Aanwazig

Ik weet wat je als eerste denkt als je dit leest. En dan heb ik het niet over het feit dat het ontzettend koud is geworden buiten, want dat weten we allemaal. De titel van dit artikel bevat een spelfoutje. Maar eigenlijk is het geen spelfoutje. Het is een bewust gemaakt spelfoutje waardoor er een nieuw woord is ontstaan. Na het publiceren van dit artikel belde Van Dale mij al om te zeggen dat 'aanwazig' niet in hun dikke woordenboek staat. Ik hoop dat ze na het lezen hiervan het woord toch gaan toevoegen, want mijn leven de afgelopen maanden bewijst maar al te goed dat 'aanwazig' een verrijking is voor de Nederlandse taal.

Mijn definitie van 'aanwazig': aanwezig zijn terwijl je je afwezig voelt. Na mijn stage bij Villa Pinedo eerder dit jaar ben ik door Marsha gevraagd om de social media bij te houden van Villa Pinedo. Deze functie is al een voorbeeld van 'aanwazig': ik ben actief voor Villa Pinedo, maar jullie zien dat niet altijd. Ik ben die aardige jongen die jullie dagelijks voorziet van berichtjes op Facebook en Twitter die vervolgens weer verwijzen naar artikelen en forumberichten op onze website, maar zo nu en dan deel ik ook wel eens relevante content die jullie misschien wel interessant vinden.

Als persoon zelf was ik de afgelopen maanden ook best wel 'aanwazig'. Ik organiseer feestjes, ik reis heel Nederland door om duizenden mensen te vermaken tijdens optredens op andere feestjes en festivals, ik studeer, ik ben freelancer voor verschillende bedrijven en organisaties (waaronder dus Villa Pinedo) en ik ga graag stappen met mijn vrienden. Iedereen die mij ziet en spreekt, heeft niet het idee dat ik diep van binnen er niet helemaal met mijn gedachtes bij ben. Villa Pinedo is voor mij van onschatbare waarde in mijn leven, maar af en toe valt het onderwerp enorm zwaar. Ik praat vrij moeilijk over mijn gevoelens en het is al helemaal lastig dat ik ook nog eens een highly sensitive person ben. Villa Pinedo gaf ook mij een podium om mijn gevoelens te kunnen uiten, waardoor ik leerde om steeds beter over mijn gevoelens te praten. Soms word ik alleen erg verdrietig van bepaalde verhalen die voorbij komen op deze website en hoop ik dat iedereen uiteindelijk goed contact heeft met zowel zijn vader als zijn moeder. En natuurlijk dat ze onderling ook lief tegen elkaar doen, want ruzie is nooit fijn. Er is al genoeg ellende en gezeik in de wereld zoals jullie allemaal wel kunnen zien op het nieuws.

Maar de laatste maanden kropte ik steeds meer op, niet alleen over dit onderwerp. Zo ben ik iemand best wel leuk gaan vinden terwijl ik dat niet wou aangezien ik niet zo heel veel vertrouwen meer heb in liefde. Ik ben ook bang om stappen te nemen, omdat ik echt iemand ben die geniet van elk moment: het contact op dit moment voelt fijn en ik wil dus niet dat het contact weggaat omdat ik in de knoop zit met mijn gevoelens. Ik laat er dus weinig van merken, terwijl er wel al een vlindertje aan het rondvliegen is in mijn buik. En als iemand in mijn omgeving iets doet wat mij niet bevalt, zeg ik er ook niets meer van omdat ik geen zin heb in ruzie. Zelfs niet als het goede vrienden van me zijn. Amerikaanse glimlach opzetten en doen alsof er niets aan de hand is. Allemaal voorbeelden van 'aanwazig'.

De reden waarom ik dit artikel schrijf, is omdat het toch enigszins oplucht om een poging te doen toch te praten over mijn gevoelens. Ik weet dat er heel veel mensen zijn die dit lezen en ook zoiets hebben van: ik zit niet lekker in mijn vel en ik laat het niet merken, maar toch wil ik op één of andere manier mijn hart luchten. Schrijven is een goede manier om je gevoelens uit te drukken. Soms lukt het niet altijd even goed, maar een goede poging zorgt ervoor dat je een heel stuk minder 'aanwazig' bent.

Nichal (23)