‘Lieve mama, ik mis je.’

Lieve mama, 

Ik mis je.

Kan ik dat wel tegen je zeggen, zonder dat je denkt dat ik spijt heb van de keuze je te verlaten? Of zonder dat je denkt dat het de schuld van papa is geweest? Ergens heb ik spijt, maar vooral hoe het erna is gelopen. Het was nooit mijn bedoeling je zo veel pijn te doen. Ik voelde me machteloos en wist niet hoe ik het goed kon doen. Ik kan me voorstellen dat jij je ook zo of misschien wel anders gevoeld moet hebben.

De scheiding tussen jou en papa maakt me verdrietig en soms boos. Het doet me pijn dat jullie het niet samen konden oplossen en mij, m’n broertje en zusje moesten betrekken. Je voelde voor mij op momenten onvoorspelbaar. Ik wilde heel graag mijn best doen om jou op te vrolijken, zodat je iets minder last had van de scheiding. En ik wilde ervoor zorgen dat je jouw handen in ieder geval niet vol had aan mij. Ik voelde en voel me nog steeds verantwoordelijk voor jouw geluk.

Nu, zoveel jaar later, gaat het nog steeds niet altijd goed tussen ons. Ik ben onzeker over hoe het aan te pakken om het contact te herstellen. Je bent intussen ook enkele keren verhuisd, zonder mij. Je hebt gebouwd aan een nieuw leven, zonder mij. Kan ik ooit nog terugkomen in jouw leven, net als vroeger? Jij was altijd mijn beste vriendin en ik kon alles bij jou kwijt. Daarom doet het soms extra zeer dat ik niet meer in jouw leven pas. Ik ben ondertussen ouder en heb ook gebouwd aan een nieuw leven, zonder jou. Maar toch hoop ik dat op een dag onze paden weer kruisen en we samen, op een nieuwe manier, verder kunnen gaan.

Want mama, ik mis jou en al onze fijne momenten samen.

Liefs, Jade