Mijn stiefouders accepteren

Stiefouders, vroeg of laat krijgen wij er allemaal mee te maken. Het is niet altijd makkelijk om te zien hoe een nieuw iemand (met of zonder kinderen) zich bij het gezin voegt. Het hele gezinsleven verandert, soms positief en soms minder positief.

Ik had al vrij snel een nieuwe stiefvader en heel lang had ik daar veel moeite mee. Ik had het gevoel dat hij mijn vader probeerde te vervangen en wilde dat niet toelaten. Ik verzette mij tegen zijn aanwezigheid en moest niets van hem weten. Hij wilde gaan vissen, vliegeren, leuke dingen doen om een band op te bouwen, maar daar had ik eigenlijk helemaal geen zin in. Het koste me daarom ook veel tijd om in te zien dat hij eigenlijk best een toffe gast was.

Een paar jaar later denk ik nog wel eens terug aan die tijd en bedenk ik me hoe lastig ik het hem en mijn moeder maakte. Mijn nieuwe stiefmoeder werd veel sneller in ons gezin geaccepteerd. “Hoe kan dat?” vraag ik me dan af. Ik denk dat het alles te maken heeft met timing. Mijn moeders nieuwe relatie ging gewoonweg te snel voor mij. Ik (en mijn zusje denk ik ook) waren nog helemaal niet klaar voor zo’n situatie. Drie jaar later waren we dat wel.

Wat wil ik nou eigenlijk zeggen? Kinderen (zoals ik) hebben het heel zwaar tijdens een scheiding en alles wat daarna volgt, maar laten we niet vergeten dat ouders en nieuwe stiefouders ook mensen zijn en het dus ook moeilijk vinden. Soms moet je keuzes maken waar niet iedereen het mee eens is om ervoor te zorgen dat het gezin goed samen kan leven. In dat soort situaties moet je elkaar ruimte geven. Ruimte om te wennen en om jezelf aan te passen aan de situatie. Alleen dan kan een (samengesteld) gezin écht functioneren.

Robin (17)