Het grootste deel van mijn leven speelde zich af in twee huizen en ik had eigenlijk nooit door wat de impact daarvan was totdat ik eindelijk op mezelf ging wonen. Dat gaf rust.
LEVEN IN TWEE HUIZEN WERD MIJN IDENTITEIT
Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 4 jaar oud was, dus van de periode daarvoor heb ik eigenlijk geen herinneringen. Daarna verhuisde mijn moeder al vrij snel samen met ons naar een ander huis en begon mijn leven in twee huizen.
In deze eerste fase woonden mijn ouders maar op een paar straten afstand. Een paar jaar later verhuisden wij met mijn moeder naar 60 kilometer verderop. Het leven in twee huizen was bijna een deel van mijn identiteit.
We gingen ieder weekend naar mijn vader toe, dus twee keer in de week was ik mijn spullen aan het inpakken: kleding, schoolspullen, alles moest mee. Enkel speelgoed en een tandenborstel had ik op twee plekken. We moesten zoveel meenemen, dat we ook van alles vergaten.
Ik weet nog dat we een keer helemaal verregend waren in het weekend, dat mijn schoenen verzopen waren. En toen kon ik geen droge schoenen aantrekken, want die had ik niet meegenomen. De rest van het weekend liep ik rond in kletsnatte schoenen.
HET EFFECT VAN TWEE (OF MEER) HUIZEN
Maar doordat ik twee keer in de week mijn tas aan het inpakken was, voelde het soms ook meer alsof ik uit een koffer aan het leven was. Op elke plek waar ik was, miste ik een deel van mijn spullen. En ik moest altijd nadenken over wat ik mee ging nemen. Van tevoren plannen, alles klaarleggen, weinig ruimte voor spontaniteit: het vormde de kern van mijn jeugd. En daardoor voelde ik me nooit echt thuis.
Toen ik op kamers ging, veranderde hier niet veel in. In het weekend terug naar mijn ouders, of ook eens slapen bij mijn vriend. In plaats van leven in minder verschillende huizen, werden het er alleen nog maar meer. En overal stond alleen nog een tandenborstel en bed voor mij. Alle spullen lagen verspreid: een deel in mijn kamer, een deel bij mijn moeder, een deel bij mijn vader, een deel bij mijn vriend. Maar geen plek écht van mij. Geen plek waar ik elke avond terugkwam. Geen week waarin ik niet hoefde na te denken over spullen inpakken, meenemen, niets vergeten. Echt niets vergeten!
EEN EIGEN THUIS
Ik was er helemaal klaar mee. Ik verlangde echt naar een plek voor mezelf. Een plek waar ik altijd mezelf kon zijn, een plek waar ik gewoon elke avond terug kon komen. Geen spullen meer pakken, niets meer kunnen vergeten. Één huis, mijn thuis. Ik denk dat dit er altijd al is geweest, maar plots kwam het heel sterk naar boven.
Sinds een paar maanden is het dan ook werkelijkheid geworden. Eindelijk heb ik mijn eigen huis , samen met mijn vriend. Een plek waar al mijn spullen liggen, een plek waar ik elke dag terug kom, een plek waar ik niets meer kan vergeten, want het is altijd binnen handbereik. Een plek voor mij. Ik heb nooit geweten hoe erg ik daar behoefte aan had, totdat ik het had.
Reacties (0)