<p>Juli 2017. Ik ben 19 jaar en sta na 6 jaar ploeteren blakend van trots op de diploma-uitreiking van mijn middelbare school. Samen met mijn lieve broertje, én beide ouders. Het is 7 jaar na de scheiding, maar ze staan er beiden. Met dezelfde trots, omdat ze weten hoeveel dat voor mij betekent.</p><p>Wanneer ik mijn persoonlijke verhaal over de scheiding vertel, kan ik altijd met dankbaarheid delen dat mijn ouders er altijd samen waren op belangrijke momenten. Of dat nou met bonus-aanhang is of niet. Het is niet altijd makkelijk geweest, vroeger of nu, en er zullen vast hobbels zijn in de toekomst. Echter er zijn, maakt impact. Want door die aanwezigheid straalt mijn gezicht op deze foto en voel ik weer dezelfde trots die ik teruggekaatst kreeg op dat moment.</p><p>Bij Stichting Villa Pinedo hebben wij, jongeren met gescheiden ouders, open brieven geschreven aan twee belangrijke momenten in ons leven. Help je ons mee de boodschap te verspreiden?</p><ul><li><p>Open brief <a target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow" href="https://www.villapinedo.nl/open-brieven/mijn-ouders/familie/op-school/belangrijke-momenten/aan-alle-gescheiden-ouders-kind-groep-8">'Aan alle gescheiden ouders met een kind in groep 8'</a></p></li><li><p>Open brief <a target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow" href="https://www.villapinedo.nl/open-brieven/mijn-ouders/familie/op-school/belangrijke-momenten/aan-alle-gescheiden-ouders-eindexamenkandidaat">'Aan alle gescheiden ouders met een eindexamenkandidaat'</a></p></li></ul>

Stanja over haar diploma-uitreiking #samentrots

<h1>ONLINE VRIJWILLIGERSWERK BIJ VILLA PINEDO: MIJN ERVARING ALS KIND VAN GESCHEIDEN OUDERS</h1><p>Doe Vriendelijkdag wordt wereldwijd op 17 februari gevierd. Een dag waarop het draait om kleine, willekeurige gebaren die samen iets groots doen: positiviteit verspreiden. Denk aan een compliment voor een onbekende of iemand helpen zonder iets terug te verwachten. Voor mij zit die vriendelijkheid niet alleen in iets kleins en zichtbaars, maar juist ook in luisteren, delen en er écht zijn voor een ander. Precies dat maakt mijn <a target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow" href="https://www.villapinedo.nl/jouw-vrijwilligerswerk"><u>vrijwilligerswerk bij Villa Pinedo</u></a> zo waardevol.</p><h2>VRIJWILLIGERSWERK VOOR KINDEREN VAN GESCHEIDEN OUDERS: VANUIT HERKENNING</h2><p>Als kind van gescheiden ouders weet ik hoe alleen je je kunt voelen. Mensen bedoelen het goed, maar opmerkingen als <em>“Je bent er vast sterker van geworden”</em> of <em>“Het is al zo lang geleden”</em> kunnen juist afstand creëren. Wat ik toen nodig had, was geen advies of oplossing, maar herkenning. Iemand die zei: <em>“Ja, dit is ingewikkeld. En jouw gevoel mag er zijn.”</em></p><h2>WAAROM ONLINE VRIJWILLIGERSWERK ZO GOED PAST BIJ ERVARINGSDESKUNDIGEN</h2><p>Bij Villa Pinedo mag ik die persoon zijn voor kinderen en jongeren die nu meemaken wat ik zelf heb meegemaakt. Als contentmaker schrijf ik tips en ervaringsverhalen vanuit mijn eigen ervaring met gescheiden ouders. Ik probeer woorden te geven aan gevoelens die soms lastig uit te leggen zijn: loyaliteitsconflicten, <a target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow" href="https://www.villapinedo.nl/verhaal/gedachten-en-gevoelens/hoe-ik-leerde-omgaan-met-gemis-en-schuldgevoel-door-de-scheiding"><u>schuldgevoel</u></a>, leven tussen twee huizen. Met mijn verhalen laat ik zien: <em>je bent niet raar, je bent niet alleen</em>.</p><h2>MIJN ROL ALS ONLINE VRIJWILLIGER EN CONTENT MAKER BIJ VILLA PINEDO</h2><p>Wat dit vrijwilligerswerk extra bijzonder maakt, is dat het niet alleen iets oplevert voor een ander, maar ook voor mij. Ik ontwikkel mezelf als contentmaker, volg masterclasses, leer mijn verhaal krachtig en zorgvuldig inzetten en groei zowel persoonlijk als professioneel. Mijn ervaring wordt geen last, maar een kracht, iets waarmee ik een impact kan maken.</p><h2>VRIJWILLIGERSWERK DOEN VANUIT HUIS eN IETS BETEKENEN VOOR EEN ANDER</h2><p>Vrijwilligerswerk bij Villa Pinedo is voor mij vriendelijkheid die verder gaat dan één dag per jaar. Het is iets teruggeven, verbinding maken en merken dat jouw woorden ertoe doen. Dat een kind denkt: <em>“Hé, dit gaat over mij.”</em> Dat gevoel is onbetaalbaar.</p><h2>DOE VRIENDELIJKDAG: HOE 1 PERSOONLIJK VERHAAL VERSCHIL KAN MAKEN</h2><p>Op Doe Vriendelijkdag sta ik daar extra bij stil. Soms zit vriendelijkheid niet in een groot gebaar, maar in het durven delen van je eigen verhaal. En als mijn ervaring ook maar één kind helpt zich begrepen te voelen, dan is dit vrijwilligerswerk, en deze dag, meer dan geslaagd.</p><h2>OVERWEEG JIJ ONLINE VRIJWILLIGERSWERK BIJ VILLA PINEDO?</h2><p>Heb jij zelf gescheiden ouders en herken je iets in mijn verhaal? Dan kan jouw ervaring van onschatbare waarde zijn voor kinderen en jongeren die nu midden in een scheiding zitten. Bij Villa Pinedo kun je online vrijwilligerswerk doen vanuit huis, op een manier die bij jou past.</p><p>Of je nu schrijft, advies geeft, luistert of je verhaal wilt delen: jouw woorden kunnen het verschil maken. Neem <a target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow" href="https://www.villapinedo.nl/vrijwilliger-worden"><u>een kijkje op de website</u></a> en lees meer over de mogelijkheden om vrijwilliger te worden.</p>

Online vrijwilligerswerk met impact voor kinderen van gescheiden ouders

<h1>NIET MIJN TAAK</h1><p>Mijn ouders gingen uit elkaar toen ik 11 was. Toch was het feit dat ze niet meer samen waren, voor mij niet het lastigst aan de scheiding. Ik was namelijk zelfs een beetje opgelucht toen ze vertelden dat ze uit elkaar gingen.<em> ‘Nu wordt het eindelijk beter!’</em>, dacht ik. Maar dat bleek toch wat anders uit te pakken.&nbsp;</p><h2>OPROEIEN ALS KOPP KIND</h2><p>Ik ben de oudste van drie kinderen en had vroeger, toen mijn ouders nog bij elkaar waren, vaak het gevoel dat ik voor mijn broertje en zusje moest zorgen. Niet dat dat ooit direct aan mij gevraagd is, maar wij hadden niet de meest ‘stabiele’ situatie thuis, als ik het zo mag zeggen. Wat ik later leerde, is dat dit parentificatie heet en dat dit niet mijn taak is als kind.&nbsp;</p><p>Ik ben een KOPP kind. Dat staat voor ’Kinderen van Ouders met Psychische Problemen’. Ik had daardoor al snel het gevoel dat ik verantwoordelijk moest zijn voor dingen, waar ik eigenlijk het liefst helemaal niet mee bezig wilde zijn. Mijn vader was afwisselend ziek vanaf mijn 4e tot mijn 11e en mijn moeder was vooral bezig met het zorgen voor hém. Dan kon ik natuurlijk niet voor nóg meer problemen zorgen, dacht ik. (Spoiler: dat is dus niet waar!)</p><h2>TEVEEL VERANTWOORDELIJKHEID ALS KIND</h2><p>Door de spanningen thuis waren er vaak veel ruzies, dus toen mijn ouders vertelden dat ze uit elkaar gingen, sprong ik bijna een gat in de lucht. Mijn vader voelde zich weer beter en het idee dat mijn ouders minder beroep op mij hoefden te doen, voelde als een 10 kilo pak suiker die van m’n schouders afviel. <em>‘Nu wordt het eindelijk beter!’, </em>dacht ik. Nu kon ik weer doen wat kinderen horen te doen, namelijk: kind zijn.&nbsp;</p><p>Maar dat de scheiding er juist voor zorgde dat er méér verantwoordelijkheden op mijn bordje terechtkwamen, had ik niet gedacht. Ze woonden dan wel niet meer in één huis, maar het geruzie ging gewoon door. Via de telefoon, e-mail, voor ons huis op straat, in de rechtszaal of op WhatsApp.<em> ‘Iris, moet je zien wat voor brandmails je vader nu weer naar mij stuurt. Midden in de nacht!’</em>, vertelde mama mij dan. Dat ik dat eigenlijk liever niet hoorde, hield ik maar voor mezelf. Ik was inmiddels namelijk de praatpaal van mijn ouders geworden, tegen wie ze hun zorgen konden uiten of de haat naar elkaar.&nbsp;</p><h2>ECHTSCHEIDINGSCONVENANT</h2><p>Vond ik die rol fijn? Absoluut niet. Maar als ik, door het aanhoren van hun zorgen, het regelen van ‘volwassen dingen’ en het luisteren naar hoe stom ze elkaar vonden, ervoor kon zorgen dat ze minder ruzie maakten, had ik daar alles voor over.&nbsp;</p><p>Op 12 jarige leeftijd deed ik mee aan gesprekken over het opstellen van een ouderschapsplan, kon ik het woord 'echtscheidingsconvenant' beter schrijven dan mijn eigen naam en werd ik constant gevraagd over dingen zoals alimentatie. Dingen waarvan je als kind dus helemaal het bestaan niet af hoort te weten!&nbsp;</p><p><em>‘Hij heeft weer de alimentatie niet op tijd over gemaakt, wil jij papa wel even zeggen dat hij dat moet doen?’</em>, <em>‘Let je wel een beetje op je broertje en zusje als je daar bent?’</em> en <em>‘Ik wil graag de eerste drie weken van de zomervakantie met jullie weg, regelen jullie dat met mama?’</em>, waren dingen waarmee ik/we constant mee van huis naar huis werden gestuurd. Toch voelde alles beter dan de mogelijke ruzie die er zou kunnen ontstaan als ik niet die verantwoordelijkheden op me zou nemen, dus deed ik het met alle liefde.&nbsp;</p><h2>NIET BOOS, WEL VERDRIETIG</h2><p>Terugkijkend weet ik nu hoeveel invloed dat heeft gehad. Hoeveel het kan doen als je altijd in een soort actiestand/ ‘zorgrol’ moet staan in plaats van je bezig te houden met dingen die kinderen horen te doen. Het had de wereld gescheeld als ik niet al vroeg werd betrokken in volwassen zaken of dingen voor mijn rekening hoefde te nemen die niet op mijn schoot hoorden te liggen.&nbsp;</p><p>Ben ik daar dan boos om? Nee, dat nog steeds niet. Ik denk zelfs dat ik het, als kind van mijn ouders, zo opnieuw zou doen. Graag zelfs. Ik ben wel verdrietig dat mijn ouders nooit door hebben gehad wat voor invloed zoiets heeft, of dat andere volwassenen niet hebben ingegrepen op een moment dat ik dat als kind niet kon/durfde te zeggen.&nbsp;</p><p>Ik hoop dan ook van harte dat andere ouders bewuster keuzes maken in waar ze hun kinderen wel en niet in meenemen en dat kinderen weten: het is niét jouw taak!</p>

Niet mijn taak: opgroeien als kind van gescheiden ouders

<p>Deze blog is geschreven voor ouders die gescheiden zijn. Niet om te zeggen wat goed of fout is, maar om te laten zien hoe het voor een kind kan voelen wanneer het idee ontstaat dat je moet opletten met wat je vertelt over de andere ouder.</p><h2>REKENING HOUDEN MET GEVOELENS DIE NIET VAN JOU ZIJN</h2><p>Mijn ervaring is dat ik als kind voortdurend rekening hield met de gevoelens van mijn ouders. Ik kwam niet altijd thuis met leuke verhalen over de andere ouder. Het was niet altijd rozengeur en maneschijn. Toch merkte ik dat mijn verhalen vaak geen ruimte kregen.</p><p>De reacties die ik kreeg, waren regelmatig negatief over de andere ouder. Soms kwamen er dan meteen andere vervelende gebeurtenissen naar boven, die mijn ouders vervolgens met mij deelden. Ook kreeg ik vaak te horen dat ik bepaalde dingen niet aan de andere ouder mocht vertellen.</p><p>Daardoor voelde het voor mij al snel niet meer veilig om te delen. Mijn verhaal ging niet meer over mij, maar over hen. Ik voelde me eenzaam, niet echt gehoord, en had het gevoel dat ik mijn emoties moest inslikken. Daar kwam ook schuldgevoel bij kijken wanneer ik wel iets vertelde aan de andere ouder.</p><h2>STEEDS MINDER DELEN</h2><p>Omdat dit bleef herhalen, begon ik steeds minder te delen. Ik hield mijn verhalen voor mezelf, niet omdat ik niets voelde, maar omdat ik het niet erger wilde maken tussen mijn ouders. Ik wilde hun frustraties naar elkaar toe niet voeden.</p><p>Wat er eigenlijk gebeurde, was dat ik mezelf steeds verder naar de achtergrond schoof. Ik paste me aan, hield dingen binnen en probeerde de spanning te dragen, terwijl ik daar als kind helemaal niet verantwoordelijk voor was.</p><h2>LOYALITEITSCONFLICT</h2><p>Dit zorgde bij mij voor een loyaliteitsconflict. Loyaliteit voelde als: rekening houden met mijn ouders, hen beschermen, en het gevoel hebben dat ik hen verraadde als ik iets moeilijks vertelde over de ander. Ik kwam klem te zitten tussen de behoefte om eerlijk te zijn en gehoord te worden en de angst om iemand pijn te doen. In plaats van ruimte te krijgen voor mijn eigen gevoelens, begon ik mezelf weg te cijferen.</p><h2>WAT MIJ HEEFT GEHOLPEN</h2><p>Sinds mijn moeder hulpverlening krijgt voor de thuissituatie heeft ze ingezien dat haar gevoelens haar verantwoordelijkheid zijn en niet die van mij. Ik kan nu alles bij haar kwijt, maar zij houdt haar frustraties bij haarzelf. Daardoor ontstaat er ruimte. Ruimte om te praten zonder bang te zijn voor wat het bij haar oproept.</p><p>Hierbij helpt het om oordeelvrij te luisteren. Oordeelvrij luisteren betekent voor mij bijvoorbeeld:</p><ul><li><p>Luisteren zonder gezichtsuitdrukking die iets verraadt</p></li><li><p>Niet meegaan in negatief praten over mijn andere ouder</p></li><li><p>Mijn gevoelens centraal zetten</p></li><li><p>Mij&nbsp; bedanken voor het vertrouwen</p></li><li><p>Hun eigen moeilijke emoties later delen met een volwassene, niet met mij</p></li></ul><h2>EEN BOODSCHAP AAN OUDERS</h2><p>Je kind vertelt niet om iemand pijn te doen. Je kind vertelt om zichzelf te ontlasten, om adem te kunnen halen en om niet alleen te zijn. Dat je kind zijn of haar verhaal met jou deelt, is een teken van vertrouwen en liefde. Je hoeft het niet eens te zijn met wat je hoort. Maar je kunt wél degene zijn bij wie alles gezegd mag worden.&nbsp;</p>

Stanja over haar diploma-uitreiking #samentrots

DEEL dit verhaal MET ANDEREN

DOOR : STANJA | FOTO: PERSOONLIJK

Reacties (0)

📄 Laat een reactie achter!

Meer lezen over dit onderwerp

Contact

Socials