Stomme liefde

Ik wil niet trouwen. Ik ga niet trouwen. Nooit. Alle relaties gaan over, hoe fijn het ook soms voelt. Liefde is beangstigend en het kan alleen maar pijn doen. Je gaat je te veel aan iemand hechten en vervolgens kun je niet meer zonder hem of haar. Het is het beste om je helemaal niet te hechten aan iemand, want dan kan je ook niet gekwetst worden als het over gaat.

Bedankt pap, mam en alle andere ouders die gescheiden zijn. Ik geloof dat ik niet de enige ben die zo naar de liefde kijkt en ik geloof dat ik jullie de schuld ga geven. Ja, bij dezen. Als kind van dertien zag ik om me heen ouders massaal uit elkaar gaan, alsof het een trend was. In de familie gingen stellen uit elkaar en op televisie hoorde je ook niets anders. Na tien jaar is er niets veranderd.

Op mijn vijftiende kreeg ik mijn eerste vriendje, dat was twee jaar na de scheiding van mijn ouders. Zijn ouders waren ook gescheiden. Ik vond het spannend om voor het eerst zo verliefd te zijn, maar al gauw kreeg ik angsten. Kun je nagaan, ik was vijftien! Gedachten spookten door mijn hoofd: ‘Waarom zou ik verkering hebben als ik toch niet oud met hem ga worden? Ten eerste ben ik pas vijftien, maar ten tweede… iedereen gaat uit elkaar.’ Ik maakte het uit.

Zes jaar later werd ik weer verliefd, dit keer op een meisje. Het ging snel, ineens voelde ik me geweldig. Maar nog steeds had ik de overtuiging dat ik niet oud met haar zou worden. Nee, we gaan toch wel uit elkaar ooit. Net als papa en mama. Die zijn ten slotte twaalf jaar samen geweest en ze hadden in het begin ook vast niet gedacht dat ze uit elkaar zouden gaan.

Toch wist ik: ze is het waard om die angst over boord te gooien. Ik vertelde mezelf: ‘Als ik nu niet ga geloven dat echte liefde bestaat, dan gebeurt het nooit. Dan word ik langzaam ouder en ouder, maar zal ik nooit liefde toelaten. Moet ik dat mezelf aandoen?’ Samen lang en gelukkig leven, dat klinkt als een sprookje in mijn oren. Ik besloot te geloven in dat sprookje. Ik ging samenwonen en genoot van iedere dag (mocht het ooit voorbij gaan, ja…).

Die dag kwam echt sneller dan ik dacht. Ze verbrak de relatie na twee jaar. Ik geloofde het eerst niet, maar het gebeurde echt. Ik heb er maandenlang last van gehad. Ook al lag het niet aan mij of aan ons, ik wist het direct: ik ben erin getrapt. Ik ben in de liefde getrapt. Stomme liefde.

Vervolgens ging ik weer met nieuwe mensen afspreken. Hartstikke leuk, ik heb sindsdien zoveel lieve mensen ontmoet waar ik heel veel steun aan heb gehad en met wie ik goed kan praten en leuke dingen kan doen. Ik zou ze nooit meer willen missen in mijn leven. Toch blijft die ene gedachte altijd in mijn hoofd: ‘Trap er niet meer in, Femke. Trap er niet meer in. Het doet alleen maar pijn als het uitgaat’.

Die angst, daar moet ik doorheen bijten wil ik de liefde kunnen toelaten. Ik ben een heel open persoon, ik geef graag energie aan mensen en krijg daar veel energie voor terug. Maar me binden aan iemand? Ik wil het heel graag, maar ik vind het eng. Doodsbang ben ik ervoor.

Toch lokt het me… De liefde knipoogt naar me. Zal ik dan toch weer…?

Femke (23)