het met alle liefde.&nbsp;</p><h2>NIET BOOS, WEL VERDRIETIG</h2><p>Terugkijkend weet ik nu hoeveel invloed dat heeft gehad. Hoeveel het kan doen als je altijd in een soort actiestand/ ‘zorgrol’ moet staan in plaats van je bezig te houden met dingen die kinderen horen te doen. Het had de wereld gescheeld als ik niet al vroeg werd betrokken in volwassen zaken of dingen voor mijn rekening hoefde te nemen die niet op mijn schoot hoorden te liggen.&nbsp;</p><p>Ben ik daar dan boos om? Nee, dat nog steeds niet. Ik denk zelfs dat ik het, als kind van mijn ouders, zo opnieuw zou doen. Graag zelfs. Ik ben wel verdrietig dat mijn ouders nooit door hebben gehad wat voor invloed zoiets heeft, of dat andere volwassenen niet hebben ingegrepen op een moment dat ik dat als kind niet kon/durfde te zeggen.&nbsp;</p><p>Ik hoop dan ook van harte dat andere ouders bewuster keuzes maken in waar ze hun kinderen wel en niet in meenemen en dat kinderen weten: het is niét jouw taak!</p>

Niet mijn taak: opgroeien als kind van gescheiden ouders

<h1>ONLINE VRIJWILLIGERSWERK BIJ VILLA PINEDO: MIJN ERVARING ALS KIND VAN GESCHEIDEN OUDERS</h1><p>Doe Vriendelijkdag wordt wereldwijd op 17 februari gevierd. Een dag waarop het draait om kleine, willekeurige gebaren die samen iets groots doen: positiviteit verspreiden. Denk aan een compliment voor een onbekende of iemand helpen zonder iets terug te verwachten. Voor mij zit die vriendelijkheid niet alleen in iets kleins en zichtbaars, maar juist ook in luisteren, delen en er écht zijn voor een ander. Precies dat maakt mijn <a target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow" href="https://www.villapinedo.nl/jouw-vrijwilligerswerk"><u>vrijwilligerswerk bij Villa Pinedo</u></a> zo waardevol.</p><h2>VRIJWILLIGERSWERK VOOR KINDEREN VAN GESCHEIDEN OUDERS: VANUIT HERKENNING</h2><p>Als kind van gescheiden ouders weet ik hoe alleen je je kunt voelen. Mensen bedoelen het goed, maar opmerkingen als <em>“Je bent er vast sterker van geworden”</em> of <em>“Het is al zo lang geleden”</em> kunnen juist afstand creëren. Wat ik toen nodig had, was geen advies of oplossing, maar herkenning. Iemand die zei: <em>“Ja, dit is ingewikkeld. En jouw gevoel mag er zijn.”</em></p><h2>WAAROM ONLINE VRIJWILLIGERSWERK ZO GOED PAST BIJ ERVARINGSDESKUNDIGEN</h2><p>Bij Villa Pinedo mag ik die persoon zijn voor kinderen en jongeren die nu meemaken wat ik zelf heb meegemaakt. Als contentmaker schrijf ik tips en ervaringsverhalen vanuit mijn eigen ervaring met gescheiden ouders. Ik probeer woorden te geven aan gevoelens die soms lastig uit te leggen zijn: loyaliteitsconflicten, <a target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow" href="https://www.villapinedo.nl/verhaal/gedachten-en-gevoelens/hoe-ik-leerde-omgaan-met-gemis-en-schuldgevoel-door-de-scheiding"><u>schuldgevoel</u></a>, leven tussen twee huizen. Met mijn verhalen laat ik zien: <em>je bent niet raar, je bent niet alleen</em>.</p><h2>MIJN ROL ALS ONLINE VRIJWILLIGER EN CONTENT MAKER BIJ VILLA PINEDO</h2><p>Wat dit vrijwilligerswerk extra bijzonder maakt, is dat het niet alleen iets oplevert voor een ander, maar ook voor mij. Ik ontwikkel mezelf als contentmaker, volg masterclasses, leer mijn verhaal krachtig en zorgvuldig inzetten en groei zowel persoonlijk als professioneel. Mijn ervaring wordt geen last, maar een kracht, iets waarmee ik een impact kan maken.</p><h2>VRIJWILLIGERSWERK DOEN VANUIT HUIS eN IETS BETEKENEN VOOR EEN ANDER</h2><p>Vrijwilligerswerk bij Villa Pinedo is voor mij vriendelijkheid die verder gaat dan één dag per jaar. Het is iets teruggeven, verbinding maken en merken dat jouw woorden ertoe doen. Dat een kind denkt: <em>“Hé, dit gaat over mij.”</em> Dat gevoel is onbetaalbaar.</p><h2>DOE VRIENDELIJKDAG: HOE 1 PERSOONLIJK VERHAAL VERSCHIL KAN MAKEN</h2><p>Op Doe Vriendelijkdag sta ik daar extra bij stil. Soms zit vriendelijkheid niet in een groot gebaar, maar in het durven delen van je eigen verhaal. En als mijn ervaring ook maar één kind helpt zich begrepen te voelen, dan is dit vrijwilligerswerk, en deze dag, meer dan geslaagd.</p><h2>OVERWEEG JIJ ONLINE VRIJWILLIGERSWERK BIJ VILLA PINEDO?</h2><p>Heb jij zelf gescheiden ouders en herken je iets in mijn verhaal? Dan kan jouw ervaring van onschatbare waarde zijn voor kinderen en jongeren die nu midden in een scheiding zitten. Bij Villa Pinedo kun je online vrijwilligerswerk doen vanuit huis, op een manier die bij jou past.</p><p>Of je nu schrijft, advies geeft, luistert of je verhaal wilt delen: jouw woorden kunnen het verschil maken. Neem <a target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow" href="https://www.villapinedo.nl/vrijwilliger-worden"><u>een kijkje op de website</u></a> en lees meer over de mogelijkheden om vrijwilliger te worden.</p>

Film: Half gescheiden?!

DEEL deze video MET ANDEREN

DOOR : NINA DE VRIENDT

Reacties (0)

📄 Laat een reactie achter!

Meer lezen over dit onderwerp

Contact

Socials