In de documentaireserie Mijn ouders zijn gescheiden vertellen kinderen openhartig hoe het is als je ouders uit elkaar gaan. Wat verandert er in je leven? Hoe ga je om met gemis, verwarring of boosheid? En hoe vind je weer rust in de nieuwe situatie? In acht korte films, gemaakt door Cerutti Films, delen kinderen hun eigen verhaal over liefde, loyaliteit en veerkracht. Ontroerend, eerlijk en herkenbaar voor iedereen die leeft met gescheiden ouders. In deze aflevering 'Half gescheiden?!' gaat het over Levin. Hoewel de ouders van de negenjarige Levin zijn gescheiden, gaan ze nog elk jaar gezamenlijk op vakantie. Dit zorgt voor verwarring bij Levin. Met de zomervakantie in het vooruitzicht besluit ze op onderzoek uit te gaan. Ze krijgt daarbij hulp van haar lievelingsdier: de wolf. Samen proberen ze erachter te komen wat het nou precies is: scheiden. En of haar ouders helemaal gescheiden zijn of misschien maar... half.Kijk hier die <a target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow" href="https://www.npodoc.nl/documentaires/2021/12/half-gescheiden.html">volledige aflevering</a> via NPO Doc.

Film: Half gescheiden?!

ja klop dat is ook zo het is echt niet leuk

ik heb ook dat het lastig is dat je heen en weer moet. maar ik heb geen stem in me hooft hoe is dat? ik heb de leukste bonus vader en moeder dat is wel fijn en hun helpen mij en ook me bonus boer en zussen

Het is niet fijn en mijn nieuwe huis voelt ook niet als mijn huis en sinds dat ik daar ben geweest heb ik stemmen in mijn hoofd en ze zeggen: dit is niet jou huis ga terug naar je oude huis en dit is jou huis niet ga wegggg

het is egt niet fijn je moet altijd met de auto naar je mama of papa en dat is egt niet fijn mijn mama en papa zijn gescheiden is niet fijn

als je overprikkeld bent kan je (zie eerdere vraag)over de schijding wat voelen dan moet je wat eten en daarna iets lezen.

Omgaan met gevoelens over de scheiding

Het grootste deel van mijn leven speelde zich af in twee huizen en ik had eigenlijk nooit door wat de impact daarvan was totdat ik eindelijk op mezelf ging wonen. Dat gaf rust.<h2>LEVEN IN TWEE HUIZEN WERD MIJN IDENTITEIT</h2>Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 4 jaar oud was, dus van de periode daarvoor heb ik eigenlijk geen herinneringen. Daarna verhuisde mijn moeder al vrij snel samen met ons naar een ander huis en begon mijn leven in twee huizen.&nbsp;In deze eerste fase woonden mijn ouders maar op een paar straten afstand. Een paar jaar later verhuisden wij met mijn moeder naar 60 kilometer verderop. Het leven in twee huizen was bijna een deel van mijn identiteit.We gingen ieder weekend naar mijn vader toe, dus twee keer in de week was ik mijn spullen aan het inpakken: kleding, schoolspullen, alles moest mee. Enkel speelgoed en een tandenborstel had ik op twee plekken. We moesten zoveel meenemen, dat we ook van alles vergaten.&nbsp;Ik weet nog dat we een keer helemaal verregend waren in het weekend, dat mijn schoenen verzopen waren. En toen kon ik geen droge schoenen aantrekken, want die had ik niet meegenomen. De rest van het weekend liep ik rond in kletsnatte schoenen.<h2>HET EFFECT VAN TWEE (OF MEER) HUIZEN</h2>Maar doordat ik twee keer in de week mijn tas aan het inpakken was, voelde het soms ook meer alsof ik uit een koffer aan het leven was. Op elke plek waar ik was, miste ik een deel van mijn spullen. En ik moest altijd nadenken over wat ik mee ging nemen. Van tevoren plannen, alles klaarleggen, weinig ruimte voor spontaniteit: het vormde de kern van mijn jeugd. En daardoor voelde ik me nooit echt thuis.Toen ik op kamers ging, veranderde hier niet veel in. In het weekend terug naar mijn ouders, of ook eens slapen bij mijn vriend. In plaats van leven in minder verschillende huizen, werden het er alleen nog maar meer. En overal stond alleen nog een tandenborstel en bed voor mij. Alle spullen lagen verspreid: een deel in mijn kamer, een deel bij mijn moeder, een deel bij mijn vader, een deel bij mijn vriend. Maar geen plek écht van mij. Geen plek waar ik elke avond terugkwam. Geen week waarin ik niet hoefde na te denken over spullen inpakken, meenemen, niets vergeten. Echt niets vergeten!<h2>EEN EIGEN THUIS</h2>Ik was er helemaal klaar mee. Ik verlangde echt naar een plek voor mezelf. Een plek waar ik altijd mezelf kon zijn, een plek waar ik gewoon elke avond terug kon komen. Geen spullen meer pakken, niets meer kunnen vergeten. Één huis, mijn thuis. Ik denk dat dit er altijd al is geweest, maar plots kwam het heel sterk naar boven.&nbsp;Sinds een paar maanden is het dan ook werkelijkheid geworden. Eindelijk heb ik mijn eigen huis , samen met mijn vriend. Een plek waar al mijn spullen liggen, een plek waar ik elke dag terug kom, een plek waar ik niets meer kan vergeten, want het is altijd binnen handbereik. Een plek voor mij. Ik heb nooit geweten hoe erg ik daar behoefte aan had, totdat ik het had.

Opgroeien in twee huizen: hoe ik mijn thuis pas later vond

Ondertussen is het al meer dan 10 jaar geleden, maar ik herinner me het moment dat mijn ouders aan mijn broers en mij vertelden dat ze gingen scheiden als de dag van gister.&nbsp;Elke maandagavond had ik dansles, en ik weet nog dat ik op een winterse avond in het donker uitgeput thuis kwam en op de bank neerplofte. Terwijl ik lekker Spangas aan het kijken was (ik had geluk, mijn broers keurden dit namelijk niet vaak goed), werd de tv ineens uitgezet. Verontwaardigd keek ik mijn vader aan, wat is dit nou? ‘We moeten jullie iets vertellen…’&nbsp;<h2>GELDPROBLEMEN</h2>Mijn broers werden ook opgetrommeld en er werden stoelen rondom de bank gezet, het leek net alsof we een kringverjaardag gingen houden. Het zweet brak me uit, ik had namelijk al een sterk vermoeden waar dit over zou gaan: geldproblemen.&nbsp;Op mijn vaders werk-iPad had ik namelijk per ongeluk (toen ik deze voor huiswerk mocht gebruiken) een nog openstaande pagina gezien van een site waarbij er meerdere hulpvragen stonden. Ook ‘We gaan scheiden, wat nu?’ stond ertussen, maar aangezien mijn ouders nooit zichtbaar <a target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow" href="https://www.villapinedo.nl/verhaal/gedachten-en-gevoelens/ruzie/ruzie-is-gezond-en-niets-om-bang-voor-te-zijn">ruzie</a> hadden en ik ook pas 10 jaar oud was, stond ik er geen moment bij stil dat dit de reden was dat mijn vader deze site had bekeken. Ik had snel de site weggeklikt en niemand verteld dat ik iets had gezien, maar ik had de conclusie getrokken dat het enige waarschijnlijke voor ons wat op de site stond geldproblemen waren.&nbsp;<h2>WE HEBBEN BESLOTEN UIT ELKAAR TE GAAN</h2>‘Mama en ik… we hebben hier veel over gepraat… en we hebben besloten uit elkaar te gaan.’ Sorry wat?! Het ene moment zat ik nog nietsvermoedend te genieten van mijn lievelingsserie, en nu gebeurde dit ineens? Het voelde heel onwerkelijk. Honderden vragen raasden door mijn hoofd. Hoe kan dit nou ineens?! Hoezo heb ik nooit iets gemerkt? Ik begreep er eigenlijk helemaal niks van.Na veel samen huilen, praten, verwarring en ook wel geruststellende woorden, was het toch echt tijd dat mijn broers en ik moesten proberen te slapen. Mijn broers en ik gaven elkaar bijna nooit een knuffel, maar ik herinner me nog hoe fijn het was dat we elkaar hadden. Alle mensen die dichtbij ons stonden, mijn tantes en ooms, opa en beste vrienden van mijn ouders, verzamelden zich namelijk ‘s avonds bij ons thuis, waarna ook hun het nieuws werd verteld.&nbsp;Ik deed die nacht geen oog dicht, ik probeerde iets meer uitleg te krijgen van de gesprekken die beneden werden gevoerd. Uiteindelijk werd het weer ochtend, en was het tijd om naar <a target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow" href="https://www.villapinedo.nl/verhaal/gedachten-en-gevoelens/op-school/steun/hoe-school-eeen-veilige-plek-werd-na-de-scheiding">school</a> te gaan. Ik kreeg geen hap door mijn keel, en ben de ochtend thuis gebleven.&nbsp;<h2>MIJN OUDERS GAAN SCHEIDEN</h2>Tussen de middag, terwijl al mijn vriendinnen en klasgenoten even naar huis waren, liep ik met mijn moeder en vader samen de school binnen. Mijn meester op dat moment werd op de hoogte gesteld van de situatie, en hij zou mij helpen het de volgende dag aan de klas te vertellen.&nbsp;Dus daar zat ik dan, ‘Jongens, Svea wilt jullie nog even wat vertellen…’ zei de meester. Het was doodstil in de klas. Ik stond op en liep naar voren. ‘Ik, ehm, ja, mijn ouders gaan scheiden.’ Ik zag mijn vriendinnen geshockeerd naar mij kijken, niemand van hen had gescheiden ouders. Ik ging weer zitten en voelde de tranen achter mijn ogen branden. Meteen kwamen er vriendinnen naar mij toegesneld om me een knuffel te geven.&nbsp;Al met al was het een ongelooflijk onverwachts en lastig moment voor mij, maar de steun van mensen om me heen heeft me erdoorheen gesleept. Dus onthoud, je bent niet alleen, en je mag om <a target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow" href="https://www.villapinedo.nl/ik-wil-een-buddy">hulp</a> vragen bij anderen. Het komt goed!

Voor vrijwilligers

Voor ouders

Voor professionals

Steun onze missie

Over Villa Pinedo

Film: Half gescheiden?!

DEEL deze video MET ANDEREN

DOOR : NINA DE VRIENDT

Reacties (0)

📄 Laat een reactie achter!

Meer lezen over dit onderwerp

Contact

Socials