‘Hey jij, als wij praten, twijfel ik aan mezelf.’

Hey jij,

Een brief schrijven aan jou vind ik altijd makkelijker dan met je praten. Want als wij praten, twijfel ik aan mezelf. Ik durf dan bijna niet meer te vertrouwen op mijn eigen herinneringen. Dan lijkt het alsof ik gek word. Dat voelt naar. Op dit moment kunnen we tenminste met  elkaar praten. Dat is vaak anders. Niet omdat we het niet willen, maar omdat dat dan niet lukt. Wij zijn anders. Soms zo anders, dat ik bijna niet kan geloven dat we verbonden zijn.

Ik was nog jong toen je wegging. Eerst zag ik je om het weekend. Ik wist niet beter. Net zoals dat ik niet beter wist dan dat ik me bij jou onveilig en alleen voelde. Dat gevoel had ik niet altijd, maar wel te vaak. Ik denk dat het kwam door de scheldwoorden die ik te horen kreeg. Of de manier waarop je me vastpakte als je boos was. Misschien kwam het ook doordat het ons niet lukte om een band op te bouwen. Waar dat precies aan lag, weet ik niet. Ik heb lang gedacht dat het door mij kwam. Dat ik zo’n rotkind was. Dat je me niet leuk vond. Dat ik alleen maar fouten maakte. En dat alles mijn schuld was. Ook de scheiding. Ik voelde me een mislukkeling. Al deze dingen zei je ook vaak tegen mij.

We hebben door de jaren heen periodes gehad waarin we helemaal geen contact hadden. Ik heb het gevoel dat je dat wel prima vond. Soms zochten we contact en als het dan beter ging, verdween je weer. Vaak zonder reden. Geen contact gaf mij daarom ook een soort rust; dan kon ik tenminste niet gekwetst worden. Maar ik bleef ook altijd loyaal aan jou. De deur heb ik nooit dicht gedaan, ook al wilde ik hem het liefst keihard dichtslaan. Ik wilde me niet meer zo onzeker en schuldig voelen. En soms was ik zo kwaad. Dan kon ik niet begrijpen waarom je dit deed en mij zo verdrietig maakte.

Het heeft mij veel tijd gekost om te helen. Om jou te zien als iemand die het graag ‘wil’, maar het helaas niet altijd ‘kan’. Om jou met liefdevolle ogen te bekijken, ongeacht wat er gebeurd is. En om jou te accepteren zoals je bent. Dat wil niet zeggen dat het nooit meer pijn doet. Want dat doet het nog heel vaak.

Wat mij echt rust geeft, is hoe ons contact nu is. We zien en spreken elkaar niet veel, maar precies genoeg. Voor nu. Mijn enige vraag aan jou is: wil je niet zomaar uit mijn leven verdwijnen? Het is altijd de vraag hoe lang je blijft, maar ik denk dat ik ons contact nooit helemaal kan opgeven.

Liefs van Sacha