Logo Villa pinedo small
Logo Villa pinedo small

Animatievideo voor docenten

DEEL dit verhaal MET ANDEREN

DOOR : Marsha

Geplaatst op: 20-11-2014

Een echtscheiding heeft veel invloed op ons en onze schoolprestaties. Als docent kun je het verschil maken door te weten hoe de thuissituatie is, en er voor ons als leerling te zijn als het nodig is.

Wist je dat



  • de leerprestaties van jongeren met gescheiden ouders slechter zijn dan jongeren met intacte gezinnen

  • veel jongeren zich in de scheidingsperiode slecht kunnen concentreren

  • het moeilijk is om huiswerk te maken in een huis waar veel ruzie is

  • jongeren met gescheiden ouders soms later op school komen, omdat ze eerst nog hun broertje of zusje naar school moeten brengen

  • het in het begin erg wennen is om in twee huizen te wonen en

  • het daardoor ook lastig is de juiste boeken bij zich te hebben op school

  • jongeren bij Villa Pinedo ook docenten trainen


http://www.youtube.com/watch?v=98do3PUk4cM

Vaak hebben we behoefte aan een luisterend oor, ondersteuning en begrip van onze leraren en leraressen tijdens het scheidingsproces van hun ouders. Docenten kunnen dus het verschil voor ons maken! We hebben een speciaal Scheidings-lespakket samengesteld voor docenten dat je hier kunt vinden.

Reacties (0)

📄 Laat een reactie achter!

Herken jij je in dit verhaal, heb je een goeie tip of wil je iets delen? We horen het graag!

Meer lezen over dit onderwerp

Didi: “Een scheiding heeft impact op je zelfbeeld.”
Didi: “Een scheiding heeft impact op je zelfbeeld.”
Steun

📖 Didi: “Een scheiding heeft impact op je zelfbeeld.”

Alle dingen die je als kind meemaakt vormen de basis voor hoe jij uiteindelijk als persoon wordt. Ik en waarschijnlijk jij ook, hebben de scheiding van onze ouders meegemaakt. Een gebeurtenis die een grote impact kan hebben op hoe jij nu naar jezelf kijkt, hoe je je in bepaalde situaties voelt en daarmee omgaat.

Zelfbeeld

Wanneer je zelfbeeld zich heeft gevormd naar de lastige dingen die je hebt meegekregen tijdens de scheiding kan dit soms erg lastig zijn. Je kan je minderwaardig en onzeker gaan voelen. Misschien wil je wel dat iedereen je leuk en aardig vindt, waardoor je jezelf anders gaat voordoen en dingen doet die je zelf eigenlijk helemaal niet wil doen. Zodat je een keer de bevestiging krijgt dat je wél goed genoeg bent. Of vind je van jezelf dat je alles super goed moet doen, omdat je anders faalt. Wat ervoor zorgt dat je over je eigen grenzen heen gaat. Want de eisen die je aan jezelf stelt, zijn eigenlijk onhaalbaar, zelfs wanneer je heel erg je best doet. Dit zorgt ervoor dat je keer op keer jezelf teleurstelt en boos bent op jezelf. Allemaal dingen die heel begrijpelijk zijn dat je ze doet, want ze lijken te helpen. Maar eigenlijk zitten ze erg in de weg en zorgen ze ervoor dat je zelfbeeld nog lager wordt.

Ik luisterde altijd naar het negatieve stemmetje

Gedachten als dat het allemaal mijn schuld is dat mijn ouders zijn gescheiden of dat ik de oorzaak was van hun ruzies, gingen vaak door mijn hoofd toen ik jong was. Ik begreep niet waarom mijn ouders elkaar niet meer leuk vonden en niet meer bij elkaar wilden zijn. Het feit dat ze op een gegeven moment niet meer samenwoonden, vond ik super lastig en maakte mij verdrietig. Maar de jaren die volgden met alle ruzies en boosheid tussen mijn vader en moeder vond ik nog veel moeilijker. Toen ik ouder werd, werd ik me ervan bewust dat veel ruzies vaak gingen over dingen die met mij en mijn broer te maken hadden. Wat er uiteindelijk voor gezorgd heeft dat ik de schuld bij mezelf zocht. Die overtuiging is steeds groter geworden. Uiteindelijk ben ik zelfs gaan denken dat ik ook de oorzaak was van de scheiding zelf.

"Ik ben zo gewend geraakt aan het idee dat alles aan mij ligt, dat ik ook nu op latere leeftijd nog steeds heel snel mezelf de schuld geef voor dingen of bang ben dat ik iets verkeerds gedaan heb."

Bijvoorbeeld als iemand kortaf reageert op mij. Maar van zo onzeker zijn word ik helemaal niet gelukkig. Daarom probeer ik nu steeds wat liever voor mezelf te zijn. En dat kan jij ook leren!

Tips

Dat je ouders zijn of gaan scheiden ligt niet aan jou! Deze keuze maken ze, omdat je ouders niet meer verliefd zijn op elkaar of het niet meer fijn hebben samen. Als kind is dit moeilijk om te zien, te begrijpen of te geloven. Het is daarom begrijpelijk dat jij jezelf de schuld hiervoor geeft wat van invloed is op bijvoorbeeld je zelfbeeld. Maar dit betekent niet dat je daar voor altijd zo’n last van blijft houden! Misschien helpen de volgende tips je hierbij:

Draai je negatieve en/of veeleisende gedachten om in een gedachte die wat positiever en realistischer is. Hierbij kan het helpen om te bedenken wat jij tegen een goede vriend of vriendin zou zeggen, als diegene tegen jou zegt dat hij heeft gefaald, omdat hij geen 10 heeft gehaald voor een toets

Vertel aan je ouders dat je bang bent dat jij de oorzaak bent van de scheiding of de ruzies. Wanneer ze jou kunnen zeggen dat dat niet klopt, kan dat al veel schelen.

Praat met iemand die hier zelf ook ervaring mee heeft, zoals een Online-Buddy bij Villa Pinedo.

Probeer het eens: zeg eens tegen jezelf dat je je best doet en je geen 10 hoeft te halen voor die toets. Of bedenk je eens hoeveel mensen je om je heen hebt die jou ook leuk vinden als je wel jezelf bent. Dit is in het begin misschien raar en moeilijk, maar wanneer je het blijft proberen zul je zien dat je je er fijner door gaat voelen. Je zult merken dat er een druk van je schouders afvalt. En na een tijdje krijg ook jij een beter zelfbeeld. Want doordat jij de lat iets lager hebt gelegd voor jezelf, stel je jezelf ook minder vaak teleur. Nu is het namelijk wél haalbaar om aan je eigen eisen te voldoen.

04-05-2026

Verhaal lezen
Een positieve scheiding en toch verdriet voelen
Een positieve scheiding en toch verdriet voelen
Mijn ouders

📖 Een positieve scheiding en toch verdriet voelen

Ik was 3 jaar toen mijn ouders uit elkaar gingen. Ik kan me niet veel van die tijd herinneren, maar ik weet nog wel hoe het voelde. Er veranderde iets heel groots, terwijl ik eigenlijk te klein was om precies te begrijpen wat er gebeurde.

MIJN OUDERS HADDEN GEEN RUZIE

In de jaren na de scheiding zei iedereen altijd dat ik "geluk had" omdat mijn ouders geen ruzie hadden. En dat was ook zo. Ik kan me maar weinig momenten herinneren waarop ik mijn ouders ruzie heb horen maken. Ze waren lief tegen elkaar, praatten normaal met elkaar en kwamen samen naar gesprekken op school. Daardoor voelde ik me veilig.

HOE KAN IK VERDRIETIG ZIJN ALS ALLES GOED LIJKT?

Toch had ik soms dat kleine, onverklaarbare gevoel in mijn buik. Nog steeds, na 22 jaar. Ik vond het moeilijk om te begrijpen waarom ik dat voelde. Hoe kun je verdrietig zijn als alles eigenlijk goed gaat? Ik dacht vaak: "Ik mag dit niet voelen. Er zijn kinderen bij wie het veel erger is." Maar dat gevoel ging niet weg, ook al dacht ik dat. Het bleef gewoon.

HET VERLANGEN NAAR 1 PLEK

In beide huizen had ik mijn eigen slaapkamer, eigen tandenborstel en hoekjes waar mijn speelgoed lag. Mijn ouders wilden dat ik me bij beide thuis zou voelen. Ik stond nooit tussen hen in en ik voelde altijd dat ze hun best deden om alles zo te doen dat het voor mij het fijnst was. Toch was er soms dat moment dat ik met mijn tas bij de deur stond en dacht: "Waarom kan ik niet gewoon op Ă©Ă©n plek blijven?"

MOEITE MET PRATEN OVER MIJN GEVOELENS DOOR DE SCHEIDING

Toen ik jong was, vond ik het moeilijk om over mijn gevoelens te praten. Ik wilde niemand verdrietig maken, want zij deden toch hun best om alles goed te doen? Dus ik hield het voor mezelf. Misschien herken je dat wel, dat je iets voelt maar je mond dicht houdt omdat je iemand anders niet wilt lastigvallen. Pas toen ik ouder werd, begreep ik dat gevoelens niet altijd logisch zijn. Je kunt blij Ă©n verdrietig tegelijk zijn. Je kunt dankbaar zijn dat je ouders geen ruzie maken, en dat ze liefdevol uit elkaar zijn gegaan. Maar je mag ook verdrietig zijn omdat je niet in een huis met beide ouders woont. Je kunt het fijn hebben in twee huizen Ă©n soms wensen dat je ouders nog samen waren. Dat is geen rare gedachte. Dat is menselijk. Dat is normaal.

Hoe ouder ik werd, hoe makkelijker het werd om over mijn gevoelens te praten. Dit had ik vooral met mama. Samen met haar kon ik praten over wat ik voelde. Zij heeft me altijd gerustgesteld dat mijn gevoelens er altijd mochten zijn. We gingen ook vaak met z’n drieĂ«n praten en samen zoeken naar oplossingen: wat kunnen we doen zodat het nĂłg fijner is voor mij?

IEDEREEN BELEEFT EEN SCHEIDING ANDERS: JOUW GEVOELENS ZIJN BELANGRIJK

Iedereen beleeft een scheiding anders. Wat jij voelt, hoort bij jouw verhaal. En jouw verhaal is net zo waardevol als dat van anderen. Soms ben je verdrietig, soms opgelucht. Misschien weet je soms niet goed wat je voelt, ook dat is oké. Misschien ben je soms moe van het regelen, of baal je omdat je dingen in het andere huis hebt laten liggen. Misschien ben je blij dat je ouders nu gelukkiger zijn, maar verlang je soms toch terug naar één huis, één woonkamer, één eettafel. Mijn ouders kunnen nu nog steeds met elkaar praten, ik zou zelfs zeggen dat ze nu echt vrienden zijn. Dat vind ik fijn om te zien. Maar dat betekent niet dat mijn verdriet nooit heeft bestaan. Het betekent alleen dat alles naast elkaar mag bestaan: liefde, gemis, blijdschap en verwarring.

12-05-2026

Verhaal lezen
Opgroeien in twee huizen: hoe ik mijn thuis pas later vond
Opgroeien in twee huizen: hoe ik mijn thuis pas later vond
Mijn woonsituatie

📖 Opgroeien in twee huizen: hoe ik mijn thuis pas later vond

Het grootste deel van mijn leven speelde zich af in twee huizen en ik had eigenlijk nooit door wat de impact daarvan was totdat ik eindelijk op mezelf ging wonen. Dat gaf rust.

LEVEN IN TWEE HUIZEN WERD MIJN IDENTITEIT

Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 4 jaar oud was, dus van de periode daarvoor heb ik eigenlijk geen herinneringen. Daarna verhuisde mijn moeder al vrij snel samen met ons naar een ander huis en begon mijn leven in twee huizen. 

In deze eerste fase woonden mijn ouders maar op een paar straten afstand. Een paar jaar later verhuisden wij met mijn moeder naar 60 kilometer verderop. Het leven in twee huizen was bijna een deel van mijn identiteit.

We gingen ieder weekend naar mijn vader toe, dus twee keer in de week was ik mijn spullen aan het inpakken: kleding, schoolspullen, alles moest mee. Enkel speelgoed en een tandenborstel had ik op twee plekken. We moesten zoveel meenemen, dat we ook van alles vergaten. 

Ik weet nog dat we een keer helemaal verregend waren in het weekend, dat mijn schoenen verzopen waren. En toen kon ik geen droge schoenen aantrekken, want die had ik niet meegenomen. De rest van het weekend liep ik rond in kletsnatte schoenen.

HET EFFECT VAN TWEE (OF MEER) HUIZEN

Maar doordat ik twee keer in de week mijn tas aan het inpakken was, voelde het soms ook meer alsof ik uit een koffer aan het leven was. Op elke plek waar ik was, miste ik een deel van mijn spullen. En ik moest altijd nadenken over wat ik mee ging nemen. Van tevoren plannen, alles klaarleggen, weinig ruimte voor spontaniteit: het vormde de kern van mijn jeugd. En daardoor voelde ik me nooit echt thuis.

Toen ik op kamers ging, veranderde hier niet veel in. In het weekend terug naar mijn ouders, of ook eens slapen bij mijn vriend. In plaats van leven in minder verschillende huizen, werden het er alleen nog maar meer. En overal stond alleen nog een tandenborstel en bed voor mij. Alle spullen lagen verspreid: een deel in mijn kamer, een deel bij mijn moeder, een deel bij mijn vader, een deel bij mijn vriend. Maar geen plek Ă©cht van mij. Geen plek waar ik elke avond terugkwam. Geen week waarin ik niet hoefde na te denken over spullen inpakken, meenemen, niets vergeten. Echt niets vergeten!

EEN EIGEN THUIS

Ik was er helemaal klaar mee. Ik verlangde echt naar een plek voor mezelf. Een plek waar ik altijd mezelf kon zijn, een plek waar ik gewoon elke avond terug kon komen. Geen spullen meer pakken, niets meer kunnen vergeten. Één huis, mijn thuis. Ik denk dat dit er altijd al is geweest, maar plots kwam het heel sterk naar boven. 

Sinds een paar maanden is het dan ook werkelijkheid geworden. Eindelijk heb ik mijn eigen huis , samen met mijn vriend. Een plek waar al mijn spullen liggen, een plek waar ik elke dag terug kom, een plek waar ik niets meer kan vergeten, want het is altijd binnen handbereik. Een plek voor mij. Ik heb nooit geweten hoe erg ik daar behoefte aan had, totdat ik het had.

12-05-2026

Verhaal lezen
Aan alle volwassenen in ons leven
FamilieSteunopa oma oom tante neef nicht buurman buurvrouw vriend vriendin kant kiezen onpartijdig steun helpen volwassenen advies slecht praten familie

📖 Aan alle volwassenen in ons leven

Lieve opa’s, oma’s, buren, vrienden, leerkrachten, hulpverleners en iedereen die op welke manier dan ook een rol speelt in ons leven. We weten dat jullie er - net als wij - niet om hebben gevraagd dat onze ouders gingen scheiden. **Maar jullie hebben er - net als wij - wel mee te maken.** En dat is niet altijd makkelijk. Weten jullie wel dat wij vaak onze gevoelens voor onszelf houden? Als we de ruzies tussen onze ouders horen, terwijl we ons daar helemaal niet mee bezig willen houden. Of al...

Bekijk brief