De vakanties maken het allemaal even goed

Ik mag weer op vakantie! En jawel; op wintersport! Zo lang als ik mij kan herinneren ga ik jaarlijks naar de bergen in Oostenrijk. Het skiën is er bij mij met de paplepel ingegoten en dit is dan ook het aller liefste wat ik doe. Je bent de hele dag buiten in de natuur, er is veel gezelligheid, je beweegt veel, en je bent maar met 1 ding bezig; zo snel mogelijk die berg af. Mijn hoofd is na zo’n week dan ook helemaal leeg en ik kan met nieuwe energie weer aan de slag.

De vakanties waren ook altijd de weken in het jaar dat alles even vergeten kon worden. Zowel in de tijden dat het goed ging in het gezin als de tijden dat een scheiding tussen mijn ouders ieder moment kon gebeuren. Ook dan werd er vakantie gevierd. Alleen dan zonder de ruzies, stiltes en onzekerheden. Er was een ontspannen sfeer, veel aandacht voor de kinderen en er werd niet tot nauwelijks gesproken over werk. Laat staan problemen die er thuis waren. Misschien wilde mijn ouders in deze week ook weer even het gezin zijn zoals ze het liefste wilde?

Ik heb mij later afgevraagd of er tijdens de vakanties de koppen in het zand gestoken werden voor de problemen of was het gewoon echt zo fijn met elkaar? Waarom konden deze fijne en warme momenten er ook niet thuis zijn? buiten de vakanties om?

Ik geloof dat de herinneringen van vakanties als langste bij kinderen bijblijven en dat dit de mooiste jeugdherinneringen zijn. Een vakantie is toch waar je als kind het meest blij van wordt? Ik hoop voor alle kinderen die thuis in een rot situatie zitten dat zij de vakantie van hun leven mogen hebben met het gezin en mooie aandenken mogen maken voor later. Waaraan je terugdenkt aan een warm en fijn gezin waar iedereen van elkaar houdt. Ook al zijn dit maar herinneringen van korte duur.

(Myrthe,21)